Ε.Ο.ΠΕ - Συνεντεύξεις http://www.volleyball.gr Συνεντεύξεις απο το volleyball.gr Μανωλόπουλος: «Στοχευμένες ενέργειες και στις Εθνικές, ούτε ευρώ για πέταμα» Γιώργος Μανωλόπουλος, μίλησε στο www.volleyball.gr για το σήμερα, το αύριο, αλλά και το χθες που ταλαιπώρησε τις ομάδες.

Πρόσφατα υπήρξε μια σύσκεψη με τους Ομοσπονδιακούς προπονητές και τέθηκαν πολλά θέματα σε συζήτηση. Τελικά ποια ήταν τα συμπεράσματα από αυτή τη συνάντηση;
«Στην τελευταία μας συνάντηση με τους Ομοσπονδιακούς προπονητές έγινε μια αναδρομή της περασμένης χρονιάς σε όλα τα επίπεδα. Αγωνιστικά δεν έγινε κάτι που δεν το περιμέναμε, καθώς η αναστροφή της αγωνιστικής πορείας των Εθνικών ομάδων, ανδρών και γυναικών είναι κάτι δύσκολο και χρονοβόρο και με τις παρούσες συνθήκες στην χώρα για να επιτευχθεί γρήγορο αποτέλεσμα πρέπει να βοηθήσουν και άλλοι παράγοντες. Οργανωτικά σημειώσαμε τα λάθη που μπορούμε να αποφύγουμε την επόμενη χρονιά. Επίσης προσδιορίσαμε τη χρονική διάρκεια των προετοιμασιών και τα φιλικά που θα χρειαστούν, όπως επίσης και τον τρόπο κλήσεων των διεθνών. Οι Εθνικές ανδρών και γυναικών θα βασιστούν στην εθελοντική παρουσία των αθλητών-τριων, αλλά από τη στιγμή που ο αθλητής θα εντάσσεται σε αυτές θα έχει και κάποιες υποχρεώσεις όπως επίσης και η Ομοσπονδία.

Στις μικρές Εθνικές αναλύθηκαν οι επιτυχίες της Παίδων και Κορασίδων. Σύμφωνα με το οικονομικό πλάνο της επόμενης περιόδου συμφωνήθηκε, ότι οι κινήσεις πρέπει να είναι στοχευόμενες έτσι ώστε να γίνεται στο έπακρο αξιοποίηση των χρημάτων που θα ξοδευτούν σε όλες τις Εθνικές. Δυστυχώς, από τώρα και μπρος το τι πρέπει να γίνει, αντικαθίσταται από το τι μπορεί και πρέπει να γίνει. Είναι λίγο δύσκολο να αλλάξουμε νοοτροπίες που υπάρχουν χρόνια που τις ζήσαμε και εμείς οι ίδιοι. Σαν διοίκηση θα ήταν πολύ εύκολο να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε μεγαλώνοντας το χρέος, αλλά διαλέξαμε τον δύσκολο δρόμο της οικονομικής εξυγίανσης μέσα σε αυτή την συγκυρία με σκοπό σε λίγο καιρό να μπορεί το βόλεϊ και ειδικά τα σωματεία να σταθούν στα πόδια τους».



Το μοντέλο λειτουργίας που έθεσαν από την πρώτη ημέρα που ανέλαβαν τόσο η νέα διοίκηση, όσο και οι νέοι Ομοσπονδιακοί προπονητές ήταν η συνεργασία όλων με κοινή δράση από τα κλιμάκια ανάπτυξης μέχρι τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα ανδρών - γυναικών. Τελικά, αυτό επετεύχθη; Υπάρχουν αποτελέσματα;
«Από την αρχή θέλαμε ο διαχωρισμός στις Εθνικές να είναι μόνο μεταξύ γυναικείου και ανδρικού, καθώς είναι σχεδόν δυο διαφορετικά αθλήματα και ειδικά στην Ελλάδα έχουν και διαφορετικές ανάγκες. Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω δούλεψαν όλοι οι Ομοσπονδιακοί προπονητές όχι όμως με τον γρήγορο ρυθμό που θέλαμε λόγω των οικονομικών μας προβλημάτων (δεν προσλήφτηκαν άλλοι δυο full time προπονητές, αδυναμία πρόσληψης έγκαιρα περιφερειακών προπονητών, δεν έγιναν προετοιμασίες που θέλαμε, κ.α..).Νομίζω ότι μέχρι τον Αύγουστο όλοι οι προπονητές θα έχουν συνολική εικόνα του τι υπάρχει σε όλη την χώρα από την μικρότερη Εθνική έως την μεγαλύτερη. Πλέον οι προπονητικές ομάδες είναι δυο, ανδρών και γυναικών».

Η πορεία στο περσινό Ευρωπαϊκό Λιγκ σαφώς και δεν εντυπωσίασε ούτε στους άνδρες, ούτε στις γυναίκες. Μάλιστα, τα όσα εξωαγωνιστικά ακολούθησαν έστειλαν την ομάδα στα Τρίκαλα για το προ-Ολυμπιακό με αρκετά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, όμως, θεωρείτε ότι μάθαμε από τα λάθη μας και θα καταφέρουμε να τα αποφύγουμε στο μέλλον;
«Δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι από την πορεία των Εθνικών ομάδων ανδρών και γυναικών όχι μόνο την περασμένη χρονιά, αλλά εδώ και πολλά χρόνια. Χρειάζεται να επιμείνουμε σε ένα πρόγραμμα αρκετό χρόνο και να έχουμε υπομονή. Βέβαια, χρειάζονται και οικονομικοί πόροι και θα πρέπει να κρίνουμε όλη την πορεία του βόλεϊ συγκρίνοντας πάντα με το περιβάλλον. Εδώ τα τελευταία χρόνια σπαταλήθηκαν διπλάσια χρήματα ετήσια χωρίς αποτέλεσμα. Τα αποτελέσματα δεν μπορεί να είναι γρήγορα, εδώ οι ομάδες δεν γίνονται ούτε με μεταγραφές ούτε με… μαγικά. Επίσης, οι άνδρες αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα από τις γυναίκες και απαιτείται ανάλογη διαχείριση.

Στους άνδρες οι αθλητές επιπέδου μικροί, μεγάλοι βρίσκονται με το σταγονόμετρο και πρέπει να βοηθούν και τα σωματεία να μην χαθεί κανένας. Στις γυναίκες δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα αλλά πρέπει να ανεβεί στα σωματεία το επίπεδο δουλειάς και επίσης να ανέβει και το επίπεδο των πρωταθλημάτων. Στα εξωαγωνιστικά πιστεύω ότι υπήρξαν λάθη που δεν θα ξαναγίνουν. Υπήρξαν όμως και λάθη που τα γνωρίζαμε, αλλά προέρχονταν από την οικονομική στενότητα. Σήμερα που μιλάμε δεν γνωρίζουμε τι χρήματα έχουμε για την επόμενη χρονιά, αλλά ούτε και με ποια ροή θα τα λάβουμε. Όλη η χώρα βαδίζει ανάλογα. Εμείς πώς μπορούμε να προβλέψουμε καλύτερα από την κάθε κυβέρνηση;».

Από τις Εθνικές ομάδες, εκείνη που ξεχώρισε με την παρουσία της σε κάποια μεγάλη διοργάνωση ήταν η Παίδων, η οποία άφησε υποσχέσεις στο Παγκόσμιο της Αργεντινής. Η Ομοσπονδία πώς σκοπεύει να διαχειριστεί αυτή τη «φουρνιά» προκειμένου να μην χαθούν αυτά τα ταλέντα;
«Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σκελετό ομάδας που αποτελείται από εξαιρετικά ποιοτικούς αθλητές. Επειδή, όμως στους άνδρες (Παίδες, Έφηβοι) οι καλοί αθλητές είναι λίγοι, συμφωνήσαμε με τους προπονητές μια ειδική διαχείριση για αυτούς, με προτεραιότητα τη συμμετοχή τους στην ανδρών εκτός εάν η έφηβων φτάσει κοντά σε επίτευξη μεγάλου στόχου. Γι’ αυτό θα επανεξετάσουμε την κατάσταση μετά τους αγώνες πρόκρισης των Εφήβων και το Ευρωπαϊκό Λιγκ. Ορισμένα παιδιά είμαστε τυχεροί στο ότι αγωνίζονται σε ομάδες της Α1. Άλλα παιδιά, όμως, βιάστηκαν, ή δεν συμβουλεύτηκαν τους Ομοσπονδιακούς προπονητές και μεταγράφηκαν στην Α1, ενώ δεν ήταν έτοιμα με αποτέλεσμα να μην αγωνίζονται. Δυστυχώς, πρέπει στους άνδρες πλέον να ασχολούμαστε με έναν-έναν αθλητή χωριστά».



Η κρίση προφανώς και επηρεάζει ως ένα βαθμό τον σχεδιασμό και της Επιτροπής Εθνικών Ομάδων. Σε συνδυασμό με τη συνολική οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, πώς μπορούν να ξεπεραστούν τα όποια προβλήματα και να υπάρξει ανάπτυξη σε αυτό το κομμάτι;
«Θα πω και πάλι ότι ενώ οικονομικά δεν γνωρίζουμε τι θα ακολουθήσει την επόμενη περίοδο, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να οργανωθούμε από σήμερα. Και εμείς οι παράγοντες αλλά και όλοι, πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε σε διαφορετικούς ρυθμούς. Μέχρι τώρα ακόμα στο κομμάτι των Εθνικών ομάδων σκεπτόμασταν τι ήταν απαραίτητο να γίνει και όχι το τι μπορούσε η Ομοσπονδία να πληρώσει, με αποτέλεσμα να έχει μεγαλώσει υπέρμετρα το χρέος και να μην μπορούμε να κάνουμε ούτε τα βασικά.

Πλέον οι κινήσεις πρέπει να είναι έξυπνα στοχευμένες και να μην σπαταλάμε άδικα ούτε ένα ευρώ. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να κάνουμε διοργανώσεις για εντυπωσιασμό, αλλά μόνο αυτές που μπορούν να μας αποφέρουν κέρδη. Θεωρώ επίσης ότι με τη σημερινή κρίση, είναι απαραίτητο -ειδικά για την ανάπτυξη των μικρών εθνικών ομάδων- το ξεκαθάρισμα του καθεστώτος της Παιανίας και η παράδοση του έργου στην ΕΟΠΕ. Βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, αλλά πρέπει να βοηθήσουν και άλλοι παράγοντες».

Τον προσεχή Σεπτέμβρη έρχονται οι Εκλογές και ως τότε ο φίλαθλος κόσμος, αλλά κυρίως οι άνθρωποι των Σωματείων που ψηφίζουν θα κληθούν να αξιολογήσουν το έργο της σημερινής διοίκησης. Εσείς προσωπικά ως αναπληρωτής πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικών ομάδων έχετε δεχτεί σκληρή κριτική πάνω στο κομμάτι που σας αφορά. Τι έχετε να απαντήσετε;
«Η σημερινή διοίκηση έχει να διαχειριστεί τις τύχες του ελληνικού βόλεϊ εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης που περνά η χώρα μετά τον πόλεμο. Επίσης πρέπει να νοικοκυρέψει την Ομοσπονδία και τα οικονομικά της και να χαράξει μια πορεία που θα επιτρέπει, όταν η χώρα βγει κάποια στιγμή από την κρίση να υπάρχουν Σωματεία που θα ασχολούνται με το βόλεϊ και το επίπεδο του αθλήματος θα είναι το υψηλότερο δυνατό.

Φυσικά και να διαχειρίζεται τα μεγάλα τρέχοντα προβλήματα με επιτυχία. Μέχρι στιγμής ο Πρόεδρος, Αχιλλέας Μαυρομάτης και η Διοίκησή μας μόνο θετικά δείγματα έχει δείξει. Θα αναφέρω ότι ήμασταν η πρώτη Ομοσπονδία που μειώσαμε τις μετακινήσεις με το σπάσιμο των κατηγοριών σε ομίλους γιατί προβλέψαμε τι ερχόταν. Θα σταθώ επίσης στο κλείσιμο του θέματος των έργων μετά από πολλά χρόνια, το νοικοκύρεμα των οικονομικών σε βαθμό που θα εκπλήξει, το κλείσιμο παλιών υποθέσεων με κατασχέσεις, την επικαιροποίηση όλων των κανονισμών με θεσμοθέτηση κινήτρων για την ανάπτυξη (καρτολίνο) και άλλα.

Ως προς την κριτική που δεχτήκαμε για όποιο μέρος είναι σωστή, νομίζω όλοι την χρειάζονται γιατί ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι είμαστε αλάνθαστοι. Αλλάξαμε αρκετά πράγματα, το περιβάλλον άλλαξε αρκετά και είναι φυσικό να γίνονται και λάθη, δεν αντιλήφτηκα, όμως να υποπέσαμε σε κάποιο μεγάλο.

Δεχθήκαμε όμως και δεχόμαστε ακόμα και κακή κριτική -παραπληροφόρηση και μάλιστα από τα ιδία λίγα συγκεκριμένα άτομα. Κάποιοι πού συμπτωματικά βρέθηκαν σε υψηλές θέσεις εξασκούνται στην συχνή έκδοση ανακοινώσεων προσπαθώντας να διεκδικούν θέσεις που η συνολική τους προσφορά δεν τους επιτρέπει, το μόνο που κατάφεραν είναι η Ομοσπονδία να μείνει με το παλιό καταστατικό χάριν της παρέμβασής τους στο δικαστήριο.

Κάποιοι άλλοι που είχαν συνηθίσει να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων δεν μπορούν να κρύψουν την εμπάθειά τους που πηγάζει ακριβώς στο ότι έχασαν τα κεκτημένα. Και τέλος υπάρχει και το ‘’blog’’ των ανωνύμων υβριστών και του κάθε πικραμένου πρωτοπαλίκαρου της προηγούμενης διοίκησης που έχασαν τις θέσεις και τις όποιες απολαβές είχαν και πλέον δεν μπορείς ούτε να το διαβάσεις.

Φυσικά όλοι αυτοί είχαν ξεχάσει την ‘’κριτική’’ στην προηγούμενη διοίκηση η οποία με διπλάσιο ποσό για τις Εθνικές δεν μπόρεσε να μας παραδώσει ούτε 100 μπάλες, ούτε ένα στατιστικό κλειδί, ούτε καν ρουχισμό ενός ολόκληρου έτους (ενώ η χορηγία της Champion ολοκληρώνεται τον Αύγουστο τα ρούχα μας έχουν ήδη τελειώσει). Τότε, δεν υπήρχε κριτική για τον τρόπο των κλήσεων των διεθνών, ούτε για την οικονομική σπατάλη σε προπονητές που ο ένας απεδείχθη ότι ήρθε μόνο για ‘’αρπαχτή’’ και ο άλλος βρίσκεται σε ομάδα της Κύπρου με το ένα τρίτο των χρημάτων. Να μη μιλήσω για τα γεγονότα με τους δυο Ομοσπονδιακούς προπονητές στην Τουρκία τα οποία μαθεύτηκαν μόνο από τους ίδιους, και την απομάκρυνση Αρσενιάδη. Το παγκόσμιο φαινόμενο του φάιναλ έιτ της Πάτρας με τελικό στην Αθήνα το αφήνω...».



Είστε από τους πιο έμπειρους παράγοντες στο ανδρικό βόλεϊ. Από την πλευρά σας πώς σχολιάζετε τις αντιπαραθέσεις που υπήρξαν μεταξύ ΕΣΑΠ - ΠΑΣΑΠ και ΕΟΠΕ; Και γενικότερα ποια είναι η γνώμη σας για το επαγγελματικό βόλεϊ;
«Για το θέμα του κυπέλλου είχα μεταφέρει έγκαιρα στην ΕΣΑΠ την φιλοσοφία της ΕΟΠΕ που και εγώ την ασπάζομαι, ότι στο Κύπελλο δεν μπορεί να παίζει ρόλο η βαθμολογία του πρωταθλήματος άρα σε αυτά τα αιτήματα η ΕΣΑΠ είχε λάθος. Ως προς την προκήρυξη που όντως άργησε, δεν γνώριζα ότι η Σύρος μας απάντησε μόλις στις 12 Ιανουαρίου, άρα η ΕΟΠΕ δεν μπορούσε να κάνει κάτι πιο σύντομα. Τελειώνω με το Κύπελλο με το λυπηρό φαινόμενο ομάδες της Α1 για μια μετακίνηση να μην συμμετάσχουν στο Κύπελλο που είναι η κατεξοχήν διοργάνωση που όλες οι ομάδες έχουν την ευκαιρία τους για κατάκτηση τίτλου.

Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή με το να ισχυριζόμαστε ότι υπάρχει επαγγελματικό βόλεϊ στην Ελλάδα ονειρευόμαστε. Δεν υπάρχει οικονομικό περιβάλλον όχι μόνο για επαγγελματικό βόλεϊ, αλλά ούτε και για τα άλλα αθλήματα από ό,τι μαθαίνουμε κάθε μέρα. Ποια ομάδα μπορεί και έχει σημαντικά έσοδα από σπόνσορες, σημαντικά έσοδα από εισιτήρια, σημαντικά έσοδα από τηλεόραση, έσοδα από μπουτίκ, έσοδα από μέλη; Όλοι βασίζονται μόνο στα χρήματα της διαφήμισης του ΟΠΑΠ και όσα σωματεία παίρνουν χρήματα από τον ερασιτεχνικό σωματείο τους.

Πρέπει να απαιτήσουμε από την Πολιτεία να ξεκαθαρίσει το περιβόητο καθεστώς των ΤΑΑ που έχουν αθλητική και οικονομική αυτοτέλεια, άλλα όχι φορολογική και τα μέλη των διοικήσεων τους έχουν νομικές ευθύνες. Αυτή τη στιγμή έχουμε επαγγελματίες αθλητές, προπονητές και ερασιτέχνες παράγοντες. Εδώ υπάρχει υποχρέωση της Ομοσπονδίας όταν τεθεί το θέμα, να χαράξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει το άθλημα τα επόμενα χρόνια, και αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα γιατί Ένωση Σωματείων Αμειβομένων έχουμε, Ένωση Αμειβομένων Αθλητών έχουμε, Αμειβόμενους έχουμε;».
]]> Σάμπα με Νιέβα και Φερέιρα!
Επιτυχημένη χρονιά για τον Παναθηναϊκό σημαίνει η κατάκτηση ενός τίτλου, με πιθανότερο το Κύπελλο Ελλάδας, για τις δύο λατινοαμερικανίδες του τριφυλλιού, Ντιάνα Φερέιρα και Μάρτα Νιέβα, που έδωσαν μια… αλλιώτικη συνέντευξη στην εφημερίδα η «Πράσινη».

Όταν ενώνεται το ταπεραμέντο μιας Βραζιλιάνας πασαδόρου και μιας Κολομβιανής ακραίας το αποτέλεσμα είναι… μαγικό, όπως ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που η Ντιάνα Φερέιρα και η Μάρτα Νιέβα συνεργάζονται. Με συνταγή την… τρέλα, τα σωματικά προσόντα, και το ταλέντο, αλλά και την δυνατή φιλία ο συνδυασμός είναι εκρηκτικό!

Βλέποντας τις δύο αθλήτριες του Παναθηναϊκού, και στη συνέχεια την τρίτη της παρέας, Ρομάνια Γιουράνι, αρχικά δεν αντιλαμβάνεσαι τι μπορούν να κάνουν εντός και εκτός γηπέδων, και με το που φορούν τις επιγονατίδες για να αγωνιστούν ή τα τακούνια τους για να βγουν έξω, τις βλέπεις να μεταμορφώνονται σε… αγρίμια που θέλουν να κατακτήσουν τη νίκη ή την πίστα!

Τι σήμαινε για εσάς το All Star Day Γυναικών 2012 και τι κρατάτε από αυτήν την διοργάνωση;
Φερέιρα-Νιέβα: «Καταρχάς να ευχαριστήσουμε τους προπονητές που μας επέλεξαν, και τους διοργανωτές για την πετυχημένη και πανέμορφη διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στο νησί της Λευκάδας. Ξεφύγαμε από το άγχος του πρωταθλήματος. Ήταν μια ευκαιρία για εμάς τις αθλήτριες να γνωριστούμε πολύ καλύτερα με όλα τα κορίτσια που συμμετείχαν στον θεσμό και περάσαμε πολύ καλά αυτές τις δύο ημέρες. Αυτό που κρατάμε είναι οι φιλίες που δημιουργήσαμε με αθλήτριες που αγωνίζονται σε αντίπαλες ομάδες».

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω στο καλοκαίρι, τι σας έκανε να έρθετε στον Παναθηναϊκό;
Φερέιρα: «Πέρσι που έπαιζα στην Κερατέα αντιμετώπισα τον Παναθηναϊκό και είπα «Α, τι ομάδα είναι αυτή με ιστορία και εκπληκτικούς οπαδούς, που πήγαιναν παντού». Στην αρχή μάλιστα δεν είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να έρθω στον σύλλογο. Όταν μου έστειλαν το σχετικό e-mail δεν το πίστευα. Για την ακρίβεια το διάβασα δύο φορές για να σιγουρευτώ ότι ήταν πρόταση και φυσικά αμέσως την δέχτηκα γιατί είχα «ζηλέψει» την οργάνωση και το δέσιμο που είχαν τα κορίτσια. Ενώ είχα ζήσει την ατμόσφαιρα στον αγώνα μπάσκετ Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, κάτι που δεν είχα ξαναδεί ποτέ ζωή μου»!
Νιέβα: «Για μένα ο λόγος που ήρθα ήταν γιατί έβλεπα τις μεγάλες αθλήτριες που είχε ο σύλλογος και την εκπληκτική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν οι φίλαθλοι της ομάδας. Παράλληλα ήθελα να βελτιώσω και εγώ πολλά πράγματα στο παιχνίδι μου και παρότι είχα πρόταση από την Ισπανία την ίδια μέρα που μου είπαν να έρθω στον Παναθηναϊκό, την αρνήθηκα και ήρθα στην πρωταθλήτρια ομάδα τη Ελλάδας».

Νιώσατε μία extra πίεση όταν ήρθατε στο «τριφύλλι», με το σκεπτικό ότι έπρεπε να κερδίζετε σε κάθε ματς;
Φερέιρα: «Όπου και να παίζω νιώθω πίεση, γιατί κάθε ομάδα έχει τον δικό της στόχο, που πρέπει να πετύχει. Έτσι και στον Παναθηναϊκό πρέπει να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σε κάθε ματς. Να αποφεύγω τα λάθη και η ομάδα μου να νικάει. Στην Κερατέα πέρσι είχαμε πολλά νέα κορίτσια που έπρεπε εμείς να τα καθοδηγήσουμε, τώρα έχουμε την Μαρία και την Ξανθή, να καθοδηγούν εμάς, αυτό είναι διαφορετικό, αλλά η πίεση είναι η ίδια σε κάθε παιχνίδι κάθε χρόνο».
Νιέβα: «Όταν ξεκινάει το κάθε παιχνίδι είμαι πιεσμένη, αλλά μετά τους πρώτους τρεις πόντους το ξεπερνάω. Όπου κι αν αγωνίζομαι όμως θέλω να νικάω. Ίσως είναι περίεργο να παίζεις για τον Πρωταθλητή Ελλάδας, αλλά είμαστε επαγγελματίες και πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας, όπου και αν αγωνιζόμαστε. Παράλληλα όμως με την ομάδα, η αλήθεια είναι πως κερδίζουμε και εμείς αφού βελτιώνουμε τα ατομικά μας χαρακτηριστικά».

Ποιες διαφορές υπάρχουν στο επίπεδο των ξένων πρωταθλημάτων με το ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά και σε σχέση με πέρσι, όπου η οικονομική κρίση δεν είχε επηρεάσει ακόμη τόσο πολύ τον ερασιτεχνικό αθλητισμό;
Φερέιρα: «Εκτός από την χώρα μου έχω παίξει στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές διαφορές στο επίπεδο του πρωταθλήματος, μόνο στους ανθρώπους και στην γλώσσα. Κάθε εβδομάδα προπονούμαστε και κάθε σαββατοκύριακο παίζουμε. Αναφορικά με τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν είναι κάτι παράξενο, παντού συμβαίνει αυτό και όταν είναι γενικό φαινόμενο το πρωτάθλημα δεν αλλάζει».
Νιέβα: «Για μένα μόνο η γλώσσα διαφέρει και η κουλτούρα των λαών. Κατά τα άλλα καθημερινά τα ίδια πράγματα κάνουμε και στο τέλος της εβδομάδας πρέπει να παίξουμε για να κερδίσουμε! Όσον αφορά την οικονομική κρίση, θεωρώ ότι έχει επηρεάσει όλη την Ευρώπη, όχι μόνο την Ελλάδα. Άρα εντέλει τα πάντα έμειναν ίδια για εμάς».

Βλέποντας την μέχρι τώρα πορεία της ομάδας, θεωρείς ότι ο ένας από τους δύο στόχους του Παναθηναϊκού, το Πρωτάθλημα, χάθηκε και έχει μείνει μόνο ένας, το Κύπελλο;
Φερέιρα: «Ήταν πολύ δύσκολο όταν χάσαμε από την ΑΕΚ πριν από λίγο καιρό και μπορεί να έχει ξεφύγει βαθμολογικά, όμως τίποτα δεν τελείωσε ακόμη. Εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε να κερδίζουμε τα ματς στο Πρωτάθλημα. Και φυσικά στο Κύπελλο. Για την κατάκτηση του τίτλου αυτού έχουν μείνει δύο παιχνίδια. Το πρώτο είναι με το Ανατόλια και μετά ο τελικός. Θέλουμε να τα δώσουμε όλα για να φτάσουμε στον τελικό και εκεί να διεκδικήσουμε το τρόπαιο. Πιστεύω πολύ στην ομάδα μου, ότι θα το καταφέρει».
Νιέβα: «Εμείς θέλουμε να παίζουμε καλά το κάθε παιχνίδι που απομένει για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος. Επειδή η ΑΕΚ μας έχει ξεπεράσει στην βαθμολογία δεν σημαίνει ότι εμείς δεν θα παίζουμε για να κερδίζουμε. Κοιτάμε το κάθε ματς ξεχωριστά και θέλουμε να «παλεύουμε» για την νίκη κάθε εβδομάδα. Για το Κύπελλο σκεφτόμαστε πρώτα τον ημιτελικό με το Ανατόλια, όπου πρέπει να πάρουμε την πρόκριση για τον τελικό και μετά θα επικεντρωθούμε στον τελικό. Αν διορθώσουμε κάποια πράγματα στην τακτική στο παιχνίδι μας, νομίζω ότι δεν θα έχουμε πρόβλημα να κερδίσουμε το Ανατόλια και γενικά να αντιμετωπίσουμε τον κάθε αντίπαλο».

Πως φαντάζεστε το τέλος της χρονιάς για τον Παναθηναϊκό;
Φερέιρα: «Πιστεύω ότι τελικά η χρονιά θα είναι επιτυχημένη. Δεν ξέρω με ποιον τίτλο ή πως ακριβώς, αλλά νομίζω ότι θα τελειώσει επιτυχημένα».
Νιέβα: «Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να πάρουμε το Κύπελλο για να είναι ιδανικό το τελείωμα της χρονιάς».

«Θα φάω, θα πιω και θα χορέψω μέχρι το πρωί»!

Οι Ντιάνα Φερέιρα και Μάρτα Νιέβα βλέπουν πιθανό το σενάριο να παραμείνουν για δεύτερη χρονιά στον Παναθηναϊκό, ενώ ονειρεύονται την στιγμή που θα ολοκληρωθούν οι αγωνιστικές τους υποχρεώσεις!

Ποιες ήταν οι πρώτες λέξεις που μάθατε όταν ήρθατε στην Ελλάδα;
Φερέιρα: «Καλημέρα», «καληνύχτα» και «τι κάνεις;».
Νιέβα: «Υποδοχή», «άμυνα», «καλημέρα» και «καλό βράδυ»!

Πως σας φαίνεται το ενδεχόμενο να παραμείνετε για δεύτερη χρονιά στον ΠΑΟ;
Φερέιρα: «Σίγουρα θα συνέχιζα στον Παναθηναϊκό»!
Νιέβα: «Ο Παναθηναϊκός θα είναι η προτεραιότητα μου, αλλά δεν ξέρω που θα είμαι του χρόνου. Θα αποφασίσω ανάλογα με το τι θα προκύψει για την καριέρα μου».

Τι σου έχει λείψει όλη την χρονιά και σκοπεύεις να κάνεις όταν τελειώσει το πρωτάθλημα;
Φερέιρα: «Θα πάω να δω την οικογένειά μου, θα φάω κανονικό φαγητό και θα περάσω όμορφες στιγμές με τον άντρα μου»!
Νιέβα: «Θα… φάω πολύ, θα… πιω πολύ και θα χορέψω πολύ»!

Χαρακτηρίστε την κάθε συμπαίκτριά σας με ένα επίθετο.
Φερέιρα: «Μυλωνά: Η Αρχηγός. Χατζηνικολάου: Το πειραχτήρι. Νιέβα: Καλή… τρελή. Γιουράνι: Η ψυχή της παρέας. Κωνσταντίνου: Το καλό κορίτσι. Καρπουζά: Το… παιδί μας».
Νιέβα: «Μυλωνά: Η μεγάλη αδερφή μας. Φερέιρα: Η αγάπη μου. Χατζηνικολάου: Η… μανούλα. Γιουράνι: Πολύ… τρελή. Κωνσταντίνου: Ήρεμη δύναμη. Καρπουζά: Το καλό παιδί»!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΗΓΗ: ΠΡΑΣΙΝΗ]]> «Ελάτε να συμμετάσχετε στην γιορτή του All Star day»
Για ποιο λόγο επέλεξες το βόλεϊ;
Όταν ήμουν 13 ετών ένας προπονητής επισκέφθηκε το σχολείο μας. Μας προσκάλεσε να κάνουμε προπόνηση στο βόλλευ. Επέλεξε 3 κορίτσια από τα 200 που περάσαμε μια διαδικασία με αρκετούς ελέγχους και τσεκαρίσματα, Τότε ήταν και η πρώτη φορά που άκουσα για το βόλλευ. Τότε αυτή η επιλογή ήταν κίνητρο για μένα. Με τον καιρό, και με εξάσκηση έμαθα περισσότερα για το βόλλευ, και το ερωτεύτηκα. Τελικά η αλήθεια είναι πως το βόλλευ διάλεξε εμένα.

Πότε άρχισες να βλέπεις το βόλεϊ επαγγελματικά;
Τέλειωσα το λύκειο στα 19 μου, και πήρα υποτροφία να παίξω στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Δεν πληρώθηκα αλλά το δίδακτρα του σχολείο και διαμονή ήταν πληρωμένα, οπότε ένιωσα την υποχρέωση να κερδίσω κάποια χρήματα. Όταν τελείωσα και πήρα το πτυχίο μου συνέχισα να παίζω επαγγελματικά στην Ευρώπη. Σίγουρα ως επαγγελματίας αθλήτρια ένιωσα πολύ μεγαλύτερη πίεση όταν ήμουν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής γιατί πλέον ήταν επάγγελμά μου.

Για ποιο λόγο επέλεξες να έρθεις στο Ανατόλια;
Ήταν ένας συνδυασμός από προσωπικούς και επαγγελματικούς λόγους. Είχα διάφορες επιλογές για ομάδες αλλά προτίμησα να παίξω στην Ελλάδα μιας και ο φίλος μου ζει εδώ. Πριν 2 χρόνια είχα αγωνιστεί στο Ανατόλια και γνώριζα τις κοπέλες και τους ανθρώπους της ομάδας με τους οποίους είχα μια πολύ καλή σχέση. Οπότε ήρθα στην ομάδα, μιας και είναι νεανική ομάδα, με προοπτική και ήθελα να είμαι μέλος της.

Είχες προτάσεις από άλλες ομάδες;
Είχα προτάσεις από Ρουμανία, Γερμανία, Γαλλία, αλλά από τη στιγμή που το Ανατόλια επικοινώνησε μαζί μου , δε το σκέφτηκα πολύ και απάντησα θετικά για τους λόγους που προανέφερα.

Ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας, αλλά και οι προσωπικοί σου;
Αυτή τη σεζόν ο στόχος μας είναι να πλασαριστούμε στην 6άδα και πιστεύω είχαμε την ομάδα να είμαστε εκεί. Δυστυχώς κάναμε λάθη και χάσαμε κάποια ματς, πληρώνοντας τα λάθη μας χωρίς να πετύχουμε το στόχο μας. Ωστόσο, έχουμε μια νέα ομάδα, με καινούργιες αθλήτριες και παίρνει χρόνο να δέσει το σύνολο. Εκ μέρους μου περιμένω να κάνω το καλύτερο δυνατό και να βοηθήσω την ομάδα μου τα μέγιστα και να δείξουμε πόσο καλό βόλλευ μπορούμε να παίξουμε και να αποδείξουμε ότι αξίζουμε.

Πώς βλέπεις την κατάσταση γενικότερα στο γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα;
Κατά τη γνώμη μου το Ελληνικό Βόλλευ βρίσκεται σε φάση ανασυγκρότησης. Είναι χρονοβόρα διαδικασία αλλά πιστεύω με τα νέα ταλέντα και τη σκληρή δουλειά η Ελλάδα μπορεί να βρει τον παλιό της ανταγωνιστικό εαυτό.

Πιστεύεις ότι έχουν δίκιο όσοι θεωρούν ότι η ΑΕΚ έχει τον πρώτο λόγο για το πρωτάθλημα;
Στον αθλητισμό ποτέ μη λες ποτέ. Αλλά πιστεύω και γω πως η ΑΕΚ έχει τις περισσότερες πιθανότητα να κερδίσει το πρωτάθλημα. Είναι πολύ καλή ομάδα, αποτελούμενη από πολύ καλές αθλήτριες και πιστεύω ότι είναι στο χέρι τους.

Η σεζόν δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, αλλά θέλεις να μας πεις τις εντυπώσεις σου;
Είναι δύσκολο να πω τις εντυπώσεις μου μιας και απομένουν πολλά παιχνίδια . Δε περιμένω κάποια σημαντική αλλαγή στο πρωτάθλημα. Όσον αφορά την ομάδα μου, είμαστε απογοητευμένες που δεν μπήκαμε στην εξάδα. Ωστόσο κερδίσαμε εμπειρίες και μάθαμε από τα λάθη μας ώστε να μην τα επαναλάβουμε. Θα δουλέψουμε σκληρά ώστε να τελειώσουμε καλά την σεζόν.

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει πολύ και την Α1 γυναικών, πιστεύεις ότι το βόλεϊ μπορεί να ανακάμψει;
Η κρίση έχει επηρεάσει όλες τις πλευρές της ζωής μας οπότε και το βόλλευ. Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια από τις αθλήτριας, τις ομάδες και την ομοσπονδία να διατηρηθεί σταθερή η κατάσταση. Ελπίζω να πάνε όλα καλύτερα.

Ποιά είναι η πιο σημαντική στιγμή μέχρι τώρα στη καριέρα σου;
Κερδίζοντας το πρωτάθλημα στην Σερβία με τον Ερυθρό Αστέρα το 2002. Από κείνη τη στιγμή ξεκίνησε η παντοκρατορία του Ερυθρού Αστέρα . Είχαμε υπέροχη ομάδα με νέες παίκτριες που ήταν αφοσιωμένες και αρκετά ελαστικές σε ότι αρνητικό συνέβαινε στη Σερβία τότε. Όταν πέρασε ο καιρός είχα μια καθαρότερη εικόνα για το επίτευγμα μας τότε.

Τι σκέφτεσαι για το μέλλον σου;
Είναι ερώτηση που δεν έχω απάντηση. Ζούμε τη περίοδο που δε μπορείς να προγραμματίσεις τίποτα πλέον. Θα επιθυμούσα να παίξω περισσότερο στην Ελλάδα αλλά η ζωή κρύβει εκπλήξεις οπότε περιμένω να κλείσει η φετινή χρονιά και μετά..περιμένω για την επόμενη έκπληξη!

Για πρώτη φορά φέτος το All Star Day γυναικών θα γίνει εκτός Αττικής. Πόσο σημαντικό πιστεύεις ότι είναι για την ανάδειξη και την προβολή του αθλήματος που αυτή η γιορτή του βόλεϊ θα γίνει φέτος στην Λευκάδα;
Είναι πολύ καλό να πηγαίνει το βόλλευ σε άλλα μέρη όπου θα υπάρχει και μεγαλύτερη δημοσιότητα. Όσο δημοφιλέστερο γίνεται τόσα περισσότερα παιδιά δένονται με αυτό και θέλουν να ασχοληθούν με το βόλλευ. Επίσης είναι πολύ σημαντικό για τον κόσμο να δουν ένα αθλητικό γεγονός που είναι υπέροχο με θετική ενέργεια, μια πραγματική γιορτή.

Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχεις σε All Star Day. Πως ένιωσες όταν έμαθες ότι θα συμμετέχεις στο φετινό All Star Day;
Χάρηκα που ήμουν στην επιλογή. Είναι ένα γεγονός που παίζεις σε διαφορετική διάσταση σε μια πραγματική γιορτή. Να σαι μέλος από μια επιλογή αθλητριών από διάφορες χώρες είναι υπέροχο πράγμα. Θα χαρούμε πολύ το παιχνίδι.

Έχεις επισκεφτεί την Λευκάδα;
Ναι έχω πάει στη Λευκάδα. Συγκεκριμένα πριν από 2 χρόνια με το φίλο μου και χαρακτηριστικά μου είχε αναφέρει "Η Λευκάδα είναι μέρος που πρέπει να το δεις". Ήταν παραπάνω από καλά. Είναι πανέμορφα. Την αγάπησα .

Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους φιλάθλους της Λευκάδας ενόψει του All Star Day Γυναικών;
Ελάτε να συμμετάσχετε στην γιορτή του All Star day στις 19 Φεβρουαρίου μαζί μας. Όλες οι αθλήτριες είναι χαρούμενες που έρχονται σε ένα από τα ομορφότερα νησιά της Ελλάδας και θα είναι μέρος του αθλητικού γεγονότος που θα φέρει χαμόγελα και διασκέδαση. Σας ευχαριστούμε που θα μας φιλοξενήσετε και ελπίζουμε να μα υποστηρίξετε με την παρουσία σας, να μοιραστούμε μαζί της γιορτή του βόλλευ.

Συνέντευξη στην Σοφία Σάκκου
]]> Γ. Στουραΐτης: «Μπορούμε να αλλάξουμε το βόλεϊ» www.volleyball.gr ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας, Γιάννης Στουραΐτης, σε μια ομολογουμένως δύσκολη εποχή για το άθλημα. Παίρνει θέση σε καίρια θέματα προβολής, ζητήματα Τύπου και δημοσίων σχέσεων, τα οποία σχετίζονται άμεσα με την Επιτροπή Προβολής της οποίας προεδρεύει. Παράλληλα, τοποθετείται στις τελευταίες εξελίξεις και τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς με το άθλημα, προτείνοντας λύσεις που μπορούν να φέρουν θετικά αποτελέσματα. Διαβάστε την εφ' όλης της ύλης συνέντευξη για το χθες, το σήμερα και το αύριο του ελληνικού βόλεϊ.

Από την ημέρα που ανέλαβε η νέα διοίκηση της Ε.Ο.ΠΕ., δηλαδή από τον Ιούλιο του 2010 έως και σήμερα με τις επόμενες Εκλογές να απέχουν 8-9 μήνες, σε ποιους τομείς θεωρείτε ότι η Ομοσπονδία τα πήγε καλά και πού ενδεχομένως έκανε λάθη;
«Αναλάβαμε τη διοίκηση της Ομοσπονδίας στη χειρότερη συγκυρία των τελευταίων 50 ετών για τη χώρα. Η θέση μας ήταν ακόμα δυσχερέστερη γιατί εκτός από το συγκεκριμένο οικονομικό περιβάλλον κληρονομήσαμε και ένα δυσβάσταχτο χρέος για τα οικονομικά δεδομένα της Ομοσπονδίας από τις προηγούμενες διοικήσεις. Καταφέραμε -ας μου επιτραπεί η έκφραση- να κάνουμε διαχειρίσιμο το χρέος της Ομοσπονδίας βάζοντας τις βάσεις της εξυγίανσης. Ταυτόχρονα, έγινε προσπάθεια μείωσης του κόστους λειτουργίας της Ομοσπονδίας και των πρωταθλημάτων διαβλέποντας τη νέα εποχή και τα καινούργια δεδομένα. Επίσης, έγινε εξορθολογισμός των εξόδων με συμμετοχή και επιμερισμό του κόστους σε όλο τον κόσμο του αθλήματος.

Σε αυτό το κομμάτι προηγηθήκαμε από άλλες Ομοσπονδίες. Θα πω κάτι που ίσως θεωρηθεί υπερβολικό. Το ότι η ΕΟΠΕ υπάρχει και λειτουργεί, παρά τα όσα περί του αντιθέτου διαλαλούσαν γνωστές και άγνωστες Κασσάνδρες είναι από μόνο του ένα σημαντικό γεγονός. Όποιος βίωσε την καθημερινότητα της Ομοσπονδίας μπορεί εύκολα να καταλάβει τι εννοώ. Λάθη προφανώς και έγιναν, το ζητούμενο όμως είναι εάν πρόκειται για λάθη μέσα σε μια γενικότερα σωστή κατεύθυνση ή εάν κρίνουμε ότι είναι λάθος η κατεύθυνση που πήραμε. Θεωρώ ότι είμαστε στη σωστή κατεύθυνση και ο δρόμος αυτός είναι μονόδρομος».

Η κρίση είναι υπαρκτή και οι συνέπειές της αναγνωρίζονται από όλους. Όμως, η ΕΟΠΕ έκανε ενέργειες προβολής του αθλήματος; Ας πούμε η Επιτροπή που προεδρεύετε τι έχει κάνει όλο αυτό το διάστημα;
«Παρά τις πενιχρές οικονομικές δυνατότητες που υπήρξαν νομίζω ότι πετύχαμε αρκετά πράγματα με αποκορύφωμα την προβολή του καλύτερου προϊόντος που διαθέτει η Ομοσπονδία, την Α1 γυναικών. Εκεί εστιάστηκαν και οι μεγαλύτερες προσπάθειες της Επιτροπής Προβολής που όλο αυτό το διάστημα ακολουθεί μια στοχευμένη πολιτική. Για παράδειγμα την πρώτη χρονιά αγοράστηκε το σύστημα DATA Volley για την υποστήριξη της στατιστικής κάλυψης και κατ’ επέκταση της αξιοπιστίας του πρωταθλήματος. Ξεκινήσαμε την περσινή χρονιά με μία εντυπωσιακή κλήρωση στο Γκάζι που είχε και κοινωνικό χαρακτήρα, αφού οι αθλήτριες των ομάδων έκαναν πασαρέλα με δημιουργήματα γνωστού οίκου μόδας τα οποία στη συνέχεια δημοπρατήθηκαν και τα έσοδα προσφέρθηκαν στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Εκδώσαμε ηλεκτρονικό ημερολόγιο για την Α1, εκδώσαμε ηλεκτρονικό περιοδικό, αλλάξαμε και εκσυγχρονίσαμε την ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας, αξιοποιήσαμε το φωτογραφικό μας αρχείο στολίζοντας σχεδόν όλους του χώρους της ΕΟΠΕ με επιτυχημένες στιγμές του παρελθόντος και προχωρήσαμε σε συμφωνία με το STAR Κεντρικής Ελλάδας για την προώθηση κοινωνικών μηνυμάτων.

Παράλληλα, κλείσαμε μια σημαντική συμφωνία με την ΕΡΤ για τις μεταδόσεις του πρωταθλήματος στο ψηφιακό και το ανοιχτό κανάλι. Με τις αντικειμενικές δυσκολίες που έχει σήμερα η δημόσια τηλεόραση και η εφετινή συμφωνία με το OTE TV κρίνεται συμφέρουσα. Φέτος διοργανώσαμε άλλη μια αξιόλογη κλήρωση του πρωταθλήματος στο Μοσχάτο και συνεχίσαμε την κοινωνική μας δράση με διοργανώσεις που περιείχαν το μήνυμα κατά της βίας των γυναικών. Συνεχίζουμε τη γιορτή του γυναικείου βόλεϊ, το All Star Day που πέρυσι φιλοξενήθηκε στον Γέρακα, ενώ φέτος ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τη φιλοσοφία της διοίκησης για άνοιγμα στην περιφέρεια (πέρυσι τα Κύπελλα Ελλάδας έγιναν σε Σάμο και Ορεστιάδα), το All Star Day θα γίνει στη Λευκάδα και καλό θα είναι και οι Ομοσπονδιακοί προπονητές με τις επιλογές τους να βοηθούν να μην υποβαθμίζεται η φιλοσοφία του θεσμού. Θα κλείσω με μια πραγματικά πολύ τιμητική ενέργεια για την Ομοσπονδία, καθώς μέσα στο άμεσο χρονικό διάστημα η ΕΟΠΕ σε εκδήλωση που θα διοργανώσει, θα παραλάβει από την αδερφή του Μιχάλη Μαστρανδρέα, το προσωπικό του αρχείο και αντικείμενα, τα οποία και θα κοσμούν την είσοδο της Ομοσπονδίας μέσα σε ειδικές προθήκες».

Πέρα από τα χρήματα που έρχονται από την Πολιτεία και τα οποία κάθε χρόνο και ελαχιστοποιούνται, στο ελληνικό βόλεϊ υπάρχει περιθώριο για ανάπτυξη του μάρκετινγκ, ώστε να γίνουν επενδύσεις που θα βοηθήσουν το άθλημα;
«Σε μια εποχή που οι παλινωδίες της πολιτικής ηγεσίας ανάμεσα στο ‘’ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ’’ και στο ‘’ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ’’ επισφραγίστηκαν με το νομοσχέδιο που καταργεί τα κίνητρα και τις φοροαπαλλαγές για όσους θελήσουν να γίνουν χορηγοί όχι μόνο στα σωματεία, αλλά ακόμα και στις Εθνικές ομάδες. Με δεδομένη επίσης την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά, όπου ισχύει το ‘’Ο σώζον εαυτόν σωθήτω’’ τα πράγματα δείχνουν πολύ δύσκολα. Οφείλουμε όμως να είμαστε αισιόδοξοι και με σαφή αγωνιστικό προσανατολισμό. Η δημιουργία τμήματος μάρκετινγκ αποτελεί ένα πρώτο βήμα σε αυτό το γκρίζο τοπίο γύρω μας. Βέβαια, είναι κάτι που απαιτεί χρόνο, συνέπεια και συνέχεια για να χτιστεί. Επιπλέον μέσα από μία ή αν χρειαστεί και περισσότερος Γενικές Συνελεύσεις τα σωματεία θα κληθούν μέσα από διάλογο να δώσουν απάντηση στο περιεχόμενο της πορείας που θα ακολουθήσουμε».

Είσαστε χρόνια παράγοντας και γνωρίζετε ίσως καλύτερα από τον καθένα τον χώρο του γυναικείου βόλεϊ. Πιστεύετε ότι το εφετινό πρωτάθλημα της Α1, παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όχι μόνο η Ομοσπονδία, αλλά και οι σύλλογοι, βγήκε κάπου κερδισμένο;
«Όπως γνωρίζετε στην Ελλάδα το κύτταρο του αθλητισμού είναι το σωματείο. Η μεγάλη κρίση στη δίνη της οποίας βρίσκεται η χώρα μας θέτει σε κίνδυνο ακόμα και την ύπαρξη των σωματείων. Τα αντανακλαστικά, όμως, της συντριπτικής πλειοψηφίας των παραγόντων λειτούργησαν αυτόματα σηματοδοτώντας τη νέα εποχή που μπαίνει ο αθλητισμός στη χώρα μας και στην περίπτωσή μας στο βόλεϊ. Οι περισσότερες ομάδες αναζήτησαν λύσεις μέσα από τις υποδομές τους, δίνοντας την ευκαιρία σε νέα παιδιά να αποκτήσουν εμπειρίες και να αποτελέσουν την επόμενη ημέρα του αθλήματος.

Επίσης, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις με την πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος ανάπτυξης «Παίζω βόλεϊ» στα σχολεία, του οποίου στοιχεία και φωτογραφικό υλικό θα συμπεριληφθούν στο ετήσιο λεύκωμα της FIVB. Ήδη η ΕΟΠΕ κατόρθωσε το συγκεκριμένο πρόγραμμα (που φέτος θα υποστηριχτεί σε ολόκληρη την Ελλάδα) να χρηματοδοτηθεί από την Παγκόσμια Ομοσπονδία και αυτό θα βοηθήσει στη δημιουργία νέων πυρήνων του βόλεϊ.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Αίγινας, όπου η εφαρμογή του προγράμματος σε συνδυασμό με τη διοργάνωση των Μάστερ του μπιτς βόλεϊ βοήθησαν στην επαναλειτουργία του σωματείου της περιοχής. Εδώ θα μπορούσε να ανοίξει μια συζήτηση για το εάν σε αυτό έπρεπε να οδηγηθούμε νωρίτερα και μέσα από έναν επαναπροσδιορισμό του αθλήματος και της κατεύθυνσής του. Ίσως αργήσαμε, όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει, καθώς οι συνθήκες τώρα το απαιτούν. Το σημαντικό για όλους εμάς στα σωματεία είναι ότι υπάρχουμε».



Στο μπιτς βόλεϊ η κατάσταση δεν θυμίζει τις πλουσιοπάροχες εποχές των προηγούμενων ετών, όμως, θεωρείτε ότι το άθλημα μπορεί να επαναλάβει τις επιτυχίες του με το χαμηλότερο δυνατό κόστος;
«Αυτές οι εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ίσως δεν έπρεπε να υπάρξουν γιατί δαπανήθηκαν πολλά χρήματα στις διοργανώσεις, χωρίς να δοθεί η ανάλογη βαρύτητα στην ανάπτυξη. Σαφώς δεν εννοώ τις Εθνικές ομάδες και την διεκδίκηση της Ολυμπιακής Πρόκρισης που και από το υστέρημά μας πρέπει να εξασφαλίσουμε την υποστήριξή τους. Εννοώ, όμως, τις επίσημες διοργανώσεις που γίνονται στη χώρα μας με το 1/2 του κόστους σε σχέση με το παρελθόν. Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη σε μια χώρα που εννιά μήνες τον χρόνο έχει ήλιο και στόχος μας είναι… κάθε παραλία και ένας φιλές. Παράλληλα, η ΕΟΠΕ πρέπει να αγκαλιάσει κάθε υποστηρικτική προσπάθεια όλων των φορέων προς την κατεύθυνση αυτή».

Εάν είχατε τη δυνατότητα να αλλάξετε μονομιάς κάτι στον χώρο, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα επιλέγατε;
«Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένα μαγικό ραβδί που μπορεί να αλλάξει κάτι μονομιάς. Άλλωστε αποδείχτηκαν αφελείς όσοι πίστεψαν κατά καιρούς κάτι τέτοιο. Οι ‘’μάγοι’’ και οι μαγικές συνταγές οδήγησαν τη χώρα εδώ που βρίσκεται. Για να αλλάξεις κάτι σαν διοίκηση χρειάζεται όραμα, στρατηγική, συνέπεια, σύνεση, συνεννόηση, σεβασμό στους φορείς του αθλήματος, ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο και πολλές φορές μέσα από τη διαφορετικότητα των απόψεων σφυρηλατείται η ενότητα του αθλήματος που για εμένα αυτή είναι η προϋπόθεση που θα συμβάλλει στην ανάπτυξή του».

Η κριτική που έχει ασκηθεί στη σημερινή διοίκηση της ΕΟΠΕ είναι ίσως η πιο «αυστηρή» όλων των εποχών, θεωρείτε δικαίως ή αδίκως;
«Η βασική μου αρχή για τον ρόλο του Τύπου είναι ότι προτιμώ να ακούω και να διαβάζω τις όποιες απόψεις, είτε συμφωνώ είτε όχι, παρά να υπάρχει Τύπος σιωπηλός και φιμωμένος. Η διαφορετικότητα της άποψης μπορεί να μας δώσει το έναυσμα για διάλογο που μπορεί να βγάλει κανείς χρήσιμα συμπεράσματα. Φυσικά, η καλοπροαίρετη κριτική είναι το απαραίτητο εργαλείο για κάθε δημοκρατική διοίκηση, αλλά και από την κακοπροαίρετη κερδίζεις. Βλέπεις την αφετηρία, τη διαδρομή, τα κίνητρα που μπορεί να μην είναι απαραίτητα οικονομικά, αλλά ψυχολογικά, συναισθηματικά ακόμα και σύνδρομα εξουσίας.

Τα αναλύεις και σε κάθε περίπτωση βγάζεις χρήσιμα συμπεράσματα που σε βοηθούν στην άσκηση της διοίκησης. Από αυτή την άποψη -παρά το γεγονός ότι δεχτήκαμε πολλές φορές αυστηρή, άδικη και κακοπροαίρετη κριτική- κάθε φωνή είναι απαραίτητη. Από την άλλη, είναι ξεκάθαρο, όμως, ότι μια διοίκηση δεν μπορεί να λειτουργήσει στηριζόμενη μόνο σε μια καλή επικοινωνιακή πολιτική. Μην ξεχνάμε τη διοίκηση Προσαλίκα που γνώρισε μεγάλη αποδοχή και υποστήριξη από τον Τύπο, όμως αυτό από μόνο του δεν στάθηκε ικανό να τον διατηρήσει στην ηγεσία του αθλήματος, αλλά αποδοκιμάστηκε μέσα σε 18 μήνες από τα ίδια τα σωματεία. Βλέπετε, η δημοκρατία έχει τις ασφαλιστικές δικλίδες να αυτοπροστατεύεται».

Τις τελευταίες αντιπαραθέσεις μεταξύ ΕΣΑΠ - ΠΑΣΑΠ - ΕΟΠΕ, πώς τις σχολιάζετε;
«Το πρόβλημα που προέκυψε από τους φορείς του αθλήματος (ΕΣΑΠ - ΠΑΣΑΠ) με τις δημόσιες αντιπαραθέσεις και την εμπλοκή από μέρους τους και της ΕΟΠΕ σε αυτές, ξεκινάει από την αγωνία και το άγχος όλων για τη διασφάλιση της επιβίωσης του αθλήματος. Αυτή την ένταση αντιλαμβάνομαι ότι εκφράζουν οι τοποθετήσεις αυτές χωρίς όμως να αγγίζουν την αιτία που τη δημιουργεί. Σαφώς το άθλημά μας δεν έχει εκατομμυριούχους αθλητές, αλλά δεν έχει και εκατομμυριούχους παράγοντες. Οι παράγοντες όχι μόνο της αμειβόμενης πετοσφαίρισης, αλλά ολόκληρου του ελληνικού βόλεϊ διαθέτουν χρόνο, χρήμα και μεράκι για το άθλημα χωρίς ανταπόδοση, όπως και οι αθλητές που είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, γνωρίζουν ότι δεν θα γίνει κανείς πλούσιος με την ενασχόλησή του με αυτό.

Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα που προέκυψε με τη διοργάνωση του Κυπέλλου, ενυπάρχουν δύο στοιχεία: Της καλής διάθεσης από τη μία και των αντικειμενικών δυσκολιών, της σημερινής πραγματικότητας από την άλλη. Η κυριαρχία του θέλω στο μπορώ. Αυτό δημιουργεί φόρτιση για το ποιος και πώς μπορεί να κάνει καλύτερα τη διοργάνωση. Αλλά επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: Η ΕΟΠΕ πέρυσι κατηγορήθηκε από πολλούς επειδή έδωσε στην ΕΣΑΠ τη δεύτερη θέση που οδηγούσε στο Champions League που μέχρι τότε έβγαινε ο Κυπελλούχος. Ποιο είναι το αποτέλεσμα ένα χρόνο μετά; Η δεύτερη θέση να μην καλυφθεί από κανένα. Πόσα σωματεία έχουν διάθεση συμμετοχής λόγω του κόστους; Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην αμειβόμενη πετοσφαίριση, αλλά και στο γυναικείο που υπάρχει αδυναμία από πολλά σωματεία να παίξουν στα Κύπελλα Ευρώπης. Το ίδιο δεν συνέβη και στην εγχώρια διοργάνωση του Κυπέλλου, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες; Άρα αυτό που πρέπει να κάνουμε -χωρίς στρουθοκαμηλισμούς- είναι να συνεχίσουμε και να διευρύνουμε τη συνεργασία αναλύοντας τα αίτια και αναζητώντας λύσεις για αυτά. Ήρθε η ώρα όλοι μαζί να σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι το βόλεϊ αύριο».
]]> Τένεβα: «Πουθενά σαν τον Ολυμπιακό» Το ραντεβού είχε δοθεί στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, το οποίο για νιοστή φορά υποβάλλεται σε εργασίες αποκατάστασης. Η Ράντι Τένεβα με την τρισχαριτωμένη κόρη της έφτασαν πρώτες και λίγο αργότερα στην παρέα προστέθηκε και ο «πάτερ φαμίλιας» Μίρκο Μιλίσεβιτς.

Με την ακραία του Ολυμπιακού να αγγίζει τα 1,85 μ. και τον παλαίμαχο μπασκετμπολίστα τα 2,10 μ., φυσικό επόμενο είναι και η ηλικίας 5,5 ετών Μαρία-Γκαμπριέλα, Μάγκι όπως τη φωνάζουν οι δικοί της, να μοιάζει αρκετά μεγαλύτερη. Οι τρεις τους βρίσκονται πλέον στο σπίτι τους, έννοια που έχουν ταυτίσει με την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό.

Η 31χρονη Τένεβα με τρεις θητείες στον Θρύλο έχει αποδείξει έμπρακτα τα αισθήματά της για την ομάδα του Πειραιά. Ο Ολυμπιακός όμως έχει κερδίσει την αγάπη ακόμα και του Μιλίσεβιτς, ο οποίος δεν φόρεσε ποτέ την ερυθρόλευκη φανέλα ως μπασκετμπολίστας, αλλά χάρη στη σύζυγό του έχει γίνει ο φανατικότερος υποστηρικτής της ομάδας βόλεϊ Γυναικών, αλλά και των άλλων τμημάτων.

Ράντι, γιατί αποφάσισες να έρθεις για πολλοστή φορά στην Ελλάδα;
ΡΑΝΤΙ ΤΕΝΕΒΑ: Η Ελλάδα μου αρέσει πρώτα για τον καιρό, τη φύση, τη θάλασσα. Γνωρίζω ότι υπάρχει κρίση, ακούγεται παντού - και στη Βουλγαρία, στις ειδήσεις. Η διαφορά που διέκρινα εγώ είναι ότι πολλά μαγαζιά είναι πλέον κλειστά. Αλλά η Ελλάδα παραμένει αγαπημένο μέρος για μένα. Μου αρέσει για την ομορφιά της.

Δεν ήσουν ευχαριστημένη από τη ζωή στη Ρουμανία;
Ρ. Τ.: Και αυτό, αλλά και λόγω των προβλημάτων της Τόμις Κοστάντσα. Είχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Τέσσερις μήνες είχα πάρει έναν μισθό. Δεν μπορούσα να μείνω. Προτιμούσα να έρθω σε μία χώρα που την ξέρω, που μου αρέσει, που γνωρίζω τον κόσμο, το βόλεϊ. Όταν με πήρε τηλέφωνο ο κόουτς ήταν χαρά μου να έρθω εδώ και στον Ολυμπιακό για τρίτη φορά.

ΜΙΡΚΟ ΜΙΛΙΣΕΒΙΤΣ: Είμαι Σέρβος, αλλά ακόμα και στη Σερβία δεν νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου. Μόνο στην Αθήνα. Εχω αγωνιστεί εδώ και εμείς οι Σέρβοι αγαπάμε την Ελλάδα. Η Ράντι ήρθε για τρίτη φορά σε μία μεγάλη ομάδα. Αγαπάμε τον Ολυμπιακό. Ήμασταν στην Τουρκία, στη Ρουμανία, αλλά εδώ είναι άλλο πράγμα.

Η αγάπη για τον Ολυμπιακό ή τη… Ράντι ήταν η αιτία για το επεισόδιο στο Ρέθυμνο, με τον διαιτητή του τελικού του Κυπέλλου;
Μ. Μ.: Οι διαιτητές πάντα βοηθούν τον Παναθηναϊκό σε όλα τα αθλήματα. Δεν μπορώ να βλέπω να αδικείται η γυναίκα μου και η ομάδα της. Στο Ρέθυμνο για πρώτη φορά βγήκα εκτός εαυτού και κατέληξα στην αστυνομία. Στη ζωή μου ποτέ δεν έφαγα τεχνική ποινή, αλλά όταν παίζει η Ραντοσβέτα δεν είμαι καλά!

Ράντι, εσύ πώς νιώθεις όταν ο σύζυγός σου εκδηλώνεται έτσι έντονα;
Ρ. Τ.: Ακόμα και με τη Γκεντ, που εγώ δεν έπαιζα, τον άκουγα που φώναζε σε φάσεις που ένιωθε ότι αδικήθηκε ο Ολυμπιακός. Ελπίζω να είναι πιο ψύχραιμος στη συνέχεια, ιδίως στα κρίσιμα παιχνίδια. Αγχώνομαι πιο πολύ εγώ που τον ακούω παρά αυτοί που θέλει να αγχώσει (γέλια).

Έπειτα από τρεις εβδομάδες και κάτι στον Ολυμπιακό, ποια είναι η εικόνα που έχεις σχηματίσει;
Ρ. Τ.: Είναι μία ομάδα με πολύ καλό κλίμα, με πολύ καλές σχέσεις ανάμεσα στα κορίτσια, στους προπονητές, στο σταφ. Νομίζω πως όλοι θέλουμε να δουλεύουμε καλά και να παίζουμε για την ομάδα.

Έχεις σχηματίσει άποψη και για τις άλλες ομάδες;
Ρ. Τ.: Μου έδειξαν παιχνίδια του Ολυμπιακού με τις άλλες ομάδες. Αλλά είναι άλλο να το βλέπεις από κοντά. Ήθελα να δω αγώνες, αλλά δεν γινόταν γιατί παίζαμε κι εμείς.

Ο Ολυμπιακός ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο κόντρα στον Ηρακλή Κηφισιάς. Τι γνωρίζεις για την αντίπαλη ομάδα;
Ρ. Τ.: Ο Ηρακλής Κηφισιάς είναι μια ομάδα που προσπαθεί να παίζει καλά. Έχει καλό σερβίς, παίζει καλή άμυνα. Δεν θα είναι εύκολος αγώνας, θέλει συγκέντρωση για να παίξουμε όπως πρέπει και να νικήσουμε.

Ο προπονητής σου Τέλης Σωτήρχος ποντάρει στην επιθυμία σου να νικήσεις τον Παναθηναϊκό…
Ρ. Τ.: Για πολλά χρόνια χάνουμε τον στόχο μας στο φινάλε. Φέτος έχω αποφασίσει να μη λέω τίποτα για τον Παναθηναϊκό. Θα δουλέψουμε μέσα στο γήπεδο και ελπίζω ότι θα φέρουμε καλά αποτελέσματα. 

Νιώθεις ότι έχεις εγκλιματιστεί πλέον;
Ρ. Τ.: Έχω παίξει άλλες δύο φορές στον Ολυμπιακό (σ.σ.: τις σεζόν 2007-08 και 2009-10). Ξέρω καλά το γήπεδο, αλλά την πρώτη φορά που έπαιξα, είχα άγχος, πώς θα ξεκινήσω με την ομάδα. Ηρθα στα μέσα της χρονιάς και θέλω να παίξω καλά. Πιστεύω όμως καλύτερα να έχεις άγχος παρά να είσαι υπερβολικά χαλαρός.
Μ. Μ.: Εγώ ποτέ δεν είχα άγχος όταν έπαιζα μπάσκετ. Μόνο τώρα που βλέπω τη Ράντι.

Πλέον είσαι η πιο έμπειρη παίκτρια στην ομάδα. Νιώθεις ότι έχεις μεγαλύτερο ρόλο;
Ρ. Τ.: Σίγουρα έχω πιο αυξημένες αρμοδιότητες. Για να πάρουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε και να πάει η ομάδα καλά πρέπει να βοηθάει η μία την άλλη. Να διορθώνουμε τα λάθη μας και να αλληλοϋποστηριζόμαστε, όχι να καταλογίζουμε ευθύνες. Με θετικό τρόπο γίνονται όλα. 

Βοηθάει σε αυτό και ο Σωτήρχος, που γενικά είναι άνθρωπος χαμηλών τόνων;
Ρ. Τ.: Τον ξέρω καλά και τον εκτιμώ. Μου αρέσει πάρα πολύ πώς δουλεύει και στην προπόνηση και μέσα στον αγώνα. Με εμπνέει για να παίζω καλύτερα. 

Πιστεύεις ότι έχουν δίκιο όσοι θεωρούν ότι η ΑΕΚ έχει τον πρώτο λόγο για το πρωτάθλημα και δευτερευόντως ο Παναθηναϊκός; 
Ρ. Τ.: Για τον Παναθηναϊκό δεν ξέρω πολλά, αλλά η ΑΕΚ είναι μία καλή ομάδα. Έχει έμπειρες αθλήτριες και έχει κρατήσει έναν κορμό από πέρσι, ενώ ενισχύθηκε και με πρώην αθλήτριες του Παναθηναϊκού φέτος. Ας λένε ό,τι θέλουν πως εμείς έχουμε τον τρίτο λόγο στο πρωτάθλημα. Όλα κρίνονται στο τέλος. Σίγουρα είναι καλές ομάδες, αλλά και εμείς θα προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτερες. 

Και πέρσι η ΑΕΚ ήταν το φαβορί αλλά ο Ολυμπιακός πήρε το Κύπελλο. Παρακολουθούσες τα παιχνίδια παρότι είχες φύγει από την ομάδα;
Ρ. Τ.: Δεν έχω παίξει πουθενά αλλού σαν τον Ολυμπιακό. Την αγαπάω αυτή την ομάδα. Και πέρσι, που ήμουν στην Τουρκία, παρακολουθούσα τα αποτελέσματα του Ολυμπιακού. Χάρηκα που πήρε το Κύπελλο και επιτέλους ήρθε ένας τίτλος στην ομάδα. Φέτος θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας και μακάρι να πάνε στο τέλος όλα καλά. 

Για να δώσετε χαρά και στον κόσμο…
Ρ. Τ.: Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού σε υποστηρίζουν και θέλουν να κάνεις το καλύτερο για την ομάδα. Βγάζουν πολύ πάθος, βοηθούν τους παίκτες να παίξουν καλά και ελπίζω όταν χρειαστεί να τους έχουμε και εμείς δίπλα μας. 


Η ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ

Η συνύπαρξη δύο ανθρώπων του αθλητισμού υπό την ίδια στέγη κρύβει ευκολίες και δυσκολίες. «Υπάρχει η ένταση πριν και μετά από ένα παιχνίδι, αλλά είναι και καλό που καταλαβαίνει ο άλλος τι περνάς», τόνισε η Ράντι Τένεβα για τη ζωή δίπλα στον Μίρκο Μιλίσεβιτς. Ο γάμος τους ήταν το αίσιο τέλος μιας σύμπτωσης ή προδιαγεγραμμένος από τη μοίρα; Ο Μίρκο Μιλίσεβιτς είναι βέβαιος για το δεύτερο.

Πώς γνωριστήκατε; 
Ρ. Τ.: Στην Τουρκία.
Μ. Μ.: Όχι, δεν είναι έτσι ακριβώς. Τη Ράντι εγώ την πήγα στην Τουρκία για να παίξει. Δύο μέρες προτού λήξει η μεταγραφική περίοδος είχα πάει στη Βουλγαρία, στον εκεί συνεργάτη μου, και του ζήτησα να μου φέρει φωτογραφίες της. Μόλις την είδα, του είπα ότι εγώ αυτή την κοπέλα θα την παντευτώ. Γέλασε, αλλά έπειτα από 22 μήνες την είχα παντρευτεί. Έχω αναπτυγμένη την έκτη αίσθηση. Στα περισσότερα παιχνίδια που έπαιζα, ήξερα τι θα γίνει. 

Και πώς προέκυψε αυτή η έκτη αίσθηση; 
Μ. Μ.: Η γιαγιά μου ήταν πολύ φημισμένο μέντιουμ στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Από εκείνη έχω κληρονομήσει το χάρισμα. Όταν έπαιζα με τον Ντράζεν Πέτροβιτς στην Εθνική, διάβαζα το χέρι του και του έλεγα τι θα γίνει. Φυσικά δεν του είχα πει για το ατύχημα, αλλά είχα ευχηθεί να τον προστατεύει ο Θεός. Μόνο το χέρι της Ράντι δεν διαβάζω, δεν θέλω να ξέρω. 

Με τη Ράντι έχεις δει αλλαγές στη ζωή σου;
Μ. Μ.: Είναι η δεύτερη γυναίκα μου και ελπίζω η τελευταία. Έχω αλλάξει για χάρη της, ούτε στα μπουζούκια δεν πάω πια. Όταν ήμουν στην ΑΕΚ, κάθε βράδυ πηγαίναμε στον Πανταζή. Αλλά όταν αγαπήσεις κάποιον, πρέπει να αλλάζεις μέσα σου. Μετά τον Απόλλωνα Πατρών, έπαιξα μέχρι τα 38 μου στην Τουρκία και σταμάτησα. Όταν όμως η Ράντι μου είπε ότι θα ήθελε να με είχε δει να αγωνίζομαι, πήρα την απόφαση να επιστρέψω στα 40 μου, στην Α1 Τουρκίας, με την Ανκαρα Κόλετζ. Για τρεις μήνες ήμουν ο MVΡ. Πιστεύω ότι ακόμη μπορώ να παίξω. 

Παρακολουθείς ακόμα τα δρώμενα στο μπάσκετ στην Ελλάδα;
Μ. Μ.: Φυσικά. Πρόσφατα είδαμε και τον αγώνα του Ολυμπιακού με την ΤΣΣΚΑ και αν δεν ήταν αργά θα πηγαίναμε στο γήπεδο, αλλά είχαμε τη μικρή… Αν οι διαιτητές είχαν παίξει 50-50 τον Ολυμπιακό είχε ελπίδες, γιατί έπαιξε καλά. Αλλά με 80-20 δεν μπορούσε να κάνει πολλά. Εδωσαν τεχνική ποινή στον Ιβκοβιτς και εκεί τελείωσαν όλα.  

Έχεις ήδη αρχίσει να προγραμματίζεις την επόμενη σεζόν, Ράντι;
Ρ. Τ.: Από τον επόμενο χρόνο θα πρέπει να σκεφτώ πολύ σοβαρά πού θα συνεχίσω την καριέρα μου γιατί η Μάγκι θα αρχίσει σχολείο. Από τότε που γεννήθηκε, έχουμε αλλάξει τέσσερις-πέντε χώρες. Έχει συνηθίσει βέβαια επειδή έτσι έχει μάθει, αλλά τώρα θα πρέπει να υπάρχει μία σταθερότητα στη ζωή της. Θα ήθελα να μείνω στην Ελλάδα και όσο παίζω θα είναι εφικτό, αλλά μετά δεν ξέρω τι θα γίνει. Έχω τελειώσει γυμναστική ακαδημία και ίσως όταν σταματήσω, να συνεχίσω με κάτι που θα έχει σχέση με τον αθλητισμό και τα παιδιά. Ίσως και προπονήτρια, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει.

Έχεις σκεφτεί πότε μπορεί να σταματήσεις να αγωνίζεσαι;
Ρ. Τ.: Όσο αισθάνομαι πως είμαι σε καλή φυσική κατάσταση φυσικά και θέλω να συνεχίσω να παίζω. Μου αρέσει ο ανταγωνισμός με τις άλλες ομάδες και θέλω να το ζήσω όσο περισσότερο μπορώ. 

ΜΠΑΣΚΕΤ Ή ΒΟΛΕΪ;
Με πατέρα μπασκετμπολίστα και μητέρα βολεϊμπολίστρια, η Μάγκι ήταν φυσικό επόμενο να ασχοληθεί με το… τένις. «Βρήκαμε έναν καλό προπονητή στο Πράβετς και μου έκανε εντύπωση η έκφρασή της όταν έπιανε τη ρακέτα. Εδειχνε χαρακτήρα», εκτίμησε ο Μιλίσεβιτς, ενώ η Τένεβα διατηρεί ακόμα την ελπίδα ότι η κόρη της μπορεί να θελήσει να ακολουθήσει τα βήματά της.
Συνέντευξη της Ολίβιας Νικολούδη
ΠΗΓΗ: Γαύρος
]]> Σιδέρης: «Αστοχες και επικίνδυνες δηλώσεις από ΕΣΑΠ»
Αναλυτικά η συνέντευξη στο www.gazzetta.gr:

- Τι ακριβώς έχει συμβεί με το θέμα του Κυπέλλου και ποιες τελικά είναι οι ευθύνες της ΕΟΠΕ, όπως καταγγέλλουν στελέχη της ΕΣΑΠ;
«Πρώτα απ’ όλα όπως είπα και στην κλήρωση του Κυπέλλου, η καθυστέρηση στην έκδοση της προκήρυξης δεν έχει να κάνει με αμέλεια της ΕΟΠΕ, αλλά με το γεγονός ότι εφαρμόζοντας μια πολιτική -σε όλα τα επίπεδα- κατανόησης των προβλημάτων του χώρου και προσπάθειας επιβίωσης, αποφασίσαμε να εκδώσουμε την προκήρυξη ακούγοντας και συζητώντας τις προτάσεις της ΕΣΑΠ. Έτσι, όταν η προκήρυξη ήταν έτοιμη, καταρχήν στη βάση της περσινής διοργάνωσης, τέθηκε από την ΕΣΑΠ ζήτημα διαχωρισμού των ομάδων σε ομίλους Βορρά και Νότου. Το Δ.Σ. της ΕΟΠΕ ενέκρινε την πρόταση της ΕΣΑΠ και δόθηκε εντολή να προχωρήσει η προκήρυξη. Η ΕΣΑΠ τότε και εν όψει του γεγονότος ότι η Ομοσπονδία δεν κάλυπτε τις μετακινήσεις των ομάδων, ζήτησε να καθυστερήσουμε λίγο την προκήρυξη εν όψει του ενδεχομένου να υπάρξει επίσημη πρόταση από τη Σύρο για Φάιναλ Έιτ, με σκοπό τον περιορισμό των εξόδων.

Η πρόταση αυτή έγινε επίσης δεκτή από την ΕΟΠΕ, πάντα με την παραπάνω λογική. Η τελική και οριστική απάντηση της Σύρου ήρθε στις 12 Ιανουαρίου, ημέρα κατά την οποία έγινε η συνάντηση ΕΟΠΕ - ΕΣΑΠ. Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΟΠΕ εξουσιοδοτημένη από την ΚΕΠ αποδέχτηκε την πρόταση της ΕΣΑΠ και την επόμενη ημέρα εκδόθηκε η προκήρυξη.

Σημειώνω εδώ ότι θέμα διαχωρισμού των ομάδων σε ομίλους πλέον δεν υπήρχε, αφού είχε μεσολαβήσει η αποχώρηση του Απόλλωνα Καλαμαριάς, ενώ το μοναδικό αίτημα της ΕΣΑΠ που δεν έκανε δεκτό η ΕΟΠΕ ήταν να πάμε κατευθείαν σε Φάιναλ Φορ με βάση τη βαθμολογία του πρωταθλήματος σε μία συγκεκριμένη ημερομηνία στις 3 Μαρτίου.

Η πρόταση αυτή δεν έγινε δεκτή γιατί η φιλοσοφία της διοίκησης της ΕΟΠΕ τον τελευταίο 1,5 χρόνο είναι να μην παίζει ρόλο η βαθμολογία στο Κύπελλο. Γι’ αυτό τον λόγο εξάλλου η ΕΟΠΕ στο ίδιο διάστημα ποτέ δεν έδωσε αβαντάζ σε ομάδες με βάση τη βαθμολογία τους. Ο πρόεδρος της ΕΟΠΕ τότε είχε απαντήσει στον κ. Ταρνατόρο ότι εάν η πρόταση της ΕΣΑΠ ήταν ομόφωνη, θα ερχόταν σε δύσκολη θέση να κάνει μία εξαίρεση λόγω των ειδικών συνθηκών.

Τη στιγμή, όμως, που δεν ήταν ομόφωνη και οι πράξεις της ΕΟΠΕ έχουν αποδείξει ότι δεν διαχωρίζει εάν αυτός που διαφωνεί είναι ο ΠΑΟ ή Κηφισιά ή άλλη ομάδα, κατόπιν αυτού η ΕΟΠΕ αποφάσισε να συνεχίσει να τηρεί την αρχή με την οποία ξεκίνησε.

Έτσι, την Τρίτη 17/1 ημέρα λήξης των δηλώσεων συμμετοχής, όταν ενημερωθήκαμε ότι τρεις ομάδες δεν θα δηλώσουν συμμετοχή, λόγω οικονομικών εξόδων, ο κ. Μαυρομάτης επικοινώνησε με τον κ. Ταρνατόρο και συμφώνησαν να καταβληθεί μία προσπάθεια να συμμετάσχουν όλες οι ομάδες. Ο κ. Ταρνατόρος θα αναλάμβανε επαφή με τις δύο ομάδες, ΕΑ Πατρών και Κηφισιά, οι οποίες εξ αρχής είχαν απαντήσει αρνητικά στην ΕΟΠΕ. Αντίθετα, ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης από το βράδυ της Τρίτης είχε διαφανεί ότι την επόμενη ημέρα θα έστελνε έστω και εκπρόθεσμη δήλωση συμμετοχής.

Με αυτά τα δεδομένα, η ΕΟΠΕ θα συζητούσε οποιαδήποτε πρόταση βελτίωσης του συστήματος προκειμένου να βρεθεί μία λύση ώστε να συμμετάσχουν όλες οι ομάδες στο Κύπελλο ακόμη και με γεωγραφική κατανομή κατά την κλήρωση της Α’ φάσης.

Την Τετάρτη το μεσημέρι και ενώ η ΕΟΠΕ συζητούσε τις προτάσεις των σωματείων προκειμένου να δεχτεί ακόμα και εκπρόθεσμες δηλώσεις συμμετοχής με την ΕΑΠ να είναι η μόνη που έστειλε, αφού η Κηφισιά δεν το έπραξε ποτέ, προέκυψε θέμα από άλλο σωματείο, τη Λαμία, η οποία ζήτησε να μάθει ποιοι είχαν δηλώσει εκπρόθεσμα. Από τον κ. Ταρνατόρο μεταφέρθηκε ότι δεν συμφωνούν όλες οι ομάδες στις εκπρόθεσμες δηλώσεις.

Στο σημείο εκείνο προκειμένου να αποφευχθούν τυχών ενστάσεις και προσφυγές στα αθλητικά όργανα, η ΚΕΠ εισηγήθηκε και η εκτελεστική τη ΕΟΠΕ ενέκρινε να τηρηθεί πλέον αποκλειστικά η νομιμότητα, δηλαδή να γίνουν δεκτές μόνο οι εμπρόθεσμες δηλώσεις συμμετοχής».

- Μετά από όλα αυτά, λοιπόν, πού στηρίζονται οι κατηγορίες μελών του Δ.Σ. της ΕΣΑΠ προς την ΕΟΠΕ; Κάπου δεν πρέπει να υπάρχει μια βάση σε όλα αυτά που προσάπτουν περί ανικανότητας διεξαγωγής του Κυπέλλου κλπ;
«Καταρχήν θεωρώ απαράδεκτο ότι καταβλήθηκε μια προσπάθεια από εκπροσώπους της ΕΣΑΠ και την ίδια την Ένωση μέσω του αιτήματός της να αναλάβει το Κύπελλο. Ήταν μια προσπάθεια να μεταφερθούν όλες οι ευθύνες στην Ομοσπονδία. Εμείς στην ΕΟΠΕ δεν θεωρούμε ότι ήταν λάθος μας να δείξουμε κατανόηση στα προβλήματα των σωματείων για να βρεθεί ο πιο ομαλός τρόπος διεξαγωγής, έστω και αν αυτό κόστισε την καθυστέρηση έκδοσης της προκήρυξης, ούτε το να καταβληθεί μία προσπάθεια έστω και την τελευταία στιγμή.

Αντίθετα, αν κάπου υπάρχει λάθος, είναι της ΕΣΑΠ που έκανε προσπάθειες να πείσει τις ομάδες να δηλώσουν εκπρόθεσμη συμμετοχή, χωρίς να έχει πρώτα εξασφαλίσει την σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων ομάδων που είχαν δηλώσει εγκαίρως συμμετοχή. Γιατί λοιπόν, είναι ανίκανη η Ομοσπονδία να διοργανώσει το Κύπελλο; Και γιατί η ΕΣΑΠ επαναφέρει θέμα διοργάνωσης του Κυπέλλου; Εμείς δεν θέσαμε ποτέ θέμα ανάληψης της Α1 ανδρών παρά τα προβλήματα που η ΕΣΑΠ σήμερα αντιμετωπίζει. Θεωρώ λοιπόν άστοχες και επικίνδυνες τις δηλώσεις εκπροσώπων της ΕΣΑΠ που έθεσαν θέμα ανικανότητας της ΕΟΠΕ και στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω ότι το ζήτημα έχει μεγάλη ηθική διάσταση. Το Επαγγελματικό βόλεϊ χρειάζεται ενότητα και διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς».

- Μετά από όλο αυτό το σκηνικό, όμως, σας κατηγόρησαν και για απαξίωση του θεσμού του Κυπέλλου. Εσείς ως ΕΟΠΕ, έχετε κάνει κάτι που να αποδεικνύει ότι στηρίζετε αυτή τη διοργάνωση;
«Η ΕΟΠΕ όχι μόνο δεν έχει απαξιώσει το Κύπελλο, αλλά κάνει και θα κάνει ό,τι μπορεί για να τον προβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θα σας αποκαλύψω λοιπόν, ότι στο Δ.Σ. που έγινε στη συνεδρίαση της περασμένης Παρασκευής (20/1), αποφασίσαμε από την επόμενη χρονιά το Κύπελλο να αλλάξει μορφή και να δοθεί η δυνατότητα συμμετοχής ομάδων από περισσότερες Εθνικές Κατηγορίες και να ξεκινάει η διεξαγωγή του από πολύ νωρίς. Νομίζω ότι όλα αυτά δείχνουν ότι γίνονται προσπάθειες ενίσχυσης του θεσμού και όχι απαξίωσης, όπως μας κατηγορούν».
]]> Οι 40άρηδες του Μίλωνα... καρφώνουν ακόμα!
Οι βετεράνοι βολεϊμπολίστες μίλησαν στην εφημερίδα «Καθημερινή» για τα προβλήματα στο άθλημα τους, προτρέπουν τους διαδόχους τους να φύγουν στο εξωτερικό, ενώ λένε ότι, παρότι αγωνίστηκαν στις καλές εποχές του αθλήματos, κανένας τους δεν έγινε... εκατομμυριούχος.

«Το κίνητρο για να παίξω στον Μίλωνα είναι ότι όλοι είμαστε φίλοι. Δεν κάνουμε κάτι επαγγελματικά. Για εμάς που έχουμε παίξει βόλεϊ σε υψηλό επίπεδο αποτελεί μία μεταβατική περίοδο», μας λέει ο Μάριος Γκιούρδας.

Πριν από λίγες ημέρες ο πρόεδρος της Λίγκας (ΕΣΑΠ), Παντελής Ταρνατώρος, είχε δηλώσει ότι κάποιοι αθλητές του παρελθόντος έγιναν εκατομμυριούχοι από το βόλεϊ. Ο Γκιούρδας βάζει τα γέλια:

«Κανένας Έλληνας βολεϊμπολίστας δεν μπορεί να γίνει εκατομμυριούχος. Αν κρίνω από τον εαυτό μου, που είχα καλά συμβόλαια, θεωρώ ότι οι δηλώσεις του κ. Ταρνατώρου είναι ατυχείς. Δυστυχώς σήμερα βλέπουμε, εν ονόματι της κρίσης, να υπάρχει μία απαξιωτική αντιμετώπιση προς τους αθλητές. Οι αντιλήψεις των υπευθύνων σε ό,τι αφορά τα συμβόλαια, δεν έχουν λογική. Όταν γίνει μία συμφωνία πρέπει να τηρείται. Δυστυχώς στην σχέση σωματείου με παίκτη δεν υπάρχει ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη».

Ο Σαμαράς ζει στη Λήμνο, αλλά, προκειμένου να κάνει κάτι που αγαπάει, έρχεται κάθε εβδομάδα στην Αθήνα. Το ίδιο και ο Πανούσος που ζει στη Σάμο: «Έχω παίξει πολλά χρόνια στον Μίλωνα. Πριν από δύο χρόνια αποφασίσαμε να βοηθήσουμε την ομάδα, βλέποντάς το και ως προπόνηση. Είμαστε όλοι μία παρέα και τα αποτελέσματά της φαίνονται στο γήπεδο. Σε ό,τι αφορά το ελληνικό βόλεϊ, έχει φθίνουσα πορεία, όπως και τόσα άλλα στη χώρα. Το άθλημα στηρίζεται στον εθελοντισμό κάποιων παικτών», τονίζει ο Πανούσος.

Μια άλλη διάσταση στο θέμα δίνει ο Χατζηαντωνίου: «Δεν θα σταθώ στην οικονομική κρίση. Από τη στιγμή που οι διοικούντες του αθλήματος έδιωξαν ανθρώπους όπως οι Σταθοκωστόπουλος, Mαρινάκης, Γιαννακόπουλος, που ήθελαν να επενδύσουν στο βόλεϊ, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Ο Γιαννακόπουλος, π.χ., έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη. Τόσα εκατομμύρια, πού πήγαν; Δεν έγιναν επενδύσεις ούτε στην οργάνωση, ούτε σε υλικό ούτε σε γήπεδο. Είναι κωμικοτραγικό ο πρόεδρος της ΕΣΑΠ να μαλώνει με αθλητή. Αυτό αποτελεί κατάντια. Ο Ντονάς έχει δίκιο σε όλα.

Αυτοί δεν έχουν προσφέρει τίποτα στο άθλημα. Να έβγαινε ο Σταθοκωστόπουλος να μίλαγε, θα ήταν διαφορετικά. Βγαίνει ο πρόεδρος της ΕΣΑΠ και λέει "ήξερα ότι θα φτάναμε εκεί". Τότε γιατί δεν έκανε κάτι για να το εμποδίσει; Ήξεραν ότι η Καλαμαριά δεν θα αντέξει και όμως την άφησαν να αγωνιστεί.

Είμαι σίγουρος ότι στις συσκέψεις της ΕΣΑΠ το μόνο που συζητούν είναι πώς θα βρουν τρόπους να μην πληρώσουν τους παίκτες. Αντί να ανεβάσουν το επίπεδο σκέπτονται πώς θα γλιτώσουν χρήματα».

Ο Γκιούρδας, ο Χατζηαντωνίου κ.λ.π. αποτέλεσαν ινδάλματα για νέα παιδιά και κάποια από αυτά μπήκαν στον χώρο της πετοσφαίρισης. Τι συμβουλεύουν οι παλαιοί αθλητές τους διαδόχους τους; «Όσοι έχουν ικανότητες, δεν πρέπει να μείνουν στην Ελλάδα. Ο αθλητής επενδύει στον εαυτό του και, δυστυχώς, την παρούσα περίοδο, η Ελλάδα δεν ενδείκνυται για τέτοια επένδυση», λένε.

Συνέντευξη στην Σπυριδούλα Σπανέα
]]> Χαντάβα: «Το εξωτερικό είναι... όνειρο»
Η διεθνής ακραία της Φοντανελάτο παραδέχεται πως στεναχωριέται για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, σε ό,τι αφορά τον αθλητισμό, στην Ελλάδα και προς το παρόν δεν ξεχνά την κατάκτηση του κυπέλλου πέρυσι με τη φανέλα του Ολυμπιακού.

Πώς βλέπεις την κατάσταση γενικότερα στο γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα;
Δεν θα έλεγα ότι επικρατεί και η καλύτερη κατάσταση στο γυναικείο βόλεϊ αλλά και γενικότερα με τον αθλητισμό. Με λυπεί πολύ που το λέω αλλά σχεδόν όλα τα αθλήματα έχουν πολλά προβλήματα και καλό θα ήταν να αφυπνιστεί και να γίνει κάπως καλύτερη η κατάσταση γιατί ο αθλητισμός στην Ελλάδα γενικότερα έχει προσφέρει πολλά..

Τι διαφορές υπάρχουν στο τρόπο που δουλεύουν οι ιταλικές ομάδες και πως νιώθεις που αγωνίζεσαι σε μια ιταλική ομάδα;
Oι διαφορές είναι πολλές… Άλλο επίπεδο βόλεϊ βλέπεις αλλά και στην οργάνωση είναι πάρα πολύ καλά τα πράγματα.. Εδώ κάνουν τα πάντα για να είναι ο αθλητής εντάξει και να δίνει το 100% μέσα στο γήπεδο χωρίς να υπάρχει το παραμικρό πρόβλημα να τον απασχολεί... Ολα είναι στην ώρα τους... Πραγματικά ένας αθλητής για να είναι εντάξει δεν θέλει κάτι άλλο!!

Τι σου λείπει περισσότερο στην Ελλάδα;
Mου λείπουν περισσότερο η οικογένειά μου και οι φίλοι μου..

Ποιά είναι η πιο σημαντική στιγμή μέχρι τώρα στη καριέρα σου;
Η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος τον Απρίλιο του 2011 με τον Ολυμπιακό και η ανάδειξή μου ως ΜVP της διοργάνωσης αυτής..

Ποιό είναι το αθλητικό σου όνειρο;
Να συνεχίσω να κάνω μια επαγγελματική καριέρα στο εξωτερικό και κάθε χρόνο να ανεβαίνω όσο πιο πολύ μπορώ και να βελτιώνομαι!!

Συνέντευξη στη Μαρίνα Δημητροπούλου
ΠΗΓΗ: womensports.gr]]> Λεώνης: «Η ΕΟΠΕ να είναι ο θεματοφύλακας του βόλεϊ»
Αναλυτικά ο Αλέκος Λεώνης είπε:

ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ: Νομίζω οι το περιμέναμε λίγο πολύ, αλλά θα έπρεπε να είμαστε πιο προετοιμασμένοι. Είναι κάποια πράγματα που γνωρίζουμε πως θα μας ακολουθήσουν, πως θα έρθουν, άρα χρειάζεται καλύτερη προετοιμασία, ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για ένα πρωτάθλημα χωρίς προβλήματα.

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΤΣ Ολυμπιακού-Ηρακλή: Νομίζω ότι ήταν καθοριστικός ο τραυματισμός του Φιλίποφ που έπαιξε μεγάλο ρόλο στην έκβαση του παιχνιδιού. Ο Ολυμπιακός δεν είχε πλουραλισμό στην επίθεση, το μπλοκ του Ηρακλή προσαρμόστηκε καθώς είναι μια έμπειρη ομάδα, με αποτέλεσμα να έχει περισσότερα μπλοκ. Άλλαξε η ψυχολογία και έφερε το παιχνίδι στα μέτρα του. Σε όλο τον πρώτο γύρο οι δύο ομάδες έχουν τα ίδια ποσοστά στην επίθεση. Ο Ολυμπιακός έχει έναν άπειρο διαγώνιο, που κάνει λάθη στις κόντρα μπάλες αλλά λογικά θα βελτιωθεί στην συνέχεια. Ο Κράβαρικ από την άλλη δεν βρέθηκε σε καλή μέρα αλλά ο Ηρακλής, όπως και ο Ολυμπιακός πέρυσι, έχει μάθει να ζει με κάποια λάθη που κάνει η ομάδα. Έτσι κι ο Ηρακλής μαθαίνει να λύνει τα προβλήματά του με διαφορετικό τρόπο. Προβλήματα όπως είναι του διαγώνιου, μιας και όταν ο Κράβαρικ δεν πάει καλά, έχει πλουραλισμό στην επίθεση.

ΑΝ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ Ο ΚΡΑΒΑΡΙΚ: Στην Ελλάδα μπορεί να διαχειριστεί το πρόβλημα και με την είσοδο του Προύσαλη που είναι ένας γρήγορος πασαδόρος καλύπτονται τα προβλήματα που παρουσιάζονται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού με τον Κράβαρικ.

ΠΟΣΟ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΤΕΣΠΕΙΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ: Παίρνει ένα μεγάλο βάρος στην επίθεση, καλύπτει αδυναμίες του διαγώνιου παίκτη και θα διευκολύνει την ανάπτυξη παιχνιδιού του Ηρακλή. Θα δημιουργήσει κάποια προβλήματα στην υποδοχή αλλά νομίζω πως με καλούς υποδοχείς όπως ο Χριστοφιδέλης και ο Στεφάνου, αυτό καλύπτεται. Το ίδιο άλλωστε κάνει και ο Ολυμπιακός με τον Νοβότνι τον οποίο καλύπτει ο Κουζούνης που παίζει πραγματικά πολύ καλά.

ΑΝ Ο ΚΟΥΖΟΥΝΗΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ: Ο Κουζούνης έχει παίξει στην Εθνική Ομάδα, έχει κληθεί. Η πόρτα της Εθνικής είναι ανοικτή για όλους τους παίκτες. Αρκεί βέβαια να μην βιαζόμαστε και κρίνουμε από μία ή δύο αγωνιστικές. Θέλουμε να έχει σταθερή απόδοση και αν συνεχίσει τις καλές εμφανίσεις θα είναι μέσα στην Εθνική Ομάδα.

ΑΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ: Κατά πάσα πιθανότητα αυτό θα είναι το ζευγάρι αν και ο Παμβοχαικός με την Σύρο έχουν την δυνατότητα να χτυπήσουν αυτές τις ομάδες καθώς αν και νεοφώτιστες είναι οι εκπλήξεις του πρωταθλήματος. Αν θα βελτιωθούν εύχομαι να μην έχουμε το ζευγάρι Ολυμπιακού-Ηρακλή.

ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ Ολυμπιακό-Ηρακλή ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ: Μπορεί ν' αλλάξουν πολλά πράγματα, μπορεί ο Ολυμπιακός να ενισχυθεί, μπορεί να υπάρξουν απρόβλεπτες καταστάσεις όπως αυτές των τραυματισμών. Όπως είναι τώρα οι ομάδες υπάρχουν κάποιες διαπιστώσεις. Ο Ηρακλής χρόνια στηρίζονταν στο καλό σερβίς και το μπλοκ-άμυνα λειτουργούσε καλύτερα. Φέτος δεν έχει αυτό το στοιχείο αλλά έχει πολύ καλή υποδοχή και επιθετική ανάπτυξη. Ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τον Νοβότνι αλλά δεν ξέρω αν στους τελικούς θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος όλης της ομάδας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΟΦ-ΑΣΠΙΩΤΗ: Θα μπορέσουμε να βγάλουμε καλύτερα συμπεράσματα για τον Φιλίποφ αλλά και για τον Ασπιώτη όταν θα σταθεροποιήσουν την απόδοσή τους. Ο Ασπιώτης το κάνει και αυτό είναι καλό για την Εθνική. Για τον Φιλίποφ πιστεύω οτι θα βελτιωθεί ακόμη περισσότερο στην συνέχεια, δεν ξεκίνησε τόσο καλά, αλλά ο χρόνος είναι με το μέρος του.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΕΣΠΕΙΝ: Είναι ένας παίκτης για τους δημοσιογράφους και την κερκίδα. Είναι ένας σόουμαν. Εγώ πιστεύω οτι ο Ηρακλής δεν θα στηριχθεί μόνο στον Ντεσπέιν γιατί έχει παίκτες καλούς και έμπειρους που ισορροπούν και καλύπτουν τα λάθη του. Πάντως είναι ένας παίκτης επιθετικό-πολυβόλο, ανεβάζει την ψυχολογία της ομάδας και ανατρέπει καταστάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΕΛΗ: Κοιτάζουμε όλους τους παίκτες και μακάρι να τον έχουμε τον Χριστοφιδέλη γιατί δεν τον είχαμε στην Εθνική Ομάδα αλλά δεν είναι μόνο αυτός. Για παράδειγμα θα πω και τον Προύσαλη που μέχρι τον τραυματισμό του έπαιζε πάρα πολύ καλά. Θα αναφερθώ στον Σμαραγδή που εκτός από την επίθεση φέτος τα πάει και πάρα πολύ καλά στο μπλοκ. όλα αυτά και για κάθε παίκτη μας χαροποιούν. Ο Χριστοφιδέλης βέβαια είναι ο πιο ολοκληρωμένος ακραίος παίκτης, συνδυάζοντας καλή τεχνική κατάρτιση στην επίθεση με πάρα πολύ καλή υποδοχή, πάρα πολύ καλή άμυνα, ξέρει να κάνει ζώνη-μπλοκ. Για την δύσκολη προσπάθεια πρόκρισης στο Πανευρωπαϊκό θα τον θέλαμε κοντά μας.

ΓΙΑ ΔΡΙΚΟ-ΚΑΛΜΑΤΖΙΔΗ: Νομίζω οτι διαχειρίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο το παιχνίδι και οι δύο. Δεν κρίνονται από ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Είναι δύο προπονητές που γνωρίζω πολύ καλά, αλλά και άλλοι προπονητές φέτος είναι ευχάριστη έκπληξη, δίνουν τα διαπιστευτήριά τους, φαίνεται η σφραγίδα τους και αναφέρομαι λόγου χάρη στον Ζαλμά του Παμβοχαικού που κάνει πολύ καλή δουλειά. Οι προπονητές ανταποκρίνονται πολύ καλά, κάτω από δύσκολες συνθήκες σ' ένα δύσκολο πρωτάθλημα λόγω έξω-αγωνιστικών συνθηκών. Έρχεται μια νέα φουρνιά προπονητών που θα έλεγα οτι είναι ψαγμένη, παρουσιάζουν μια διαφορετική νοοτροπία στους πάγκους και έχουν μέλλον σε υψηλό επίπεδο τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Είναι συγκεκριμένοι στα ταιμ-αουτ, δεν στηρίζονται τόσο στην ψυχολογία όσο σε αγωνιστικά κομμάτια και προσπαθούν να βρουν λύσεις.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ Α' ΓΥΡΟΥ: Οι δύο νεοφώτιστες ομάδες είναι οι εκπλήξεις και αυτό φαίνεται στην βαθμολογία. Η Σύρος έκανε πολύ καλές μεταγραφές και το Βραχάτι από την αρχή είχε όλους τους παίκτες και δούλεψε προγραμματισμένα. Το Βραχάτι είναι ισορροπημένο από πλευράς απόδοσης και αυτό είναι έργο και του προπονητή. Έχουν ξένους που πιέζουν στο σερβίς, οι κεντρικοί έχουν ισορροπία, έμπειρο λίμπερο.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΑΛΜΑ: Φαίνεται η δουλειά του χωρίς να έχει παίκτες ονόματα. Αλλά έχει ισορροπία, έγιναν καλές επιλογές και φαίνεται και η καλή δουλειά στην προπόνηση.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΡΟ: Έχει μεγάλα ονόματα που έχουν διαπρέψει και σε συλλογικό επίπεδο, έχει πολυπλοκότητα στην επίθεση η οποία οφείλεται κύρια στο πασαδόρο ο οποίος είναι και έμπειρος και ποιοτικός παίκτης, οι Νικηφορίδης και Λάππας παίζουν πολύ καλά με τον πρώτο να έχει εξαιρετικά ποσοστά τόσο στην υποδοχή όσο και στην επίθεση. Παρουσιάζει κάποια προβλήματα στο μπλοκ στα άκρα με αποτέλεσμα να έχει προβλήματα και στην πίσω ζώνη στην άμυνα.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ: Πιστεύω οτι ο Παναθηναϊκός έχει τους παίκτες και στην συνέχεια θα βελτιωθεί, έχει υλικό και θα το δείξει στην συνέχεια γιατί η θέση του είναι πλασματική. Πιστεύω οτι θα παραμείνει στην κατηγορία γιατί και οι Έλληνες παίκτες είναι καλοί αλλά και με τις αλλαγές στους ξένους θα βελτιωθεί η ομάδα.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΟΜΑΔΕΣ: Η Αλεξανδρούπολη έχει έμπειρο πασαδόρο και νεαρά τεσσάρια και καλή δουλειά εκτός του Κουμεντάκη κάνει και ο Δαλακούρας, ενώ έχει και έναν πάρα πολύ καλό διαγώνιο. Η Λαμία ταλαιπωρήθηκε πολύ από προβλήματα τραυματισμών και πιστεύω οτι θα βελτιωθεί στην συνέχεια. Η Κηφισιά είναι μια πολύ καλή ομάδα με έμπειρους παίκτες όπως ο Καρυπίδης, ο πασαδόρος και ο διαγώνιος της και δύσκολη έδρα και νομίζω οτι είναι για πιο ψηλά. Η Πάτρα είναι μια τελείως διαφορετική ομάδα από τις άλλες χρονιές, στηρίζεται σε νέους πάικτες και μας χαροποιεί ότι ο Ασπιώτης συνεχίζει την προσπάθεια και σταθεροποιείται σαν διαγώνιος. Αυτό θα είναι κέρδος και για την Πάτρα και για το Ελληνικό βόλεϊ. Ο Άρης ξεκίνησε πολύ καλά το πρωτάθλημα αλλά στην συνέχεια αντιμετώπισε προβλήματα με τον διαγώνιο και την αποχώρηση παικτών και οδηγείται σε μια εντελώς διαφορετική μορφή από την ομάδα που ξεκίνησε. Ο ΠΑΟΚ είναι μια ομάδα με καλή υποδοχή, στηρίζεται στο παιχνίδι με τους ακραίους και πιστεύω οτι θα πάει καλύτερα.

ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΡΟΥ: Είναι δύσκολη η επιλογή γιατί μπορεί ν' αδικήσουμε κάποιους. Σύμφωνα με το υλικό που διαθέτει η κάθε ομάδα ο Ζαλμάς είναι εκείνος που δικαιούται τον τίτλο του κορυφαίου προπονητή. Στην πάσα θα πούμε τον Βασίλη τον Κουρνέτα και αναπληρωματικό τον Ντίμα Φιλίποφ. Στην διαγώνιο θα πάμε με δύο ξένους, τον Γκονζάλες της Αλεξανδρούπολης και τον Ντουσάρμ τους Παμβοχαικού με τον δεύτερο να έχει καλύτερα στατιστικά. Στους ακραίους θα πούμε τον Νοβότνι και τον Στέλιο Νικηφορίδη που έχει εντυπωσιακά στατιστικά και αγωνίζεται σε ομάδα μικρότερης δυναμικής απ' ότι ο Χριστοφιδέλης στον Ηρακλή. Στο κέντρο θα πούμε δύο Έλληνες, τον Νίκο Σμαραγδή και τον Γιώργο Πετρέα. Για λίμπερο επειδή είναι νέος και σε άνοδο θα πούμε τον Παύλο Κουζούνη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ: Όταν αποχωρεί μια ομάδα δημιουργούνται προβλήματα. Ίσως η Λίγκα θα έπρεπε να σκεφτεί αν θα έπρεπε ν' αφαιρεθούν ή να προστεθούν οι βαθμοί στις ομάδες. Οι παίκτες και οι προπονητές έχουν προσαρμοστεί στις καταστάσεις των καιρών. Θα πρέπει και οι παράγοντες να είναι πιο έτοιμοι. Στο επόμενο πρωτάθλημα θα έπρεπε να μπουν όροι και δικλίδες ώστε να μην υπάρξουν προβλήματα όπως αυτό της Καλαμαριάς, γιατί είναι μαθηματικά βέβαιο οτι θα υπάρξουν.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ: Πρέπει να διδαχθούμε από τα λάθη της προηγούμενης χρονιάς. Έκανα την συζήτηση με τους παίκτες είχε προγραμματιστεί και μία με την Ομοσπονδία που αναβλήθηκε δύο φορές αλλά πιστεύω οτι θα γίνει στην συνέχεια. Θα πρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα και με επιχειρήματα να δίνουμε στον άλλο να καταλαβαίνει πως έχουμε δίκιο. Οι παίκτες το έχουν καταλάβει και μάλιστα οι ίδιοι ζήτησαν να είμαστε και στην Γιουρολίγκα στην οποία αν και το κόστος είναι μεγάλο πιστεύω οτι θα δώσουμε το παρών. Αυτό θα βοηθήσει στην προσπάθεια για την πρόκριση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την Φινλανδία θα πρέπει να είμαστε όσο πιο έτοιμοι γίνεται. Ο προπονητής πρέπει να είναι απαιτητικός. Φυσικά και πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη βοήθεια, να λυθούν οργανωτικά προβλήματα και να λυθούν τα αυτονόητα. Να μην βάζει ο παίκτης από την τσέπη του και η Ομοσπονδία να είναι ο θεματοφύλακας του βόλεϊ. Πιστεύω οτι αξίζει να επενδύσει σε αυτή την Εθνική γιατί κερδισμένο θα βγει το Ελληνικό βόλεϊ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΟΛΥΜΠΙΑΚΟ: Η εμφάνιση ήταν αναμενόμενη γιατί είχαμε τραυματισμούς και ελλιπή προετοιμασία. Είχαμε αντιπάλους με μεγάλες εμπειρίες και κατά διαστήματα παίξαμε καλά εναντίον τους. Αλλά για να έχουμε σταθερότητα έπρεπε να είχαμε φιλικά με αντίστοιχους αντιπάλους. Για να πούμε οτι θα είμαστε στις καλύτερες 16 πρέπει να μπούμε στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Η υπόθεση είναι δύσκολη καθώς έχουμε αντιπάλους όπως η Φιλανδία. Αλλά εμείς έχουμε την προοπτική να είμαστε στους 16 και ακόμη ψηλότερα στην Ευρώπη. Αν δοθούν αγώνες φιλικοί με δυνατές ομάδες σε σύντομο χρονικό διάστημα αυτή η ομάδα μπορεί να φέρει επιτυχίες. Αν μείνουμε σε ευχολόγια δύσκολα θα μπούμε στους καλύτερους της Ευρώπης. Οι επιτυχίες είναι αυτές που καταξιώνουν και φέρνουν καλύτερη αντιμετώπιση και από τους ξένους. Η παραμονή μας στην Γαλλία ήταν ευθύνη της Γαλλικής Ομοσπονδίας.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ: Επίκειται μια συνάντηση με την Ομοσπονδία όπου θα συζητηθεί και το θέμα του Ρουμελιώτη. Γνωρίζουμε ποια ήταν η εισήγηση των προπονητών στο συγκεκριμένο θέμα. Η Εθνική πρέπει να έχει στην διάθεση της όλους τους καλούς παίκτες σε κορυφαίες διοργανώσεις. Το θέμα θα μας απασχολήσει στην συνάντηση που θα έχουμε τις προσεχείς μέρες με την Ομοσπονδία. Η εισήγηση η δική μου αλλά και του Σωτήρη Δρίκου ήταν η τιμωρία να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη αλλά ο Λεώνης δεν είναι διοικητικός, είναι προπονητής.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΟΥΡΙΤΣ: Έχει πλούσιο ταλέντο και παίζει όπου τον χρειάζεται η ομάδα. Στο Προ-ολυμπιακό είχαμε ανάγκη τον Τζούριτς διαγώνιο. Σημασία έχει το καλό κλίμα και να μην έχει προβλήματα ο παίκτης στην Εθνική. Η μετανάστευση των παικτών θα βοηθήσει γιατί παίζουν σε ξένα πρωταθλήματα με καλή οργάνωση. Το ευχάριστο θα είναι να έχει συνέχεια αυτό, Να παίξουν αρκετά χρόνια και να βοηθήσουν την Εθνική.
]]> Τένεβα: «Ανυπομονώ για το All Star Day στη Λευκάδα»
Επιστροφή στον Ολυμπιακό, μετά το σύντομο πέρασμα σου στην Tomis Konstantza, όπου αγωνίστηκες και στο Champions League. Πώς και πήρες την απόφαση να επιστρέψεις στον Ολυμπιακό;
Ήταν στα σχέδια μου να φύγω από την Tomis Kostantza, οπότε όταν ο κ. Σωτήρχος μου έκανε την πρόταση να επιστρέψω στον Ολυμπιακό, δεν το πολυσκέφτηκα. Είχα κάποιες προτάσεις από τη Γαλλία και τη Ρωσία, αλλά επέλεξα να γυρίσω σε ένα μέρος που αγαπώ.

Προσωπικοί στόχοι γι’ αυτή τη χρονιά;
Να παίζω καλά

Η οικονομική κρίση πιστεύεις ότι έχει επηρεάσει το Γυναικείο Βόλεϊ στην Ευρώπη;
Αυτό είναι σίγουρο, και όπως γνωρίζω, μόνο στο Αζερμπαϊτζάν , στη Τουρκία και τη Ρωσία η κατάσταση είναι καλή και σταθερή. Δυστυχώς παντού είναι δύσκολα τώρα, ακόμη και στην Α1 της Ιταλίας κάποιες ομάδες έχουν προβλήματα στο μέσο του Πρωταθλήματος.

Ποιο ήταν το δώρο που ζήτησες φέτος από τον Άγιο Βασίλη;
Αυτό είναι κάτι μεταξύ του Άγιου Βασίλη κι εμένα. Είναι μυστικό , και το δώρο μου δεν μπορεί να έρθει τώρα αλλά κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Ένα μήνυμα για τους οπαδούς του Ολυμπιακού γι’ αυτή τη χρονιά;
Να είναι κοντά μας, και να στηρίζουν την ομάδα. Ο Ολυμπιακός έχει υπέροχους οπαδούς.

Συμμετείχες σε beach volley στην Πρέβεζα αυτό το καλοκαίρι. Πώς ήταν η εμπειρία σου από το τουρνουά;
Έχω πολύ καλές αναμνήσεις από αυτό το τουρνουά. Πολύ ωραίο μέρος, πολύ όμορφη φύση, διασκέδαση, νέοι φίλοι, πολύ καλή εμπειρία και οργάνωση. Δυστυχώς εγώ και η φίλη μου η Rosi Yaneva, ήρθαμε χωρίς να κάνουμε προετοιμασία, και έτσι δεν μπορέσαμε να παίξουμε όσο καλά θα θέλαμε.

Τον Φεβρουάριο θα πραγματοποιηθεί All Star Day για το 2012 στη Λευκάδα. Πόσο σημαντικό είναι για τους φιλάθλους του Βόλεϊ που είναι μακριά από την Αθήνα να δουν από κοντά τις καλύτερες παίχτριες του Πρωταθλήματος;
Στην Ελλάδα όλες οι ομάδες που συμμετέχουν στην Α1 είναι από τις πιο μεγάλες πόλεις της Ελλάδος, οπότε είναι πολύ καλή ιδέα οι τελικοί κυπέλλου και τα ALL Star Games να πραγματοποιούνται σε διαφορετικά μέρη, ώστε περισσότερος κόσμος να έρχεται σε στενή επαφή με αυτό το ωραίο άθλημα. Ελπίζουμε με αυτό τον τρόπο να καταφέρουμε να φέρουμε περισσότερα παιδιά κοντά στο βόλεϊ. Αυτό είναι το σημαντικό, και εμείς οι παίχτριες να γνωρίζουμε την υπέροχη φύση της Ελλάδας και να την αγαπάμε όλο και περισσότερο.

Ποιες είναι οι προσδοκίες σου από τον Ολυμπιακό γι’ αυτή τη χρονιά;
Θέλω μόνο να παίζω καλά, και μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια να είμαστε μια πολύ καλή ομάδα…Αυτές είναι οι προσδοκίες μου.

Συνέντευξη στον Κώστα Κολιό]]> Μαυρομάτης: «Συνοδοιπόροι με ΕΣΑΠ και ΠΑΣΑΠ για λύση των προβλημάτων»
Αναλυτικά οι απαντήσεις του κ. Μαυρομάτη:

Για το πώς έφτασε ο Απόλλωνας Καλαμαριάς στην αποχώρηση: «Το φαινόμενο της αποχώρησης του Απόλλωνα Καλαμαριάς από το πρωτάθλημα είναι πραγματικό πολύ λυπηρό φαινόμενο, αλλά δυστυχώς δεν είναι έξω από το γενικότερο πλαίσιο που επικρατεί σε ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό και την κοινωνία. Έχω παρακολουθήσει το θέμα τον τελευταίο μήνα που εξελίσσεται και ήμουν σε διαρκή επικοινωνία με την ΕΣΑΠ και τον πρόεδρό της κ. Παντελή Ταρνατώρο, είχαμε συνεργασία με τον ΠΑΣΑΠ, αλλά φτάσαμε ως εδώ γιατί όταν μιλάμε για ένα επαγγελματικό σωματείο τα περιθώρια παρέμβασης είναι σχεδόν μηδαμινά. Στην περίπτωση του Απόλλωνα ισχύει ότι ένα επαγγελματικό σωματείο δεν μπόρεσε να διαχειριστεί σωστά τα οικονομικά του και σε αυτή την περίπτωση ακόμα κι εμείς ως Ομοσπονδία δεν έχουμε δυνατότητα παρέμβασης».

Για το πώς πήρε άδεια από ο Απόλλωνας από τη Λίγκα και την ΕΕΑ: «Δεν πιστεύω ότι υπήρξε λάθος χειρισμός ούτε από την ΕΣΑΠ, ούτε από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, εφόσον τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν έδειχναν ότι δεν υπήρχαν οφειλές. Όμως, τι να πούμε όταν επαγγελματικές ομάδες του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ αντιμετωπίζουν αντίστοιχα θέματα. Είναι μεγάλο το πλήγμα για το ελληνικό βόλεϊ και κυρίως στην βιτρίνα του που είναι η Volleyleague. Υπήρχε ήδη προγραμματισμός να γίνει ένα ραντεβού την επόμενη εβδομάδα με την ΕΣΑΠ και τον ΠΑΣΑΠ προκειμένου να εξετάσουμε ξανά όλες τις παραμέτρους του προβλήματος και να βρούμε τη λύση. Στη διάρκεια της περασμένης χρονιάς υπήρξαν πολλές και καλές προτάσεις από όλες τις πλευρές, αλλά δυστυχώς δεν καταλήξαμε σε λύση.

Το σίγουρο είναι ότι οι αθλητές ζητούν πιο αυστηρά κριτήρια για την αδειοδότηση των σωματείων ώστε να υπάρχουν τα εχέγγυα για τα συμβόλαιά τους. Πώς θα γίνει αυτό όμως, όταν τα ΤΑΠ από την πλευρά τους δεν έχουν πόρους. Από τη στιγμή που καταργήθηκε η κρατική επιχορήγηση λαμβάνουν ένα ελάχιστο ποσό από τον ΟΠΑΠ και άλλο ένα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Σαφώς ευθυνόμαστε κι εμείς για αυτή την κατάσταση, αλλά πώς να γίνει το βόλεϊ εξαίρεση σε όλο αυτό το κοινωνικό φαινόμενο της οικονομικής κρίσης στη χώρα; Υπήρξε ακόμα και η πρόταση να γυρίσουμε σε ερασιτεχνικό βόλεϊ, αλλά πιστεύω ότι αυτό θα ήταν ένα πισωγύρισμα. Από εδώ και πέρα είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά και να βάλουμε το μαχαίρι στο κόκαλο».

Για την ανακοίνωση του ΠΑΣΑΠ και το εάν η ΕΟΠΕ κωφεύει στα προβλήματα: «Ο ΠΑΣΑΠ και η ΕΣΑΠ δεν είναι απέναντί μας, αλλά συνοδοιπόροι μας. Δεν θα απαντήσω στην τελευταία ανακοίνωση του ΠΑΣΑΠ γιατί προτιμώ να αφήνουμε στην άκρη ό,τι μπορεί να μας χωρίζει και να δούμε πώς θα σώσουμε το επαγγελματικό βόλεϊ. Στο Ερασιτεχνικό βόλεϊ που είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη η Ομοσπονδία κάνει μεγάλες προσπάθειες και ίσως σήμερα να έχουμε προλάβει κάποιες καταστάσεις και να είμαστε σε καλύτερη θέση από άλλες Ομοσπονδίες. Πρέπει λοιπόν να πάρουμε γενναίες αποφάσεις και στο επαγγελματικό βόλεϊ. Εάν ο αριθμός των ομάδων του επαγγελματικού βόλεϊ που μπορεί να επιβιώσει είναι 2-3 δεν μπορούμε να μιλάμε για επαγγελματικό βόλεϊ. Η ΕΟΠΕ προσπάθησε και προσπαθεί όλο το χρονικό διάστημα να συντονίζει την όλη προσπάθεια επαφής των δύο πλευρών ΕΣΑΠ και ΠΑΣΑΠ.

Κινούμαστε σε μία λογική ώστε να βοηθήσουμε να βρεθεί λύση και να τηρηθούν τα πράγματα που θα συμφωνηθούν. Η συζήτηση πήγαινε πολύ, καλά μέχρι πριν το φθινόπωρο, αλλά σταμάτησε στο ξεκίνημα της χρονιάς. Υπήρξε μία επιστολή του ΠΑΣΑΠ επάνω σε θέματα επαναδιαπραγμάτευσης, μία απάντηση της ΕΣΑΠ και το όλο θέμα έμεινε στάσιμο. Μία δικαιολογία είναι ότι ακόμα και σήμερα υπάρχει εκκρεμότητα σχετικά με ένα κρατικό ποσό που έχουν να λαμβάνουν τα ΤΑΠ από τη χρονιά 2010-2011, ένα ποσό που θα βοηθούσε τα ΤΑΠ να καλύψουν ένα μεγάλο μέρος των οφειλών προς τους αθλητές. Εάν δεν δοθεί αυτό το ποσό πολύ φοβάμαι ότι και άλλες ομάδες θα έχουν θέμα επιβίωσης».

Για τα φαινόμενα του Φοίνικα Σύρου και του Παμβοχαϊκού που αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση: «Είναι στόχος μας τέτοιες ομάδες να γεμίσουν το ελληνικό βόλεϊ. Οι μεγάλες πόλεις δεν έχουν την πολυτέλεια να συντηρούν πια τις ομάδες. Περιπτώσεις όπως οι παραπάνω, αλλά και η Πάτρας, η Λαμίας και η Αλεξανδρούπολη μπορούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις να αντιγράψουμε το ιταλικό ή το πολωνικό μοντέλο, το οποίο εμείς ως ΕΟΠΕ θέλουμε να υιοθετήσουμε».

Για τις προεκτάσεις που έχει και στην Εθνική ανδρών το πρόβλημα των επαγγελματιών παικτών: «Καταρχήν εάν δεν υπήρχαν τα οικονομικά προβλήματα των αθλητών με τις ομάδες τους δεν θα φτάναμε το καλοκαίρι στην κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ασφαλώς και όταν επηρεάζονται οι διεθνείς αθλητές, επηρεάζεται και η Εθνική ομάδα. Είναι φυσικό επακόλουθο. Πάντως, το κλίμα στην Εθνική έφτιαξε με μια καλή επικοινωνία που υπήρξε τους τελευταίους μήνες. Θα δούμε τι θα γίνει και με τον Νίκο Ρουμελιώτη, του οποίου η ποινή μειώθηκε και ελπίζω ότι όλες οι κακές στιγμές θα ξεχαστούν».

Για τους επόμενους στόχους της Εθνικής: «Από πέρσι λέμε ότι κύριος αγωνιστικός στόχος είναι η πρόκριση στο Ευρωπαϊκό του 2013. Φέτος θα γίνουν τα προκριματικά αυτής της διοργάνωσης και πρέπει να τα καταφέρουμε. Θεωρώ ότι παρασυρθήκαμε τόσο στο Ευρωπαϊκό Λιγκ του περασμένου καλοκαιριού που δεν αντιμετωπίστηκε σωστά από όλους μας, ενώ και στο προ-Ολυμπιακό υπήρξαν προβλήματα, ακόμα και τραυματισμών. Θεωρώ ότι το υλικό που υπάρχει αυτή τη στιγμή είναι άξιο να φέρει μεγάλες επιτυχίες στο ελληνικό βόλεϊ.

Το παράδειγμα του Τζούριτς είναι ένα από τα πολλά. Δεν σας κρύβω ότι το τελευταίο τρίμηνο είχαμε μεγάλο πρόβλημα και δεν ξέραμε εάν θα συμμετάσχουμε στο Ευρωπαϊκό Λιγκ του 2012. Τελικά, θέσαμε ως στόχο μαζί με το προπονητικό επιτελείο όχι μόνο να λάβουμε μέρος, αλλά να πάμε με την καλύτερη δυνατή ομάδα μας και να το δούμε και σαν αγωνιστικό στόχο, αλλά και σαν προετοιμασία για το Euro 2013».
]]> Μαυρομάτης: «Αισιοδοξία για τη νέα χρονιά»
Κάντε μας έναν μίνι απολογισμό της μέχρι τώρα θητείας σας...
Αισίως συμπληρώνουμε 17 μήνες στη διοίκηση της ΕΟΠΕ και νομίζω ότι παρά το ότι οι εξωτερικές συνθήκες, τόσο δηλαδή η γενική οικονομική κρίση όσο και το πρόβλημα των ολυμπιακών έργων, δεν μπορούσαν να προβλεφθούν σε όλη τη διάστασή τους, υλοποιήσαμε σε μεγάλο βαθμό το πρόγραμμά μας. Βασικό ήταν το «νοικοκύρεμα» των οικονομικών της ΕΟΠΕ. Παραλάβαμε χρέη. Το λογικό είναι να αυξήσεις τα έσοδα, να μειώσεις τα έξοδα και να ρυθμίσεις τα χρέη. Αύξηση εσόδων δεν υπάρχει ακόμα λόγω κρίσης, στη μείωση δαπανών ωστόσο έχουμε κάνει θεαματικά βήματα, καθώς μιλάμε για μείωση πάνω από 50% σε σχέση με το 2009, ενώ στον τομέα της ρύθμισης χρεών μεγάλες οφειλές έχουν εξοφληθεί ή ρυθμιστεί, αν και υπάρχουν ακόμα αρκετές υποχρεώσεις.

Η μείωση των δαπανών είχε συνέπειες στις διοργανώσεις;
Όταν αποφασίζαμε αναδιάρθρωση των κατηγοριών και κατάργηση της Β΄ Εθνικής ξέραμε ότι δεν ήταν ό,τι καλύτερο για το άθλημα, ήταν όμως απαραίτητη θυσία. Στο μπάσκετ μετά από 6 μήνες έκαναν την ίδια σκέψη, εμείς το προβλέψαμε πιο γρήγορα. Οι ομάδες δεν παίρνουν επιχορήγηση και δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν στη διαχείριση των τμημάτων τους. Κάναμε αλλαγές στα έξοδα μετακίνησης και σε θέματα διαιτησίας, όπου υπήρξε ένταση, τόσο όμως οι διαιτητές όσο και τα σωματεία, τα οποία ευχαριστώ ιδιαίτερα, έδειξαν κατανόηση, αντιλαμβανόμενα ότι η ΕΟΠΕ δεν μπορεί να καταβάλει ό,τι στο παρελθόν. Τα σωματεία ανέλαβαν κάποια έξοδα και οι διαιτητές δέχτηκαν μία μείωση στα χρήματα που έπαιρναν. Κοιτώντας το μέλλον και προσπαθώντας να επιβιώσουμε, οι θυσίες είναι απαραίτητες.

«Δε θα χρειαστούν θυσίες τη νέα χρονιά»

Θα γίνουν κι άλλες θυσίες τη νέα χρονιά;
Είμαι αισιόδοξος. Αν για ένα πράγμα μπορούμε να νιώθουμε ικανοποίηση είναι ότι αντιληφθήκαμε το μέγεθος της κρίσης γρήγορα και υπήρξε λήψη γρήγορων αποφάσεων και μέτρων οπότε από εδώ και στο εξής, εφόσον η εικόνα που έχουμε από την Πολιτεία σχετικά με οικονομικά των ομοσπονδιών για το 2012 επιβεβαιωθεί, δε θα χρειαστεί να γίνουν άλλες θυσίες.

Πώς συμβαδίζουν αυτές οι θυσίες με την προσπάθεια ανάπτυξης του αθλήματος;
Μπορούν να συμβαδίσουν αν η ανάπτυξη γίνει με συγκεκριμένα βήματα και τα ποσά που επενδύονται να φέρουν αποτέλεσμα. Η ανάπτυξη στοχεύει σε δύο άξονες. Πρώτα στην περιφέρεια, την οποία υπηρετήσαμε στην ΕΟΠΕ με συνέπεια για 1,5 χρόνο με διοργανώσεις σε Σάμο, Ορεστιάδα, Τρίκαλα, Πύργο, Χανιά, Ξάνθη. Η συνεργασία των τοπικών φορέων από περιοχή σε περιοχή ποικίλει, αλλά με δεδομένο ότι το 2011 ήταν δύσκολη χρονιά και για την τοπική αυτοδιοίκηση, περιμένουμε κάτι καλύτερο για τη συνέχεια. Είχα πει στη συνέλευση των σωματείων ότι δε νοείται να υπάρχει νομός χωρίς βόλεϊ, εκείνος της Λευκάδας. Ήδη φτιάχτηκε ομάδα βόλεϊ εκεί και για αυτό αποφασίστηκε να διεξαχθεί σρο νησί το All Star Day γυναικών.
Στόχος μας είναι το ιταλικό και το πολωνικό μοντέλο, στο οποίο πολλές μικρές πόλεις έχουν ομάδες υψηλού επιπέδου, στη δική μας περίπτωση εξαιρετικό παράδειγμα αποτελούν ο Παμβοχαϊκός και ο Φοίνικας, όπως και οι άλλες ομάδες της περιφέρειας.

Το δεύτερο κομμάτι είναι η ανάπτυξη στις μικρές ηλικίες, όπου στόχος είναι η προσπάθεια προσέλκυσης μεγαλύτερου αριθμού αγοριών, με επίκεντρο μικρότερες ηλικίες σε σχέση με σήμερα. Σημαντικό ρόλο παίζει το πρόγραμμα παίζω βόλεϊ, που εφαρμόζεται από πέρυσι. Στα κορίτσια, όπου ο αριθμός είναι ικανοποιητικός, στόχος είναι να βγουν από τη βάση όσο το δυνατόν περισσότερες αθλήτριες υψηλού επιπέδου, για να πρωταγωνιστήσουν διεθνώς.

Θεωρείτε μια τέτοια εκδοχή ρεαλιστική;
Είμαι πολύ αισιόδοξος για την πορεία των Εθνικών, όχι τόσο των μεγάλων όσο κυρίως των μικρότερων. Οι ομάδες παίδων και κορασίδων έδειξαν εξαιρετικά δείγματα για το τι μπορούν να πετύχουν στο μέλλον. Στο παρελθόν ίσως στην πορεία χάναμε το δρόμο, δε διαχειριστήκαμε το υλικό όπως έπρεπε. Άρα είναι θέμα διαχείρισης, όχι μόνο από την ομοσπονδία, αλλά και τους συλλόγους και όλο το ελληνικό βόλεϊ. Αυτή την περίοδο ο Δημητριάδης και ο Φλώρος επισκέπτονται όλη την Ελλάδα, επιλέγοντας τις επόμενες εθνικές ομάδες παίδων και κορασίδων, γιατί τα οικονομικά προβλήματα δε μας επέτρεψαν να διοργανώσουμε ένα διακλιμακιακό πρωτάθλημα, όπως είχαμε προγραμματίσει.

«Αυστηρή ποινή, αλλά έπρεπε να υπάρξει τιμωρία»

Το γεγονός του καλοκαιριού ήταν η τιμωρία των διεθνών και ειδικά του Νίκου Ρουμελιώτη. Οι σημερινές σας σκέψεις;
Κοιτάζοντας πλέον την κατάσταση με ηρεμία, μπορώ να πω ότι σε πολλά πράγματα για τα οποία διαμαρτυρήθηκαν οι παίκτες, ειδικά τα οργανωτικά, είχαν δίκιο, καθώς ήταν πράγματι τραγικές οι συνθήκες του καλοκαιριού λόγω της κατάστασης στην ΕΟΠΕ από τις κατασχέσεις. Το λάθος τους ήταν ο τρόπος που το χειρίστηκαν, με το να εκθέσουν το ελληνικό βόλεϊ διεθνώς. Μετά την απόφασή τους να μην ταξιδέψουν στη Σερβία για τα φιλικά, περίμενα να αναγνωρίσουν το λάθος τους, αλλά οι δηλώσεις του Ρουμελιώτη όξυναν τα πράγματα. Η άποψή μου είναι ότι η ποινή ήταν αυστηρή, αλλά έπρεπε να επιβληθεί μια ποινή.

Η ΕΟΠΕ έπρεπε να λειτουργήσει με κάποιους κανόνες, ενώ ακόμα και οι ίδιοι οι αθλητές στην ανακοίνωσή τους διαμαρτύρονταν μεν για την ποινή, αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζαν το λάθος τους. Συναντήθηκα στη συνέχεια με τους διεθνείς σε δύο δόσεις και αυτό είναι κάτι που έπρεπε να είχα κάνει πριν από το Μάιο, αλλά δεν είχα καθαρό μυαλό, λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στην ομοσπονδία. Υπήρξε μια καλή επικοινωνία μεταξύ μας και όταν πλέον έγινε σαφές ότι όλες τις πλευρές έλαβαν το σχετικό μήνυμα, εισηγήθηκα στο ΔΣ να επανεξεταστεί η τιμωρία τους.

«Τεράστια ανακούφιση τα Ολυμπιακά Έργα»

Ήταν ανακούφιση για εσάς η κατάληξη της υπόθεσης με τα Ολυμπιακά έργα;
Ήταν τεράστια ανακούφιση για το ελληνικό βόλεϊ γιατί όπως εξελίχθηκε η ιστορία, η ΕΟΠΕ είχε μια θηλιά στο λαιμό της, η οποία έχει πια φύγει. Ήταν ένα κομμάτι που απασχόλησε την ΕΟΠΕ για 8 τουλάχιστον χρόνια, μια περιπέτεια. Έχει ήδη λήξει ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος, σε βαθμό που μας επιτρέπει να συζητάμε με τον κ. Μπιτσαξή και τον δήμο Παιανίας σε ένα εξαιρετικό κλίμα συνεργασίας το πώς θα μπορέσουν να αξιοποιηθούν οι χώροι της Παιανίας για το συμφέρον του ελληνικού βόλεϊ και της αθλητικής ανάπτυξης της περιοχής.

Θεωρείτε άδικη την κριτική που έχετε δεχθεί στο διάστημα της θητείας σας τόσο από μέλη της πρώην διοίκησης όσο και από τον Τύπο;
Οι θέσεις μου πριν αναλάβω την προεδρία ήταν ότι το άθλημα πλήττεται αφάνταστα από τη διχόνοια. Θεώρησα και θεωρώ ότι η αντιμετώπισή της είναι μονόδρομος. Θυμίζω ότι κάλεσα προς συνεργασία όσους επιθυμήσουν να βοηθήσουν και συνειδητά απέφυγα να απαντήσω στην κριτική που μου ασκήθηκε, ακόμα και τις φορές που αυτή ξέφευγε από τα όρια της κριτικής και έφτανε σε σημείο επίθεσης.

Συνειδητά και με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν μπήκα σε αυτό το γαϊτανάκι γιατί ήξερα ότι η διαρκής ανταλλαγή απόψεων και επιστολών θα αποπροσανατόλιζε το άθλημα από την επιβίωση και την ανάκαμψη και τελικά ίσως αυτό επιδίωκαν όσοι μου ασκούσαν κριτική. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η οποιαδήποτε καλοπροαίρετη κριτική στις πράξεις και τις αποφάσεις μας δεν είναι καλοδεχούμενη,. Ίσα-ίσα, υπήρξαν περιπτώσεις που προβληματίστηκα και έλαβα σοβαρά υπόψη μου τις διαφορετικές απόψεις που ακούστηκαν.

Εν κατακλείδι προτίμησα αντί να διοικήσω με τρόπο ώστε να είμαι δημοφιλής, να εφαρμόσω ένα διαφορετικό μοντέλο συλλογικής διοίκησης, γνωρίζοντας ότι δεν είναι εύκολο να γίνει αυτό άμεσα αποδεκτό, αλλά και ότι είναι ίσως η μόνη διέξοδος από την κρίση. Το ότι το μοντέλο αυτό δείχνει να πετυχαίνει οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στη συμμετοχή όλων των μελών του ΔΣ και των επιτροπών και των στελεχών της ΕΟΠΕ, τους οποίους ευχαριστώ γι’ αυτό.
]]> «Νταμπλ στη Λεωφόρο θέλω»!
Οι «πράσινοι» δίδυμοι πύργοι εκτός από το ύψος τους που φτάνει τα 1,90μ., έχουν πολλές ομοιότητες μιας και η Μαρία Χατζηνικολάου αρχικά αγωνιζόταν ως διαγώνια και «γύρισε» κεντρική, όπως έγινε πέρσι και με την Άννα Καρπουζά, που νιώθει κάπως ότι πατάει… In her shoes, και ευελπιστεί να τα καταφέρει εξίσου καλά με το πρότυπό της. Ενώ οι δυο τους είναι και αχώριστες φίλες τα τελευταία τρία χρόνια, αφού ταίριαξαν από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν στην Εθνική ομάδα.

Χωρίς καμία δόση υπερβολής μια συνέντευξη με την Μαρία και την Άννα είναι μια… εμπειρία. Εμφανίστηκαν στο Piazza Duomo απέναντι από την Μητρόπολη, φορώντας ένα λευκό T-shirt που έγραφε «Let’s be naughty and save Santa the trip…», που σημαίνει ας γίνουμε άτακτες για να γλιτώσουμε τον Άγιο Βασίλη το ταξίδι! Με διάθεση για πειράγματα η μία στην άλλη και χημεία που όταν βγει στο γήπεδο θα κάνουν… πάρτι στο τάραφλεξ, τα δύο κορίτσια αποκαλύπτουν στους αναγνώστες της «Π», τις… άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα τους!

Τι γεύση σας άφησε το 2011;
Μαρία: «Ήταν μια χρονιά με πολλές δυσκολίες, αλλά παρόλα αυτά στο τέλος πήραμε το Πρωτάθλημα. Βέβαια ήταν αποτυχία το γεγονός ότι δεν πήραμε το Κύπελλο, βάσει της ομάδας που είχαμε, παρά τους τραυματισμούς, Μλαντένοβιτς, τον δικό μου της Γεωργίας (σ.σ. Τζανακάκη). Παρόλα αυτά θεωρώ ότι στο τέλος ήταν μια ομάδα που δεν έπρεπε μείνει εκτός Κυπέλλου, και τουλάχιστον με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος, δείξαμε ότι η ομάδα αυτή άξιζε».
Άννα: «Ήταν μια δύσκολη χρονιά, ξεκίνησε δύσκολα με τραυματισμούς, αλλά όταν κάτι τελειώνει όμορφα δεν θυμάσαι τα άσχημα. Έτσι το Πρωτάθλημα σβήνει τις όποιες δυσκολίες περάσαμε στη διάρκεια της χρονιάς. Το καλοκαίρι ήταν άσχημο για εμάς, όσο και αν φύγαμε για διακοπές με την γλύκα του πρωταθλήματος, το επόμενο βήμα ήταν να σχεδιάσουμε τον… χειμώνα μας, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό. Παρόλα αυτά στον Παναθηναϊκό πάντα κάτι γίνεται και τα πράγματα φτιάχνουν στο τέλος, ευτυχώς. Και πλέον έχουμε μπει σε μια καλή πορεία».

Ποια στιγμή ξεχωρίζετε από τον παλιό χρόνο;
Άννα: «Η ημέρα που πήραμε το πρωτάθλημα. Το χάρηκα πολύ γιατί είχα συνεισφέρει και εγώ με τη συμμετοχή μου και έτσι το ευχαριστήθηκα περισσότερο από τις προηγούμενες χρονιές. Εκείνη τη στιγμή ήταν ηθική ικανοποίηση για ότι είχαμε ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ήταν τέλεια γιατί τα καταφέραμε. Πέρσι η ΑΕΚ δεν ήταν φαβορί, καθώς δεν γίνεται να ανεβαίνεις από την Α2 και να παίρνεις πρωτάθλημα, όσο χρήματα και να διαθέσεις».
Μαρία: «Τη μέρα του Πρωταθλήματος, με όλο το σκηνικό που έγινε μετά. Οι πανηγυρισμοί με τον κόσμο στη Λεωφόρο. Αυτό που σκέφτηκα ήταν «Ναι, τα κατάφερα, παρά τις δυσκολίες που είχαμε περάσει». Καθώς αυτό το Πρωτάθλημα ήταν το επιστέγασμα των προσπαθειών μας».

Και ποια θέλετε να διαγράψετε;
Άννα: «Τον αποκλεισμό από την ΑΕΚ στο Κύπελλο. Δυστυχώς πάντα μία ομάδα έχει καλές και κακές ημέρες. Υπάρχουν μέρες που δεν μας πάει το παιχνίδι και στο ματς αυτό, ήταν μία από αυτές».
Μαρία: «Και εγώ εκείνο το παιχνίδι με την ΑΕΚ. Είμαι σίγουρη όμως ότι αν παίζαμε την επόμενη ημέρα το σκορ θα ήταν 3-0 εύκολα. Εκείνη την ημέρα δεν μας πήγε τίποτα καλά. Αλλά δυστυχώς αυτό έγινε και πρέπει να το ξεχάσουμε».

Ποιες είναι οι ευχές σας για το νέο έτος, 2012;
Άννα: «Να είμαστε όλες καλά, να μην έχουμε τραυματισμούς, γιατί δεν είμαστε και πολλές φέτος. Να συνεχίσουμε να έχουμε το ίδιο πολύ καλό κλίμα στην ομάδα, όπως είχαμε και πέρσι. Να είμαστε δεμένες και όλα τα άλλα θα έρθουν. Όταν έχεις καλό κλίμα και δουλεύεις θα έρθουν και τα αποτελέσματα που θέλεις. Και εμείς θέλουμε Πρωτάθλημα και Κύπελλο»!
Μαρία: «Επειδή το τελείωμα του 2011 για την ομάδα, με εξαίρεση τον τραυματισμό της Ιχτιάρη, ήταν καλό, ελπίζουμε να συνεχίσει να είναι έτσι και στο 2012! Από εκεί και πέρα οι τίτλοι είναι δεδομένοι, καθώς όταν υπάρχει κέφι και όρεξη για δουλειά τα αποτελέσματα έρχονται».

Τι φοβάστε ότι μπορεί να σας στερήσει έναν τίτλο;
Μαρία: «Τον κακό μας εαυτό. Σε αυτό χρειάζεται δουλειά καθώς υπάρχουν αθλήτριες στην ομάδα, που δεν πρωταγωνιστούσαν τόσα χρόνια. Δεν έχουν παίξει σε ντέρμπι και δεν ξέρουν πώς είναι να κυνηγάς τα πρωταθλήματα. Ωστόσο φαντάζομαι ότι έχουν μπει σιγά σιγά στην ψυχολογία του πως είναι να διεκδικείς όλους τους τίτλους. Στόχος μας είναι και Πρωτάθλημα και το Κύπελλο, όπως αρμόζει στον Παναθηναϊκό. Αυτοί που μας είχαν ξεγράψει παίρνουν τις απαντήσεις τους στο γήπεδο. Και θα καταλάβουν πως είμαστε ακόμη εδώ».
Άννα: «Δεν φοβάμαι ούτε τον Ολυμπιακό, ούτε την ΑΕΚ. Φοβάμαι το να μη μας βγει το παιχνίδι μας. Βλέπω την ομάδα μου στις προπονήσεις και ξέρω τις δυνατότητές μας, ξέρω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν μου αρέσει όμως να κάνω προβλέψεις. Βλέπω το κάθε ματς ξεχωριστά. Επειδή είμαι πάντως πολλά χρόνια στην ομάδα, αυτό που έχω να πω είναι πως πάντα είχαμε προβλήματα, αλλά στο τέλος τα ξεπερνούσαμε».

Ο νέος είναι ωραίος, μα ο παλιός είναι αλλιώς, όπως και η Μαρία έτσι και η Άννα από διαγώνια έγινε κεντρική στην αρχή της καριέρας της. Πως αισθάνθηκε η Άννα και τι της είπε η Μαρία, θέλοντας να τν ενθαρρύνει;
Άννα: «Όταν γνώρισα τη Μαρία νόμιζα ότι ήταν… στριμμένη. Όμως όταν την γνώρισα κατάλαβα πως αν σε αγαπήσει γίνεται χαλί να την πατήσεις. Όταν λοιπόν μου προτάθηκε και εμένα η αλλαγή της θέσης, με φόβισε πάρα πολύ, γιατί νόμιζα ότι δεν το έχω. Η Μαρία με βοήθησε να ξεπεράσω τον πανικό που ένιωσα. Μου έδωσε πολύ θάρρος, λέγοντάς μου ότι και εκείνη έτσι ξεκίνησε. Πλέον λέω να με έχει ο Θεός καλά και να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται και να γίνω βασικό μέλος του Παναθηναϊκού».
Μαρία: «Αν και εγώ όπως και η Άννα δεν δεχόμασταν την αλλαγή θέσης, θα μέναμε πάντα να… χτυπάμε παλαμάκια στις ομάδες μας! Όταν σου δίνεται λοιπόν η ευκαιρία να αλλάξεις θέση για να παίξεις, καθώς στην χώρα μας οι καλές ομάδες καλώς ή κακώς παίρνουν ξένες διαγώνιες, πρέπει να την αρπάζεις. Αυτό είπα και στην Άννα όταν της προτάθηκε να γίνει κεντρική. Δεν είναι εύκολη θέση, όμως για ψηλούς ανθρώπους είναι πιο εύκολη. Αυτό που της είπα είναι να μην φοβάται και τα καταφέρει».

Έχετε μετανιώσει για κάτι στην καριέρα σας;
Άννα: «Όχι. Ότι γίνεται, γίνεται για καλό. Μπορεί εκείνη τη στιγμή να σε πονάει γιατί είναι δύσκολο, όμως μαθαίνεις να αντιδράς για να μην την ξαναπατήσεις».
Μαρία: «Τα πάντα γίνονται για κάποιο λόγο. Δεν μετάνιωσα για κάτι. Γιατί το ότι έφτασα εδώ σημαίνει ότι πήρα σωστές αποφάσεις. Θα μπορούσα να μην έφτανα εδώ ή να έφτανα παραπάνω, όμως δεν το ξέρουμε αυτό γιατί ακολούθησα συγκεκριμένα βήματα. Ίσως δεν χρειαζόταν να βγω στο εξωτερικό, καθώς έζησα μια καλή εποχή του βόλεϊ, όπου μας κάλυπτε το πρωτάθλημα και τα χρήματα στην Ελλάδα και δεν υπήρχε λόγος να φύγω».

Αν δεν ήσουν βολεϊμπολίστρια τι θα γινόσουν;
Μαρία: «Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο θα ήμουν. Μάλλον στη ζωή γεννήθηκα για να παίζω βόλεϊ. Δεν κυνήγησα κάτι, πάντα προέκυπτε, οπότε δεν θα μπορούσα να γίνω τίποτα άλλο».
Άννα: «Έχω μία… λόξα με την φωτογραφία, ενώ θα μπορούσα να ασχοληθώ με τα αγγλικά και τις μεταφράσεις».

Τι σημαίνει το μήνυμα που τυπώσατε στο μπλουζάκι;
Άννα: «Να είμαστε άτακτες για να γλιτώσουμε τον Άγιο Βασίλη από το ταξίδι»!
Μαρία: «Τα καλά παιδιά πάνε στον παράδεισο, τα κακά πάνε παντού».

Αν όμως ερχόταν ο Άγιος Βασίλης τι θα ήθελες να σου φέρει;
Μαρία: «Εγώ δεν τον περιμένω τον Άγιο. Αν θα έρθει φέτος… έκπληξη θα μου κάνει!
Αν όμως ερχόταν θέλω να φέρει υγεία και επίτευξη των στόχων μου, προσωπικών και επαγγελματικών».
Άννα: «Εμένα ο Άγιος Βασίλης ήρθε το… καλοκαίρι και τώρα μου έφερε ένα γούρι»!

Με ποιο χαρακτήρα θα περιέγραφε η μία την άλλη;
Άννα: «Η Μαρία είναι ο καλικάντζαρος! Το σπαστικό το πλάσμα που θα σου σπάσει τα κουλουράκια, που θα σου χαλάσει τη γιορτή».
Μαρία: «Η Άννα είναι η καμινάδα μέσα στο τζάκι. Αφού είναι συνέχεια μέσα στη μουτζούρα και λερώνει ότι περνάει από κοντά της».

Ποιο τραγούδι σου θυμίζει Χριστούγεννα;
Μαρία: «Θα σο πω αυτό που με… εκνευρίζει και το ακούω συνέχεια τις γιορτές. Είναι το “All I want for Christmas is you”»!
Άννα: «Αγαπώ το “I’m dreaming of the White Christmas” και ιδιαίτερα όταν το τραγουδάει το παιδάκι από το “Home Alone” στο μπάνιο του και μετά βάζει το after save. Γενικά όμως ακούω όλα τα τραγούδια και βλέπω τις ταινίες που παίζονται στις γιορτές».

Συνέντευξη στην Δήμητρα Πολυχρονοπούλου
ΠΗΓΗ: ΠΡΑΣΙΝΗ
]]> Τζίνα Λαμπρούση και Γιώτα Διώτη στο LefkadaPress
Αναλυτικά η συνέντευξη των κοριτσιών του Ηρακλή Κηφισιάς:

LEFKADAPRESS: Το ξεκίνημα του Ηρακλή Κηφισιάς στο πρωτάθλημα δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό, λόγω και των γνωστών τιμωριών. Στη συνέχεια όμως πετύχατε 6 σερί νίκες. Που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η καλή πορεία της ομάδας σας και ποιο είναι το μυστικό;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Πράγματι το ξεκίνημα μας στο πρωτάθλημα δεν ήταν και το καλύτερο. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε δύο καλές ομάδες, που ήταν καλά δουλεμένες. Δυστυχώς όμως είχαμε τις άδικες τιμωρίες των συμπαικτριών μου και έτσι το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Πιστεύω ότι αυτή η καλή πορεία της ομάδας οφείλεται στην πολύ καλή δουλειά που γίνεται στην προπόνηση και από την πλευρά του προπονητή μας αλλά και από την πλευρά την δική μας.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Η δουλειά που γίνεται με τους προπονητές μας Ζόραν Κόβαζιτς και Σίλβια Ιβάνοβα είναι πολύ καλή γι αυτό συνεχίζουμε για το καλύτερο και θα φανεί στη πορεία του πρωταθλήματος.

LEFKADAPRESS: Δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν ήδη για τετράδα. Πιστεύετε ότι είναι εφικτός αυτός ο στόχος για την ομάδα σας;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για θέσεις. Τον αρχικό μας στόχο τον πετύχαμε. Δηλαδή να είμαστε στις έξι πρώτες ομάδες , από εκεί και πέρα συνεχίζουμε την σκληρή δουλειά για να έρθει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Πρώτος μας στόχος είναι να μπούμε στην εξάδα και να κρατήσουμε την ίδια θέση όπως στο περσινό πρωτάθλημα. Είναι νωρίς ακόμη για προβλέψεις.

LEFKADAPRESS: Θεωρείτε ότι το Ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί να αποτελέσει «σκαλοπάτι» για κάτι καλύτερο στην καριέρα σας;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Ναι , πιστεύω ότι το ελληνικό πρωτάθλημα αποτελεί σκαλοπάτι για την καριέρα μου ειδικά αν συνεχίσω να δουλεύω με τον ίδιο προπονητή. Χρειάζομαι όμως πολύ δουλειά ακόμα.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Με πολύ καλή δουλειά και ανταγωνισμό μπορεί να αποτελέσει σκαλοπάτι γιατί αρκετές αθλήτριες από την Ελλάδα έχουν φύγει στο εξωτερικό.

LEFKADAPRESS: Τι είναι για εσάς ο Ηρακλής Κηφισιάς;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Ο Ηρακλής Κηφισιάς είναι για εμένα το σωματείο που με ανέδειξε. Μου έχει σταθεί σε δύσκολες στιγμές , σε έναν σοβαρό τραυματισμό που είχα πριν 2 χρόνια , αλλά επίσης με βοήθησε να επανέλθω και πάλι σε αγωνιστικούς ρυθμούς πρωτης εθνικης. Τους ευχαριστώ πολύ όλους.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Αρχικά είναι μια οικογένεια. Είμαστε πολύ δεμένοι όλοι στην ομάδα, και όλες οι παίκτριες μαζί γιατί είμαστε ηλικιακά κοντά και αντιμετωπίζουμε τις αγωνιστικές μας υποχρεώσεις με πάθος και ενθουσιασμό.

LEFKADAPRESS: Πως βλέπετε το άθλημα στην χώρα μας;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Το άθλημα στη χώρα μας αυτή τη στιγμή διέρχεται μια κάμψη , αλλά πιστεύω ότι στο μέλλον θα έχει ανοδική πορεία.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Τα τελευταία χρόνια θεωρώ πως το επίπεδο αρχίζει και πέφτει.

LEFKADAPRESS: Η Εθνική μπορεί να καταφέρει πράγματα;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Η Εθνική θεωρώ πως μπορεί να καταφέρει πράγματα. Έχουμε νέες αθλήτριες που έχουν ταλέντο. Έχει αποδειχθεί άλλωστε με τις εθνικές ομάδες κορασίδων και νεανίδων, με τις οποίες έχουμε καταφέρει σε πολλές διοργανώσεις να φέρουμε πολύ καλά αποτελέσματα , ακόμη και μετάλλια.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Η Εθνική Ελλάδος με πολύ όρεξη και μεράκι μπορεί να καταφέρει και να πετύχει πολλά, διότι υπάρχουν πολλές καλές παίκτριες στην Ελλάδα!

LEFKADAPRESS: Τα περιορισμένα μπάτζετ θεωρείτε ότι έχουν «μικρύνει» το επίπεδο του ελληνικού βόλεϊ;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Είναι γεγονός ότι η οικονομική κατάσταση στη χώρα μας έχει επηρεάσει κατά πολύ και τον αθλητισμό. Οι προϋπολογισμοί είναι μικρότεροι γεγονός το οποίο δεν προσελκύει πολλές και καλές ξένες παίκτριες όπως το παρελθόν. Θεωρώ ότι αυτό από τη μια μεριά έχει επηρεάσει την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος αλλά και εμείς σαν νέες παίκτριες δεν έχουμε τόσες παραστάσεις από καλύτερες αθλήτριες όπως είχαμε τα προηγούμενα χρόνια. Από την άλλη μεριά όμως δίνεται ευκαιρία σε νέες ελληνίδες αθλήτριες να αναδείξουν το ταλέντο τους και στις ομάδες να επενδύσουν σε ελληνίδες (έστω και αναγκαστικά...) γεγονός που μακροχρόνια θα ωφελήσει το ελληνικό βόλεϊ.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Με την οικονομική κρίση που υπάρχει στην πατρίδα μας λογικό είναι πλέον τα μπάτζετ των συλλόγων να είναι περιορισμένα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Πιστεύω όμως αυτό είναι καλό για το Ελληνικό Βόλεϊ, γιατί φέτος τα ρόστερ των περισσότερων ομάδων είναι με Ελληνίδες παίκτριες, κάτι που σημαίνει ότι τα κορίτσια έχουν την δυνατότητα να παίζουν πολλά παιχνίδια, που είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι για την ανάδειξη της κάθε αθλήτριας και αποκτούν εμπειρίες.

LEFKADAPRESS: Υπάρχει κάποια παίκτρια που θαυμάζετε και με την οποία θα θέλατε να γίνετε συμπαίκτριες;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη παίκτρια που να θαυμάζω. Είμαι ικανοποιημένη με τις συμπαίκτριες μου , με τις οποίες παίζουμε χρόνια μαζί.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Φέτος έτυχε να γνωρίσω μια παίκτρια πολύ υψηλού επιπέδου την Ανέτα Γκερμάνοβα όπου πήρα αρκετά στοιχεία παίζοντας δίπλα της και τα χρησιμοποιώ και εγώ. Γενικώς βλέπω πολλούς παίκτες και παίκτριες και παίρνω τα καλά στοιχεία τους!

LEFKADAPRESS: Κάποιος προπονητής που σας έχει «σημαδέψει»;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Προπονητής ο οποίος με έχει <<σημαδέψει>> είναι ο προπονητής που έχω τώρα , ο Ζόραν Κόβαζιτς. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ να βελτιωθώ και να μπορώ να παίξω καλύτερο βόλεϊ. Ο συγκεκριμένος προπονητής είναι από μόνος του σχολή του βόλλεϊ και χαίρεσαι να κάνεις προπόνηση μαζί του.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Έχω δουλέψει με πολλούς προπονητές που μου έδωσαν πολλά μου έμαθαν και πολλά, αλλά πιο τρανταχτοί για μένα ήταν ο Τζιοβάνι Καπράρα και ο Ζόραν Κόβαζιτς που κάνουν εξαιρετική δουλειά!

LEFKADAPRESS: Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή στην καριέρα σας;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν υπέστην ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Η καλύτερη τώρα... είναι πολλές. Πανελλήνια πρωταθλήματα με την ομάδα μου στις κορασίδες και στις νεάνιδες , αλλά και μετάλλια με την εθνική ομάδα. Το καθένα από αυτά είναι ξεχωριστά για μένα.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Δεν υπήρχε χειρότερη. Βασικά δεν μου έρχεται τώρα και ούτε θέλω να θυμάμαι! Καλύτερες ζω κάθε χρόνο με την ομάδα μου!

LEFKADAPRESS: Τι σκέφτεστε για το μέλλον σας;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Να ολοκληρώσω με επιτυχία τις σπουδές μου και να ανέβω όσο πιο ψηλά μπορώ με την ομάδα μου τον Ηρακλή Κηφισιάς.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Να παίξουμε ένα πολύ καλό και υψηλού επιπέδου βόλεϊ και να τελειώσουμε και τη σχολή μας.

LEFKADAPRESS: Ο κόσμος ανταποκρίνεται, είναι κοντά στην ομάδα.
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Ναι , αυτό είναι αλήθεια. Έχουμε την υποστήριξη του κόσμου και αυτό είναι πολύ θετικό. Μας τονώνει την ψυχολογία και την θέληση για νίκες.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Ο κόσμος έρχεται στους αγώνες και μας στηρίζει ανάλογα!

LEFKADAPRESS: Φέτος για πρώτη φορά το ALL STAR DAY των γυναικών θα γίνει εκτός Αττικής, και συγκεκριμένα στη Λευκάδα. Πόσο σημαντικό πιστεύετε ότι είναι για το άθλημα, που αυτή η γιορτή του Βόλεϊ θα γίνει στην Επαρχία και σε ένα Νησί που δεν έχει ομάδα Βόλεϊ;
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Συγχαρητήρια σε όσους το σκέφτηκαν και θα το υλοποιήσουν. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για το άθλημα , διότι θα διαφημιστεί περισσότερο , αλλά επίσης θα γνωρίσει και ο κόσμος της Λευκάδας το άθλημά μας. Και που ξέρετε , ίσως αυτό γίνει το κίνητρο για να δημιουργηθεί μια ομάδα βόλεϊ και στην Λευκάδα.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: Είναι πολύ καλό που για πρώτη φορά θα γίνει εκτός Αττικής. Ο κόσμος στην Επαρχία διψά για μεγάλες διοργανώσεις και είμαι σίγουρη ότι θα το παρακολουθήσει πολύς κόσμος, που θα έχει και την ευκαιρία να δει από κοντά κορυφαίες αθλήτριες του Ελληνικού Βόλεϊ. Το all Star Day γυναικών είναι μια γιορτή που εντυπωσιάζει μικρούς και μεγάλους.

LEFKADAPRESS: Και να κλείσουμε με ευχές για το νέο έτος.
ΓΙΩΤΑ ΔΙΩΤΗ: Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά , καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2012. Ελπίζω το νέο έτος να μας βρει όλους υγιείς πάνω απ' όλα , να έχουμε αγάπη , ευτυχία, υπομονή και επιμονή για να ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες. Καλή Χρονιά.
ΤΖΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ: ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ . Η νέα χρονιά να είναι για όλους καλύτερη από την προηγούμενη. Προσωπικά εύχομαι να έχουμε ένα καλό και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα χωρίς τραυματισμούς σε όλες τις ομάδες. ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2012!

Συνέντευξη στον Κώστα Κολιό
]]> Χιμένες: «Πρέπει να νικάμε στο clasico»
Ρόναλ, μετά από πέντε επίσημους αγώνες με τον Ολυμπιακό, ποια είναι η εικόνα που έχεις σχηματίσει;
Θεωρώ ότι θα γίνουμε μία πολύ καλή ομάδα όσο περνάει ο καιρός. Μέχρι τώρα ξεκινάμε καλά, αλλά χάνουμε την αυτοσυγκέντρωσή μας. Πρέπει να βρούμε την αυτοπεποίθησή μας. Για παράδειγμα, κατακτούμε τα πρώτα δύο σετ και στο τρίτο ξεκινάμε άσχημα. Πιστεύω ότι χάρη στον προπονητή μας, Γιάννη Καλμαζίδη, οι δύσκολες στιγμές ξεπερνιούνται. Παίρνει σωστές αποφάσεις και η ομάδα ανεβάζει απόδοση. Είμαι πεπεισμένος ότι κάνουμε καλή δουλειά και σύντομα θα βρούμε αυτό που μας λείπει για να αγγίξουμε το μάξιμουμ στην απόδοσή μας.

Πότε περιμένεις να συμβεί αυτό;
Μπορούμε να κάνουμε το καλύτερο στα παιχνίδια που έρχονται. Η ομάδα χρειάζεται περισσότερους αγώνες για να δέσει. Πρέπει να συνηθίσουμε να παίζουμε μαζί, να εξοικειωθούμε με τις μπαλιές. Αυτό περιλαμβάνει και τη δική μου συνεργασία με τον Ντίμα (σ.σ. Φιλίποφ), αν και νομίζω ότι ήδη είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Η ομάδα μας θα γίνει πολύ καλή, αρκεί να βρει την αυτοσυγκέντρωσή της. Θα γίνουμε πιο δυνατό σύνολο από ό,τι είμαστε. Και τώρα δεν μας λείπουν οι ικανότητες, αλλά χρειάζεται να δουλέψουμε πάνω σε ορισμένες λεπτομέρειες.

Πώς είναι η συνεργασία με τον Γιάννη Καλμαζίδη;
Ο Γιάννης είναι μεγάλος προπονητής. Μου αρέσει ο τρόπος που δουλεύει. Οι οδηγίες που μας δίνει, μας βοηθούν να νικάμε. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτόν γιατί, αν και είναι νεαρός σε ηλικία, για εμένα είναι μεγάλος προπονητής.

Περίμενες τις συνθήκες που βρήκες εδώ;
Όλοι οι φίλοι μου που έχουν παίξει στην Ελλάδα, με είχαν προειδοποιήσει τι θα συναντήσω. Και όλοι μου είπαν να έρθω στον Ολυμπιακό.

Τι τους ρώτησες;
Ρώτησα πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα, πώς είναι η ομάδα. Ο Χερέρα, ο Αγκάμεζ, ο Φάβερ και ο Νίκολας Μοσκέρα, όλοι εκφράστηκαν πολύ θετικά. Και ο Εστράδα, που ήταν στην προετοιμασία της Εθνικής και έπαιζε πέρσι στον Ολυμπιακό. Στην Κολομβία είμαστε σαν οικογένεια. Παίρνουν όλοι τη γνώμη όλων πριν αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Και ο Αγκάμεζ σου είπε να πεις «ναι» στον Ολυμπιακό, παρότι έπαιζε στον Παναθηναϊκό;
Και ο Αγκάμεζ. Όταν του είπα για την πρόταση, δεν το σκέφτηκε καθόλου. «Ves!» (σ.σ. «Πήγαινε!») μου είπε.

Σε ενημέρωσαν για το περσινό τρεμπλ;
Ξέρω ότι ο Ολυμπιακός πήρε τα πάντα τα προηγούμενα χρόνια και είναι μεγάλη ομάδα. Ο Εστράδα με ενημέρωσε για πέρσι και με διαβεβαίωσε ότι θα μου φερθούν καλά. Μπορώ να πω ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να κατακτήσουμε και φέτος τους τίτλους.


ΑΠΟ ΤΟ ΧΟΡΤΑΡΙ ΣΤΟ ΤΑΡΑΦΛΕΞ

Μπαίνοντας στο «Γ. Καραϊσκάκης» και μπροστά στο άγαλμα του ποδοσφαιριστή, ο Κολομβιανός διαγώνιος του Θρύλου θυμήθηκε της ημέρες που δεν κάρφωνε την μπάλα με το χέρι, αλλά την ήλεγχε με το πόδι.

Πότε έπαιζες ποδόσφαιρο;
Ξεκίνησα από μικρός, γύρω στα 9. Αγωνιζόμουν στην ομάδα επίλεκτων της πόλης Κάλι, ως μέσος. Νομίζω ότι ήμουν καλός, αλλά ψήλωσα απότομα. Ήταν περίεργο γιατί κανείς από τους γονείς μου δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός. Μάλλον πήρα από τον αδελφό του παππού μου, που ήταν 2,10μ. Τέλος πάντων, με είδαν κάποιοι άνθρωποι του βόλεϊ και μου πρότειναν να αλλάξω άθλημα.

Από διαγώνιος ξεκίνησες;
Όχι, ακραίος έπαιζα. Και στη Φινλανδία, στη Ραΐζιον Λόιμου, σαν ακραίος πήγα. Αλλά ο διαγώνιος δεν πήγε καλά. Μπήκα σε έναν αγώνα στη θέση του και καθιερώθηκα. Να πω την αλήθεια, το προτιμώ. Είναι δύσκολο πράγμα η υποδοχή (γέλια).

Είναι η δεύτερη φορά που έρχεσαι στο Καραϊσκάκη, αφού είχες έρθει με τους συμπαίκτες σου στον αγώνα με την Ντόρτμουντ. Πώς ήταν η εμπειρία;
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι τρελοί! Δημιουργούν εκπληκτική ατμόσφαιρα. Μπορείς να καταλάβεις πόσο πολύ βοηθούν τους παίκτες να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έπαιζε η ομάδα. Γκολ, θέαμα και ατμόσφαιρα… Ήταν μία πολύ καλή βραδιά.

Και ακόμα δεν έχεις ζήσει ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό.
Ξέρω ότι είναι το «clasico» στην Ελλάδα και ξέρω ότι πρέπει να νικάμε. Αυτό θέλω κι εγώ, να νικήσουμε με οποιονδήποτε τρόπο.

Νίκη κι ας μην είσαι εσύ ο κορυφαίος της ομάδας;
Εγώ παίζω για το σύνολο. Αν, για παράδειγμα, ο Μάρεκ (σ.σ. Νοβότνι) πάει καλά στην επίθεση, είναι υποχρέωσή μου να τον βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ γιατί η ομάδα χρειάζεται όλους τους παίκτες. Αν ο Ντίμα δίνει τις μπάλες στον Μάρεκ, τότε ελπίζω ότι θα καρφώσει όσο καλύτερα γίνεται για το καλό του Ολυμπιακού (γέλια)!

Τον Ρολάντο Ντεσπέιν, που αγωνιζόταν πέρσι στον Ολυμπιακό και φέτος θα παίξει στον Ηρακλή, τον γνωρίζεις;
Όχι. Δεν έχω μιλήσει ποτέ μαζί του και δεν γνωρίζω πώς παίζει. Είδα φωτογραφίες του στο facebook και ρώτησα τον Εστράδα ποιος είναι αυτός, αλλά δεν ξέρω τίποτα παραπάνω.

Πέρσι είχε αναδειχθεί πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος. Θεωρείς ότι μπορείς να τον διαδεχτείς;
Γιατί όχι; Φέτος ίσως να είναι η σειρά μου να αναδειχθώ MVP.

Για το Challenge Cup ποια είναι η πρόβλεψή σου;
Θα πάμε καλά. Δεν έχω στο μυαλό μου ότι υπάρχουν δυνατές ομάδες. Αν σκεφτόμαστε ότι οι αντίπαλοί μας είναι δυνατοί, τότε δεν θα παίζουμε ποτέ. Πρέπει να δουλέψουμε πολύ και να βελτιωθούμε μέσα από τις προπονήσεις. Ολα είναι δυνατά.

Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να παρατείνεις τη συνεργασία σου με τον Ολυμπιακό;
Ακόμα είναι νωρίς, αλλά θα ήθελα να συνεχίσω στον Ολυμπιακό. Και η ζωή στην Ελλάδα μού αρέσει. Ο καιρός, οι άνθρωποι, είναι αξιαγάπητοι. Μου μιλούν, με χαιρετούν και αυτό μου αρέσει.

Αυτή είναι η τρίτη σου χρονιά στην Ευρώπη. Ποιες διαφορές έχεις διακρίνει με τη Φινλανδία, όπου έπαιζες πριν;
Σίγουρα υπάρχει διαφορά στο επίπεδο, αλλά και η ατμόσφαιρα ήταν τελείως διαφορετική. Οι φίλαθλοι στην κερκίδα μόνο χειροκροτούσαν, εδώ συνέχεια φωνάζουν, πανηγυρίζουν, τραγουδάνε. Βοηθούν πάντα, κυρίως όταν η ομάδα είναι «πεσμένη». Μας ανεβάζουν με τη στήριξή τους και μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα. Και στην Κολομβία είναι περίπου το ίδιο. Εχω παίξει μία φορά με την Εθνική στην Μπογκοτά και ο κόσμος συνεχώς ζητωκραύγαζε.

Ελληνικά έχεις μάθει καθόλου;
Δύο χρόνια στη Φινλανδία έμαθα να μιλάω τη γλώσσα. Αλλά τα ελληνικά ίσως είναι η πιο δύσκολη γλώσσα του κόσμου. Δεν έχουν καμία σχέση με τα ισπανικά. Ξεκίνησα να μαθαίνω από την Κολομβία, αφού όλοι οι φίλοι μου μιλούν ελληνικά.

* Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε την Τετάρτη (16/11) στην εφημερίδα «ΓΑΥΡΟΣ»]]> Κράβαρικ για όλους και για όλα...
«Θεωρώ πολύ θετικό το διάστημα που πέρασε. Στην ουσία χάσαμε ένα βαθμό στο πρωτάθλημα από τον Άρη και έναν βαθμό με τη Βελγική Νόλικο. Κάναμε αυτό που έπρεπε. Στην αρχή υπήρχε ένα πρόβλημα γιατί η ομάδα ήταν πλήρης μία εβδομάδα πριν από το πρωτάθλημα. Πολύ γρήγορα όμως βρήκαμε ρυθμό και συνεχίσαμε τρένο σε Ελλάδα και Ευρώπη».

Για το αν η διακοπή θα επηρεάσει: «Δεν νομίζω ότι θα επηρέασε γιατί όλα τα παιδιά που έφυγαν θα αγωνίζονται ως βασικοί στις εθνικές ομάδες. Είμαι σίγουρος ότι γυρίζοντας από τις εθνικές ομάδες θα είναι εύκολο να βρούμε ρυθμό».

Για τα παιχνίδια που ακολουθούν σε Ελλάδα και Ευρώπη: «Τα παιχνίδια της χρονιά. Όλοι ξέρουν ότι τα πιο δύσκολα παιχνίδια έρχονται. Το πιο δύσκολο όσο αφορά την Ευρώπη θα είναι αυτό με την Αρκάς το οποίο πρέπει να κερδίσουμε. Είναι καθοριστικό παιχνίδι και με τη νίκη θα κάνουμε ένα βήμα για την πρόκριση στην επόμενη φάση. Όσο αφορά για το ελληνικό πρωτάθλημα μας περιμένουν πολύ δύσκολα παιχνίδια με Παμβοχαικό, Σύρο και ΠΑΟΚ και είναι σημαντικό να κρατήσουμε την πρώτη θέση».

Για τους στόχους: «Δεν κρυβόμαστε. Βασικός στόχος του Ηρακλή είναι τα Ευρωπαϊκά παιχνίδια. Έχουμε λείψει 2 χρόνια από την Ευρώπη. Έχουμε όρεξη να κερδίσουμε τα υπόλοιπα παιχνίδια για να προκριθούμε. Εάν τα καταφέρουμε στην Ευρώπη θα έχουμε και ψυχολογική ώθηση στο πρωτάθλημα. Όσο αφορά το ελληνικό πρωτάθλημα θέλουμε το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Ειδικά για μένα στα 40 μου που νιώθω ότι μπορεί να είναι η τελευταία μου χρονιά το όνειρο μου είναι εάν προκριθούμε να φέρουμε ξανά το φάιναλ φορ στη Θεσσαλονίκη.

Κάτι που θέλει και ο κόσμος του Ηρακλή που περιμένει από την ομάδα του βόλει να τους δώσει χαρές. Φυσικά δεν εξαρτώνται όλα από εμάς. Εμείς σαν αθλητές πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας μέσα στο γήπεδο και μετά οι παράγοντες να κυνηγήσουν τη διοργάνωση. Στόχος μας είναι να είμαστε πρώτοι στην Ελλάδα και να παραμείνουμε και πρώτοι στην Ευρώπη».

Για τον Ντεσπέιν: «Όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο Ντεσπέιν. Με τη δυναμική που έχει ο αυτός ο παίκτης θα μας βοηθήσει να πετύχουμε τους στόχους μας».

Για τη νέα του καριέρα ως προπονητής: «Την Κυριακή φεύγω για τη Σλοβακία μετά από την πρόταση που είχα από τη Ομοσπονδία της Σλοβακίας. Θα ήταν λάθος εάν δεν έπαιρνα αυτή την ευκαιρία. Αν και ήταν να ξεκινήσουμε τη συνεργασία το ερχόμενο καλοκαίρι η αναχώρηση του Ζανίνι επέσπευσε τα σχέδια. Ήταν μία ευκαιρία και την εκμεταλλεύτηκα για να μεταφέρω όλες τις εμπειρίες μου. Σκεφτόμουνα εδώ και πολλά χρόνια τι θα κάνω θέλω όταν τελειώσω την καριέρα μου ως αθλητής. Μου δόθηκε μια ευκαιρία και χαίρομαι που είναι στη Εθνική Σλοβακίας γιατί το να είσαι προπονητής σε οποιαδήποτε εθνική είναι μεγάλη τιμή και ευκαιρία».
]]> Κόλεβα: «Σαν να γύρισα σπίτι μου»
Πώς ήταν η επιστροφή στην Ελλάδα, Έλενα;
Ένιωσα πολύ καλά γιατί έχω πολλούς φίλους και έζησα πολλές καλές στιγμές εδώ. Ήταν σαν να μην έφυγα ποτέ.

Πώς αισθάνθηκες που γύρισες στο κλειστό του Ρέντη;
Αισθάνθηκα ότι γύρισα στο σπίτι μου. Είδα τόσους γνωστούς, που ένιωσαν έκπληξη που ήμουν εκεί. Ηταν όμορφα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον Ολυμπιακό, ίσως αυτοί να έχουν μαζί μου. Πρώτα πρέπει να είμαστε άνθρωποι και μετά επαγγελματίες. Χάρηκα που τους είδα όλους και ιδίως τον Βαγγέλη Ρούσσο και τον Σπύρο Μπλέτσα (σ.σ. φροντιστές του Ολυμπιακού).

Παρακολούθησες το παιχνίδι των Ανδρών με τον Παμβοχαϊκό. Εβγαλες συμπεράσματα;
Θεωρώ ότι έχει πέσει πολύ το επίπεδο, ακόμα και στο πρωτάθλημα των Ανδρών. Πριν από δύο χρόνια έπαιζαν στον Ολυμπιακό ο Μίλκοβιτς, ο Τίσερ, ο Καλντέιρα και πολλοί άλλοι. Είναι κάτι γενικευμένο, πάντως. Η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και στις ομάδες ειδικότερα, επιβάλλει συντήρηση. Δεν νομίζω ότι ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίσει μεγάλη δυσκολία για να μείνει στην κορυφή.

Έχεις εικόνα για τη νέα ομάδα Γυναικών του Ολυμπιακού;
Δεν ξέρω καλά τις ξένες που αποκτήθηκαν, αλλά για να έρθουν στον Ολυμπιακό πρέπει να είναι καλές παίκτριες. Και οι Ελληνίδες είναι καλές και για το επίπεδο του πρωταθλήματος θα είναι μία δυνατή ομάδα. Η πορεία, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από το υλικό. Παίζει ρόλο και η δουλειά που γίνεται και, εξάλλου, το βόλεϊ είναι παιχνίδι. Όλα μπορούν να συμβούν.



Φέτος παίζεις στην Ντιναμό Βουκουρεστίου και θεωρητικά υπάρχει περίπτωση να τεθείτε αντιμέτωποι με τον Ολυμπιακό στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Πώς θα αισθανθείς;
Παίζουμε και οι δύο στο CEV Cup, αλλά δύσκολα θα περάσουμε. Και μετά, μοιάζει απίθανο να διασταυρωθούμε στο Challenge Cup αλλά ποιος ξέρει; Σίγουρα θα αισθανθώ περίεργα αν συμβεί αυτό.

Είχες την ευκαιρία να συναντήσεις κάποιες από τις κοπέλες του Ολυμπιακού;
Δεν είδα τα κορίτσια από την ομάδα, αλλά δεν έχουν μείνει και πολλές από πέρσι. Δεν είχα πολύ χρόνο, θέλω να μιλήσω με πολλά κορίτσια, όπως η Βάσω Νικούλη (σ.σ. πρώην «ερυθρόλευκη και νυν αθλήτρια του ΖΑΟΝ). Δεν είχα, όμως, όσο χρόνο θα ήθελα. Είδα τυχαία τη Στέλλα (σ.σ. Μουστάκη, ακραία του Ολυμπιακού που φέτος παραχωρήθηκε δανεική) η οποία τραυματίστηκε και έκανε εγχείρηση στους χιαστούς. Στεναχωρήθηκα για τη Στέλλα…

Με τη Χαντάβα, που αγωνίζεται πλέον στο εξωτερικό, έχετε επαφές;
Με την Εύα είχα μιλήσει στην Ιταλία, κρατάμε επαφή με κάποιες κοπέλες και είναι φυσικό γιατί έχουμε δεθεί.

Στην Ελλάδα βρέθηκε και η πασαδόρος πέρσι του Ολυμπιακού Μάγια Ογκνιένοβιτς. Προλάβατε να βρεθείτε;
Ναι! Τη Μάγια την είδα. Ήταν εδώ όταν έπαιζε η ομάδα μπάσκετ της ΤΣΣΚΑ, λόγω του Μίλος (σ.σ. Τεόντοσιτς), ήπιαμε καφέ στη Γλυφάδα, ενώ ήταν μαζί μας και ο Γιάννης Νικολάκης (σ.σ. προπονητής της ομάδας πέρσι). Ήταν πολύ ωραία, μας είδαν άνθρωποι που μας αναγνώρισαν και μας έλεγαν να γυρίσουμε πίσω στον Ολυμπιακό.

Φαντάζομαι ότι θα μιλήσατε αρκετά για την περσινή χρονιά.
Είναι αλήθεια, μιλήσαμε πολύ. Κάναμε ανάλυση για όλα όσα ζήσαμε, για το Κύπελλο. Το συμπέρασμα είναι ότι όλοι είμαστε σίγουροι ότι δεν θα ξαναζήσουμε τέτοια εμπειρία. Δεν πιστεύω ότι θα ξανασυμβεί, με όλα τα πράγματα που ζήσαμε.

Θα σε ξαναδούμε στη χώρα μας;
Θα έρχομαι πάντα στην Ελλάδα να δω τους φίλους μου. Θέλω να κρατήσω επαφή με όλους.

Ίσως να επιστρέψεις και για να παίξεις ξανά εδώ;
Ποτέ μη λες ποτέ. Μου αρέσει η Ελλάδα, άρα δεν αποκλείω τίποτα.

Μαζί σου ήρθε και ο γιος σου, Ντένις, και μάλιστα με έκπληξη τον είδαμε στα κόκκινα, να κάνει ξανά προπόνηση με τις ακαδημίες του Ολυμπιακού!
Ο Ντένις θέλει να έρθει πίσω στον Ολυμπιακό, νιώθει μέρος της ομάδας! Ποιος ξέρει τι θα γίνει... Ηταν δύσκολο για αυτόν, δεν ήθελε να γυρίσει πίσω!

Τον φαντάζεσαι μια μέρα να έρχεται για να παίξει ακραίος στον Ολυμπιακό;
Ίσως μία μέρα να έρθει. Τότε θα μπορεί να παίρνει τις δικές του αποφάσεις και εγώ θα τον στηρίξω ό,τι κι αν θέλει να κάνει. Αυτή τη στιγμή παίζει στην ίδια ομάδα με μένα, την Ντιναμό Βουκουρεστίου, αλλά θέλει να παίξει με όλα τα παιδιά στην ακαδημία του Ολυμπιακού. Και κυρίως με τον φίλο του, τον Κωνσταντίνο Καρρά. Εχουν συμφωνήσει ότι μια μέρα θα ξαναπαίζουν μαζί όπου κι αν είναι αυτό.

Τι θα ήθελες να ευχηθείς στον φετινό Ολυμπιακό;
Οι ευχές μου είναι να πάνε όλα καλά για την ομάδα. Θέλω να μην έχουν καμία αρνητική ανάμνηση από πέρσι, να είναι ικανές και τυχερές και να κατακτήσουν κάποιον τίτλο.

Όπως εσείς πέρσι με το Κύπελλο στη Σάμο… Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχεις από αυτή την επιτυχία;
Ο γύρος του θριάμβου στο Καραϊσκάκη, με τον κόσμο να μας επευφημεί. Αυτό το συναίσθημα είναι το πιο σημαντικό όταν έχει περάσει ο καιρός. Είναι μονάχα πέντε λεπτά, αλλά πέντε λεπτά που δεν θα ξεχάσεις ποτέ και είναι τα πιο πολύτιμα.

(Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» της Τρίτης 15 Νοεμβρίου).
]]> «Ευκαιρία ζωής ο Παναθηναϊκός»!
Η 18χρονη ακραία, μπορεί να ακολούθησε τα βήματα της μητέρας της, η οποία έχει πανηγυρίσει και Πρωτάθλημα με το «τριφύλλι» στην καρδιά, Ρούλα Κατσαμπή, ωστόσο έχει βάλει σκοπό ζωής να…. χαράξει τον δικό της δρόμο, γράφοντας την δική της ιστορία με την πράσινη φανέλα!

Η όμορφη Κύπρια, με το… φονικό σερβίς, με το οποίο τη σεζόν που μας πέρασε χάρισε το 28ο Κύπελλο Κύπρου στην ΑΕ Λεμεσού, πέρασε το κατώφλι του Παναθηναϊκού, με μοναδικό στόχο να βαρεθεί να σηκώνει Κούπες!

Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου στην πρώτη της αποκαλυπτική συνέντευξη μοιράστηκε τα μελλοντικά της σχέδια με τους αναγνώστες της «ΠΡΑΣΙΝΗΣ». Φωτογραφήθηκε στο κατάστημα PAO shop στην Νέα Ερυθραία, ντυμένη ως… Διαμαντίδης και έκανε… πρόβα, σηκώνοντας την πρώτη της Κούπα!

Πότε ξεκίνησες να παίζεις βόλεϊ και γιατί;
«Ξεκίνησα να παίζω βόλεϊ 9 χρόνων. Η αλήθεια είναι πως μέχρι αυτή την ηλικία αν και ήμουν καθημερινά μέσα στα γήπεδα, μαζί με την μαμά μου και τον πατέρα μου δεν ήθελα να ασχοληθώ με το άθλημα. Τελικά μια μέρα μου είπε η μαμά μου να δοκιμάσω και εάν δεν μου αρέσει τότε να σταματήσω. Από την μέρα όμως που μπήκα στο γήπεδο ως αθλήτρια, δεν πρόκειται να αποχωριστώ ποτέ το βόλεϊ»!

Πλέον, στα 18 σου, θεωρείς ευχή ή… κατάρα να έχεις γονείς που έχουν κατακτήσει την κορυφή και να περιμένουν και από εσένα το ίδιο;
«Είμαι πραγματικά περήφανη για τους γονείς μου. Το θεωρώ ευχή να έχω τόσο καταρτισμένους γονείς, μιας και εγώ η ίδια βαδίζω στον δρόμο που έχουν χαράξει. Είναι πλεονέκτημα και τύχη να έχω γονείς που να έχουν πετύχει πολλά στο βόλεϊ, επειδή από αυτούς έχω μάθει και εξακολουθώ να μαθαίνω πάρα πολλά πράγματα και αυτό με κάνει καλύτερη σε πολλούς τομείς της ζωής μου. Αυτό όμως που κάνω εγώ, το κάνω επειδή το αγαπώ και δεν έχω νιώσει ποτέ την πίεση πως πρέπει να παίζω επειδή οι γονείς μου είναι αυτοί που είναι. Θέλω να… χαράξω την δική μου πορεία και εύχομαι να είναι το ίδιο πετυχημένη με τους γονείς μου. Είναι υπέροχο να βλέπεις τους γονείς σου να κάνουν αυτό που αγαπούν ειδικά όταν είναι και δικιά σου αγάπη».

Ήταν όνειρό σου να έρθεις και εσύ στην ομάδα, όπου έχει πρωταγωνιστήσει και η μαμά σου, με σκοπό να το πετύχεις και εσύ;
«Πιστεύω πως όνειρο κάθε παίκτριας είναι να ενταχθεί και να παίξει με την φανέλα του Παναθηναϊκού μιας και έχει επιδείξει την αξιοζήλευτη πορεία του με τη πάροδο των χρόνων με τόσα Πρωταθλήματα και Κύπελλα που έχει κατακτήσει. Ο Παναθηναϊκός πάντα στα μάτια μου φάνταζε ως μια ευκαιρία ζωής και χαίρομαι που τελικά μου δόθηκε. Το γεγονός πως και η μαμά μου έχει αγωνιστεί με τα χρώματα του Παναθηναϊκού με πωρώνει περισσότερο στο να βάλω πείσμα για να πετύχω και εγώ ότι και εκείνη, να πανηγυρίσω ένα ή περισσότερα Πρωτάθλημα με την πράσινη φανέλα»!

Πέρσι είχες τον πατέρα σου προπονητή στην ΑΕΛ, πως ένιωθες όταν σου έκανε παρατήρηση πάνω στον αγώνα;
«Σίγουρα υπάρχει μια έξτρα πίεση, αλλά ταυτόχρονα κάνεις και μια επιπλέον προσπάθεια γιατί δεν είσαι μόνο παίκτριά του αλλά και κόρη του. Ωστόσο, στο γήπεδο προσπαθούσα όσο μπορούσα να βάλω στην άκρη τον ρόλο της κόρης, όπως και ο πατέρας μου το ίδιο. Όταν λοιπόν μου έκανε παρατήρηση μπορεί να το έπαιρνα πιο προσωπικά από όσο θα έπρεπε, αλλά αυτό με πείσμωνε και με έκανε να προσπαθώ ακόμη περισσότερο. Επίσης είχα και έναν λόγο παραπάνω να θέλω να νικάμε κάθε αγώνα μιας και ο πατέρας μου με προπονούσε και είχα συμπαίκτρια και την αδερφή μου».

Το Beach volley ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσει την καριέρα σου στην Ελλάδα, από την στιγμή που μαζί με την Μαριώτα Αγγελοπούλου ξεχωρίσατε το καλοκαίρι που μας πέρασε. Τι προτιμάς παραλία ή σάλα;
«Είναι δυο εντελώς διαφορετικά αθλήματα τα οποία αγαπώ το καθένα με ξεχωριστό τρόπο. Ακόμη δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει αποκλειστικά το ένα από τα δύο. Με ενθουσιάζει θα έλεγα λίγο περισσότερο το beach λόγω του κλίματος και των εμπειριών που αποκτάς από κάθε ταξίδι αφού το beach volley ταυτίζεται με τον ήλιο, την παραλία, τα διάφορα τουρνουά σε διάφορες χώρες, όπου εκεί σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις έμπειρες παίχτριες κάνοντας προπόνηση ή παίζοντας παιχνίδια μαζί τους».

Το καλοκαίρι όταν σου έκανε ο ΠΑΟ πρόταση να έρθεις πως αισθάνθηκες;
«Ήξερα ότι ο προπονητής μου Σπύρος Χουντουμάδης ενδιαφερόταν για μένα, αλλά δεν περίμενα κάποια πρόταση μιας και έκανα διάφορες κινήσεις για να πάω να παίξω στην Γερμανία. Όταν τελικά κάτι δεν πήγε καλά με το συμβόλαιό μου, η πρόταση του Παναθηναϊκού ήταν πραγματικά μια λύτρωση για μένα, αφού από πάντα θεωρούσα το να παίξω στον Παναθηναϊκό μια εκπληκτική ευκαιρία».

Θα αγωνίζεσαι ως βασική ακραία της Πρωταθλήτριας ομάδας, θέση που πάντα ο ΠΑΟ κάλυπτε από ξένες αθλήτριες. Νιώθεις επιπλέον πίεση που θα φορέσεις αυτήν την βαριά φανέλα και θα κληθείς αρκετές φορές να πάρεις πάνω σου την ομάδα;
«Σίγουρα το ότι παίζω σε μια ομάδα της ο Παναθηναϊκός που έχει πάρει τόσους πολλούς τίτλους από τη μια με αγχώνει λίγο, αλλά από την άλλη με ωθεί στο να τα πάω όσο καλύτερα μπορώ για να μπορώ να ανταποκριθώ της προσδοκίες μιας τέτοιας ομάδας. Σκοπός μου είναι να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό για να πετύχει η ομάδα μου τους στόχους της».

Και ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας σου φέτος; Πιστεύεις ότι μπορεί ο Παναθηναϊκός να διατηρηθεί στην κορυφή της Ελλάδας για 8η χρονιά, παρά το μειωμένο μπάτζετ;
«Ο Παναθηναϊκός έχει δείξει πλέον ότι μπορεί να ξεπεράσει κάθε λογής πρόβλημα και να καταφέρει στο τέλος να παραμείνει στην κορυφή. Τα κορίτσια αν και αντιμετώπιζαν κάποια προβλήματα, στο γήπεδο τα αφήνουν όλα πίσω και παίζουν πάντα αξιοπρεπώς, όπως δηλαδή αρμόζει σε μια αθλήτρια που παίζει σε μια τέτοια ομάδα. Έτσι πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί και φέτος να καταφέρει πολλά, φτάνει μόνο να δείξει αυτό που ξέρει στο γήπεδο»!

Ποιες ομάδες θα διεκδικήσουν το Πρωτάθλημα; Και που θα κριθεί ο τίτλος;
«Πιστεύω πως φέτος θα είναι ένα αρκετά ανταγωνιστικό πρωτάθλημα μιας και υπάρχουν πολλές καλές ομάδες. Ξεχωρίζω την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον Ηρακλή Κηφισιάς και το Μαρκόπουλο, 4 ομάδες οι οποίες έχουν ολοκληρωμένο ρόστερ και δουλεύουν πολύ. Ο τίτλος φέτος θα κριθεί στο ποια ομάδα θα σταθεί πιο σταθερή στο παιχνίδι της. Αυτό το λέω γιατί πιστεύω πως όλες οι ομάδες είναι στα ίδια σχεδόν επίπεδα και όποια ομάδα καταφέρει να είναι συγκεντρωμένη στο παιχνίδι της κάνοντας τα λιγότερα εύκολα λάθη, θα πάρει και το Πρωτάθλημα».

«Ο κόσμος σε… πωρώνει»!

Έχεις παρακολουθήσει ματς του Παναθηναϊκού; Τι έχεις να πεις για τον κόσμο;
«Πριν από 2 χρόνια είχα έρθει με την ομάδα του σχολείου μου για πανελλήνιο πρωτάθλημα και μας πήγαν να παρακολουθήσουμε το ΠΑΟ-Ολυμπιακός στο Μετς! Θυμάμαι ότι ήμουν πάρα πολύ ενθουσιασμένη μιας και τέτοια παιχνίδια τα έβλεπα μόνο από την τηλεόραση. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού αξίζει ένα «Μπράβο», γιατί στέκεται δίπλα από τα κορίτσια κάθε χρονιά και τους δίνει αυτό το κάτι παραπάνω για να μπουν ακόμη πιο δυναμικά και πωρωμένα στο γήπεδο. Είναι τυχερές που έχουν την στήριξη αυτού του κόσμου και ανυπομονώ να την ζήσω και εγώ».

Μπορεί η καυτή ατμόσφαιρα να βοηθήσει τις αθλήτριες να κερδίσουν ένα κρίσιμο ματς;
«Εννοείται!!! Όταν η ατμόσφαιρα είναι… ηλεκτρισμένη και οι οπαδοί είναι δίπλα στην ομάδα, τότε λογικό είναι και η ψυχολογία των παικτριών να είναι εξίσου ανεβασμένη. Ειδικότερα σε ένα κρίσιμο ματς που κρίνεται στον πόντο η βοήθεια και η φωνή του κόσμου είναι άκρως καθοριστική»!

Φοιτήτρια Βιολογίας και επαγγελματίας βολεϊμπολίστρια

Το πρωί η Μανωλίνα Κωνσταντίνου σπουδάζει Βιολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα απογεύματα φοράει τα… αθλητικά της και την πράσινη φανέλα και δεν σταματάει να… καρφώνει!

Είσαι φοιτήτρια Βιολογίας. Είναι δύσκολο να παίζεις επαγγελματικά βόλεϊ και να σπουδάζεις παράλληλα;
«Είναι μια πολύ μεγάλη δοκιμασία φέτος γιατί πρέπει να καταφέρω να συνδυάσω αποτελεσματικά και τα δυο. Το καλό είναι πως πάντα δουλεύω με πρόγραμμα άρα πιστεύω θα πάνε όλα καλά! Θέλω να κάνω μια ομαλή πρώτη χρόνια στο Πανεπιστήμιο και να καταφέρω να περάσω τα μαθήματά μου και παράλληλα να κάνω μια καλή χρονιά φορώντας την φανέλα του Παναθηναϊκού».

Τελειώνοντας την καριέρα σου τι θα ήθελες να έχεις πετύχει σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο;
«Θέλω να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να βλέπω έναν άνθρωπο, ο οποίος έθεσε υψηλούς στόχους και κατάφερε να τους υλοποιήσει. Θα ήθελα να έχω καταφέρει να παίξω εκτός Ελλάδας και Κύπρου, κατά προτίμηση σε κάποια ομάδα της Ιταλίας. Να είμαι φορτωμένη από πολλές εμπειρίες και να έχω κάνει μια αξιόλογη πορεία στο beach volley με την εθνική Κύπρου. Τέλος θα ήθελα ο κόσμος να με αναγνωρίζει όχι μόνο για την αγωνιστική μου πορεία αλλά και για την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα εντός και εκτός γηπέδων».

Συνέντευξη στην ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΗΓΗ: Η ΠΡΑΣΙΝΗ]]> «Να αρέσουμε»!
Χωρίς τη λάμψη ξένων αστέρων αλλά και της υψηλής ποιότητας του παρελθόντος, λόγω των οικονομικών συνθηκών, η ώρα των νέων αθλητριών, που ως σύγχρονες… σταχτοπούτες περίμεναν καρτερικά στον πάγκο τη «μαγική στιγμή» που θα πρωταγωνιστούσαν στο «χορό» της διάκρισης, έφτασε!

Οι περισσότερες ομάδες, έχοντας ρίξει αισθητά μαζί με τα μπάτζετ τους και το μέσο όρο των… Μαΐων στα ρόστερ τους, θέλοντας και μη εμπιστεύονται πλέον το «νέο αίμα» του ελληνικού βόλεϊ, που δείχνει ώριμο πλέον να αναλάβει τις ευθύνες του.

Εκτός όμως από το ταλέντο και την ανταγωνιστικότητα που χαρακτηρίζουν το φετινό πρωτάθλημα, το… γκρίζο του φιλέ θα «πλημμυρίσει» από τη χάρη, τη δροσιά και την ομορφιά των νεαρών αθλητριών, που θα αποτελέσουν «αντίδοτο» στην κρίση του αθλήματος.

Μία από τις νεαρές άσους που αναμένεται να πρωταγωνιστήσει και να «μαγνητίσει» τα βλέμματα των θεατών στους αγωνιστικούς χώρους ντυμένη στα πράσινα είναι και η 23χρονη πασαδόρος του Παναθηναϊκού και φοιτήτρια Νομικής, Ελένη Κουτσιβίτη.

Το 'ριξε στα… μαλακά!

Με μαμά γυμνάστρια, την κ. Γεωργία, η πρώτη επαφή της μικρής Ελένης με τον αθλητισμό ήταν ως κολυμβήτρια σε ηλικία 6 ετών. Αργότερα επιχείρησε να ισορροπήσει στις πουέντ του μπαλέτου, πήρε μια… γεύση από μπάσκετ και παράλληλα με τα μαθήματα πιάνου «ερωτεύτηκε» το βόλεϊ. Δεδομένου, όμως, πως το ένα ήθελε «σκληρά» δάχτυλα και το άλλο «γλυκά», σε ηλικία 8 ετών ο πατέρας της Κωνσταντίνος έθεσε το δίλημμα «πιάνο ή βόλεϊ» και το 'ριξε στα… μαλακά!

Μετά το ντεμπούτο στον Αρη Νικαίας, πήγε στην Ενωση Βύρωνα και μετά το… αγροτικό της σε Κτησιφώντα Παιανίας, Μαρκόπουλο, έκανε το μεγάλο άλμα (με υποσχετική) στον πρωταθλητή Παναθηναϊκό.

«Ζω ένα παραμύθι»!

Επειτα από χρόνια ο Παναθηναϊκός φέτος αντιμετωπίζει προβλήματα και δεν είναι πρώτο φαβορί. Τι προσδοκίες έχεις από το «τριφύλλι»;

«Τα δεδομένα αλλάζουν. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να τερμάτισε πέρυσι 6ος στην α' φάση, αλλά διατήρησε τελικά τα κεκτημένα. Πρέπει να πατάμε γερά στα πόδια μας και να βάζουμε έναν έναν στόχο. Φέτος πρωτεύει η είσοδος στην 4άδα πρωταθλήματος - Κυπέλλου.

Όσον αφορά στα προβλήματα, η διοίκηση βρίσκεται στο πλευρό μας και νιώθω πως οι οπαδοί μας ''διψάνε'' για τίτλους και θα μας βοηθήσουν ηθικά μολονότι δεν μπορούν να στηρίξουν οικονομικά την ομάδα όσο θα ήθελαν. Παρά τα προβλήματα όμως η «καρδιά του πρωταθλητή» συνεχίζει να χτυπά και ελπίζω πως θα «μιλήσει» την κρίσιμη ώρα.

Το σημαντικό είναι πως λύθηκε το πρόβλημα με τις Μυλωνά, Χατζηνικολάου και μαζί με τις υπόλοιπες αθλήτριες αλλά και τις νέες ξένες μας, θεωρώ ότι με καλό κλίμα και παρά πολύ δουλειά θα καταφέρουμε να φτάσουμε τους στόχους μας».

Ποιες ομάδες θεωρείς φαβορί για τον τίτλο;

«Πιο ολοκληρωμένες ομάδες δείχνουν ΑΕΚ και Μαρκόπουλο, αλλά θα ήταν λάθος να ξεγράψει κανείς Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Όλα όμως θα κριθούν στο γήπεδο».

Σε αγχώνει ο φετινός σου ρόλος και πόσο έχει αλλάξει τη ζωή σου ο Παναθηναϊκός;

«Ξέρω πως η θέση μου είναι ''κλειδί'' στην απόδοση της ομάδας, αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι. Δουλεύω στις προπονήσεις, έχω καλές σχέσεις με τις συμπαίκτριές μου και από τη στιγμή που θα ''βρεθούμε'' ως ομάδα ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Σε εξωαγωνιστικό τομέα, πάντως, ζω ένα… παραμύθι! Με βλέπει ο κόσμος στο δρόμο και μου δίνει συγχαρητήρια που πήγα ''στην καλύτερη ομάδα'', ενώ ''βομβαρδίζουν'' το Facebook με μηνύματα αγάπης».

Υπάρχει όμως και ο… δράκος της κρίσης

Όπως όμως τα περισσότερα παραμύθια όμως που σέβονται το… μύθο τους, το φετινό παραμύθι αλλά και γενικότερα του βόλεϊ, απέκτησε τελευταία τους δικούς του… δράκους.

Περίμενες έπειτα από τόσα χρόνια πως σήμερα το γυναικείο βόλεϊ θα πάλευε να επιβιώσει;

«Κρούσματα υπήρχαν, καθώς πολλές αθλήτριες, τόσο σε ομάδες όσο και στην Εθνική, ήταν απλήρωτες. Αυτό έδειχνε κάποιους λάθος χειρισμούς, γενικότερα βλέπαμε τα προβλήματα που υπάρχουν και με τους διαιτητές, οπότε σίγουρα υπήρχαν κάποια δείγματα από παλιότερα».

Με τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες στην χώρα που πλήττουν άμεσα και τον αθλητισμό, που εκτιμάς ότι θα οδηγηθεί το άθλημα;

«Δυστυχώς το μέλλον δεν είναι ευοίωνο. Μέσα σε αυτή την πρωτοφανή κρίση είναι λογικό να μην επενδύονται πλέον χρήματα στις ομάδες, κάτι που έχει αντίκτυπο σε όλους. Κάθε παράγοντας αντιμετωπίζει την ομάδα του, ως μία επιχείρηση. Οπότε όταν βλέπει να μην έρχονται τα έσοδα που θα περίμενε είτε αποχωρεί, είτε ρίχνει τα μπάτζετ κατακόρυφα, είτε αφήνει τα πάντα απλήρωτα, είτε κλείνει το… μαγαζί, όπως έγινε δυστυχώς στην Κερατέα».

Πόσο εύκολο είναι μιας αθλήτρια όταν την απασχολούν οικονομικά θέματα η ακόμη και επιβίωσης, να είναι απερίσπαστη στα αγωνιστικά της καθήκοντα;

«Θεωρώ πως οι περισσότερες αθλήτριες, που λατρεύουμε αυτό που κάνουμε, όταν μπαίνουμε στο γήπεδο δεν σκεφτόμαστε τίποτε άλλο παρά τη νίκη της ομάδας μας. Κακά τα ψέματα όμως, όταν υπάρχουν προβλήματα υπάρχει και γκρίνια, η οποία αναπόφευκτα προκαλεί εντάσεις που δεν βοηθάνε στη διατήρηση του καλού κλίματος.

Πέρα όμως από τα οποία προβλήματα, δεν είναι σωστό πχ να μην κατεβαίνεις στις προπονήσεις γιατί έτσι μένεις πίσω στο παιχνίδι σου και εκτός της ομάδας, κάνεις κακό κυρίως στον εαυτό σου».

Μπορεί τελικά μέσα από την κρίση να προκύψει και κάτι καλό για το άθλημα;

«Σίγουρα, γιατί οι ομάδες αναγκάζονται πλέον να δώσουν σε νεαρές αθλήτριες περισσότερες ευκαιρίες, τις οποίες χρόνια περιμένουν να... αρπάξουν από τα μαλλιά».

Σκέφτηκες καθόλου να κυνηγήσεις το όνειρό σου στο εξωτερικό όπως οι Χαντάβα και Νομικού;

«Ήθελα φέτος να κάνω τα χαρτιά μου για το εξωτερικό, γιατί μέχρι τελευταία στιγμή δεν ήξερα πού θα πάω. Σκεφτόμουν να παίξω ένα χρόνο στη Γαλλία, ώστε, αφού έπαιρνα το πτυχίο μου, να έπαιζα εκεί παράλληλα με το μεταπτυχιακό μου».

Θεωρείς πως είναι εύκολο να συνδυάσεις σπουδές και πρωταθλητισμό;

Συνδυάζονται δύσκολα, αλλά για μένα πλέον έχει γίνει τρόπος ζωής. Ασφαλώς και θέλω να τελειώσω τη Νομική, αλλά δεν μπορώ να ζήσω και χωρίς το βόλεϊ. Για αυτό και προτιμάω να τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδι με προπονήσεις, σχολή, διαβάσματα, αγώνες, παρά να ασχοληθώ μόνο με διάβασμα.

Με βοηθάει άλλωστε πέρα από την άσκηση και στο να έχω μία ισορροπία ψυχολογικά. Πέρα από τα όποια προβλήματα μετράνε τα αποτελέσματα και αν καταφέρουμε να κατακτήσουμε ξανά τίτλους θα είναι ένα «συν» στο βιογραφικό μου.

Ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας για τους τίτλους, αν υπάρχει...

«Να είσαι προσηλωμένος στους στόχους σου και σίγουρα τότε με πολύ δουλειά οι στόχοι σου θα ανταμειφθούν».

«Πάνω από όλα είμαστε γυναίκες»!

Στον ελεύθερο χρόνο σου ασχολείσαι με κάποιο χόμπι;

«Που χρόνος για χόμπι… Αρκεί να σκεφτεί κανείς, ότι πέρυσι ξύπναγα 8 το πρωί, 8.30-9.30 έπρεπε να είμαι στο γυμναστήριο, να κάνω μπάνιο εκεί, να φύγω «σφαίρα» για Σόλωνος και μετά να… διακτινιστώ στο Μαρκόπουλο για την προπόνηση και να επιστρέψω «πτώμα» στο σπίτι.

Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να μιλήσω με κάποιους στο τηλέφωνο ή μετά τους αγώνες το Σαββατοκύριακο να βγώ χαλαρά για έναν καφέ, να πάω σινεμά ή να μαζευτούμε για λίγη ώρα σε φιλικά σπίτια.

Αυτό που μου λείπει είναι να κάτσω στο κρεβάτι να διαβάσω ένα βιβλίο ή να σερφάρω λίγο στο ίνερνετ και γενικά να ξεκουραστώ».

Πόσο σας… κολακεύει, ως γυναίκες, ο κόσμος που έρχεται να σας δει στο γήπεδο.

«Σίγουρα όλες οι αθλήτριες, πάνω από όλα είμαστε γυναίκες και μας αρέσει να προσέχουμε τον εαυτό μας!. Μας κολακεύει να αρέσουμε και χαιρόμαστε όταν μας δείχνει ο κόσμος την αγάπη του.

Μιλήσαμε για παραμύθια, Σταχτοπούτες, δράκους… Πως φαντάζεσαι τον πρίγκηπα των ονείρων σου;

«(Χαμογελάει) Ακόμη δεν έχω κατασταλάξει. Όσο μεγαλώνω θέλω σίγουρα δίπλα μου έναν άνθρωπο να με κάνει να περνάω καλά, να με σέβεται να με αγαπάει και έχω καταλάβει πως δεν έχει τόση σημασία η εξωτερική εμφάνιση, αλλά ο χαρακτήρας του ανθρώπου.

Στα ομηρικά χρόνια ο Πάρης «για τα μάτια» της Ωραίας Ελένης ξεκίνησε έναν ολόκληρο πόλεμο. Για τα δικά σου μάτια τι… μάχες έχουν δώσει μέχρι σήμερα κάποιοι που επιχείρησαν να σε διεκδικήσουν;

«Εντάξει, δεν είχαμε και αιματοχυσίες… (γελάει)! Απλά, μου άρεσε που ένας άνθρωπος έφυγε από το σπίτι του, που ήταν σε μεγάλη απόσταση από το γήπεδο, ήρθε εκεί που παίζαμε μου έδωσε μία ανθοδέσμη και ένα φιλί και έφυγε…»

Έπειτα από την περσινή σου εμπειρία, που πόζαρες ως… Μις Φεβρουάριος για το ημερολόγιο της ΕΟΠΕ και τη φωτογράφησή σου για το GOAL θα' λεγες πως ανοίγεται μπροστά σου μια νέα καριέρα;

«Μπα, δεν είμαι εγώ για τέτοια (γελάει)… Προσπάθησα πολύ, αλλά δεν κάνω για μοντέλο, δεν το έχω και σίγουρα δεν συμβαδίζει με τους επαγγελματικούς μου στόχους».

«Οικογενειακή υπόθεση» τα ντέρμπι «αιωνίων»

Με την αδελφή της Νίκη, πρώην αθλήτρια του Ολυμπιακού και ξαδέλφη-κολλητή την κεντρική των «ερυθρόλευκων» Άννα Καβαθά, το πρώτο φετινό ντέρμπι «αιωνίων» της 4ης αγωνιστικής (26/11) στου Ρέντη έχει χαρακτήρα «οικογενειακής υπόθεσης» για την Ελένη Κουτσιβίτη.

«Οι προκλήσεις και τα πειράγματα δεν λείπουν από τα οικογενειακά τραπέζια. ''Θα σου... σπάσω το κεφάλι στα μπλοκ'' μου λέει η Αννα (Καβαθά)»... «Μμμ... σιγά, θα σε μπερδεύω και δεν θα ξέρεις πού πασάρω» απαντάει, αστειευόμενη φυσικά, η Ελένη, καθώς «ο ανταγωνισμός και η αντιπαλότητα μεταξύ μας αρχίζουν και τελειώνουν στο γήπεδο».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
ΠΗΓΗ: SentraGoal


]]> Ελευθερία Χατζηνίκου: Τα έδωσα όλα
«Πέρυσι είδαμε αρκετά καλά παιχνίδια, με ιδιαίτερη βαθμολογική σημασία. Εμάς μας ευνόησε ο τρόπος διεξαγωγής του πρωταθλήματος καθώς δεν μεταφέρθηκε βαθμολογία κι έτσι, στη δεύτερη φάση είχαμε την ευκαιρία να ανέβουμε βαθμολογικά, να διεκδικήσουμε το πρωτάθλημα και τελικά να επικρατήσουμε σε έναν εύκολο τελικό», είπε η έμπειρη πασαδόρος.

Για τον… μόνιμο πρωταθλητή Παναθηναϊκό πρόσθεσε: «Η νοοτροπία πρωταθλητή που έχει η ομάδα μετράει, παίζει ρόλο η… φανέλα. Επίσης, το σημαντικό είναι πως και πέρυσι σεβαστήκαμε όλους τους αντιπάλους, δεν τους υποτιμήσαμε και αυτό δείχνει πως σεβόμαστε και τους εαυτούς μας. Στα λόγια παίρνεις πρωτάθλημα όποτε θες. Το δύσκολο είναι ο αγωνιστικός χώρος».

Για την δική της… most valuable εμφάνιση σχολίασε: «Ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να… επέμβω. Τελικά μού έκανε καλό και στην ψυχολογία μου, αλλά όπως αποδείχθηκε και στην ομάδα, που ήταν και το ζητούμενο». 

Φέτος πάντως δεν πρόκειται να… ψηθεί να επιστρέψει. «Δεν έχω άλλο κουράγιο», ομολογεί… «Δεν γίνεται δουλειά το πρωί και προπόνηση το απόγευμα. Το έκανα για σχεδόν τρεις μήνες, αλλά δεν νομίζω να αντέξω για οκτώ μήνες».

«Εξάλλου, δεν έχω άλλα να δώσω», προσθέτει, αν και πέρυσι απέδειξε πως μπορεί να κάνει τη διαφορά, με… επιτυχία. Σημειώνει ωστόσο πως: «Ήθελα να φύγω στο απόγειο της καριέρας μου και χαίρομαι που τελείωσα με ένα
πρωτάθλημα και τον τίτλο του MVP. Αν λοιπόν είναι αυτή η κορυφή, εκεί τελειώνω».

Όσο για το νέο πρωτάθλημα; «Από ό,τι φαίνεται ΑΕΚ και Μαρκόπουλο έχουν προβάδισμα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δυναμική που έχουν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Το ευχάριστο είναι πως η κρίση δίνει την ευκαιρία να αναδειχθούν οι Ελληνίδες αθλήτριες. Εμείς παλιά γκρινιάζαμε για τον ερχομό των ξένων. Τώρα, είναι η ευκαιρία τους να προωθηθούν με την αξία τους φυσικά».
]]> Νομικού: «Η ευκαιρία των Ελληνίδων» volleyball.gr.

«Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή που ήρθα στην Ιταλία και τη νέα ομάδα μου νιώθω πολύ ενθουσιασμένη. Ξεπερνάω σιγά-σιγά το άγχος μου, εγκλιματίστηκα και πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα έχω προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις που έχει ο σύλλογος από εμένα. Με βοηθούν όλοι εδώ, ήρθα σε μια νέα οικογένεια και με υποδέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Ελπίζω ότι θα καταφέρω να εξελιχθώ, να ολοκληρωθώ ως παίκτρια και να αξιοποιήσω την ευκαιρία που θα μου δοθεί».

Για τον Ηρακλή Κηφισιάς, έχει μόνο καλά λόγια να πει: «Αναγνωρίζω όσα που πρόσφερε και νιώθω ότι χρωστάω πολλά στον σύλλογο και στους ανθρώπους που με βοήθησαν. Είναι από τις λίγες ομάδες στην Ελλάδα που δίνει τόσο μεγάλη σημασία στις βάσεις του αθλήματος και δεν είναι τυχαίο ότι πολλά κορίτσια τα κορίτσια που ξεκίνησαν από εκεί, έφτασαν να παίξουν στην πρώτη ομάδα, όπως η «κολλητή» μου Πέννυ Καραγκούνη που βρίσκεται στην Κηφισιά τα τελευταία 11 χρόνια».



Τι θα σου λείψει από την εφετινή Α1;
«Πρώτα απ’ όλα η ομάδα μου. Η πλάκα που κάναμε με τα κορίτσια και σίγουρα θα μου λείψει η προπόνηση με τον Ζόραν Κόβαζιτς. Θα νοσταλγώ την παρέα με τις περισσότερες συμπαίκτριές μου, με τις οποίες ήμασταν για πάνω από έξι χρόνια μαζί. Είμαστε πολύ δεμένες και μου υποσχέθηκαν ότι θα με επισκεφτούν και όταν θα έρθω κι εγώ πάλι στην Ελλάδα θα βγαίνουμε για να θυμηθούμε τα παλιά. Γενικώς, είχα συνηθίσει να παίζω στον Ηρακλή, μου άρεσε να προσφέρω στην ομάδα και το ευχαριστιόμουν. Θα έλεγα ότι τις εντάσσω μέσα στις προσωπικές στιγμές μου».

Από την Ελλάδα, τι θα ήθελες να έχεις περισσότερο μαζί σου;
«Την οικογένειά μου! Μου λείπουν οι δικοί μου, αν και η μαμά μου έχει έρθει ήδη δύο φορές και περιμένω σύντομα τον πατέρα μου, ίσως και τον αδερφό μου που έχει φέτος και αυτός εξετάσεις και είναι λίγο πιεσμένος. Μακάρι να τους είχα εδώ κοντά μου, αλλά προς το παρόν, μιλάμε πολύ στο τηλέφωνο και στο ίντερνετ. Το ίδιο ισχύει και για τους πιο κοντινούς φίλους μου που προσπαθούμε να κρατάμε όσο το δυνατόν πιο στενή επαφή».

Η εφετινή Α1 μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για τις Ελληνίδες; 
«Σίγουρα, το εφετινό ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί να δώσει μεγάλες ευκαιρίες στις Ελληνίδες και ειδικά στα νέα κορίτσια. Έτσι, όπως έχουν στενέψει τα οικονομικά δεδομένα στην Ελλάδα, το μόνο βέβαιο είναι ότι πολλές ομάδες θα στηριχτούν στις Ελληνίδες και θα δώσουν χρόνος συμμετοχής σε κάποια νέα κορίτσια που υπό άλλες συνθήκες, ενδεχομένως να μην έβρισκαν θέση στα ρόστερ των ομάδων τους. Θα πρέπει, όμως και οι ίδιες να το δουν ακόμα πιο ζεστά και πιο επαγγελματικά και να εκμεταλλευτούν το κίνητρο που θα τους δώσουν οι ομάδες τους. Χρειάζεται ταλέντο, θέληση για δουλειά, τύχη και κυρίως να αγαπούν αυτό που κάνουν για να πετύχουν».

Τι ευχή θα έδινες στο ελληνικό πρωτάθλημα που αφήνεις πίσω;
«Να γίνει ένα πιο οργανωμένο πρωτάθλημα, ανταγωνιστικό, να γίνουν καλά ματς, να ανέβει το θέαμα και να λυθούν τα προβλήματα όσο το δυνατόν ταχύτερα. Ελπίζω αυτή η συγκυρία να αποφέρει κέρδος για το ελληνικό βόλεϊ και να μπουν ακόμα πιο σωστές και επαγγελματικές βάσεις. Από εκεί και πέρα, εύχομαι καλή επιτυχία στον Ηρακλή Κηφισιάς, αλλά και στις υπόλοιπες ομάδες και κυρίως υγεία σε όλες τις αθλήτριες για να αποφύγουν όσο το δυνατόν τους τραυματισμούς. Θα παρακολουθώ το πρωτάθλημα, κυρίως μέσω ίντερνετ και πραγματικά εύχομαι τα καλύτερα».

Στην Ελλάδα θα επέστρεφες και για ποιο λόγο;
«Δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο να γυρίσω στην Ελλάδα, εάν οι συνθήκες ήταν αυτές που πρέπει και με έναν καλό προπονητή. Από την άλλη, θέλω να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου στο εξωτερικό και ειδικά στην Ιταλία, όπου το βόλεϊ είναι πολύ πιο γρήγορο και δυνατό».
]]> Χαντάβα: «Η Α1 μπορεί να γίνει σκαλοπάτι...»
Ο λόγος για την Εύα Χαντάβα που όπως ήταν φυσιολογικό «δέθηκε» με τους Πειραιώτες, όμως, στις αρχές του καλοκαιριού, ήρθε η πρόταση της Τέρε Βερντιάνε Φοντανελάτο, την αποδέχτηκε και έτσι από φέτος θα αγωνίζεται στα γήπεδα της Α2 Ιταλίας. Η διεθνής Ελληνίδα ακραία αποτελεί μια σημαντική απώλεια, όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά και γενικότερα για το ελληνικό πρωτάθλημα. Η 21χρονη παίκτρια υπέγραψε για έναν χρόνο στον ιταλικό σύλλογο και στη συνέχεια θα εξακολουθήσει να ανήκει στον Ολυμπιακό, όμως, η ίδια είναι αποφασισμένη να βρει τον δρόμο της μακριά από τη «μαμά-πατρίδα». Μιλώντας στο volleyball.gr, η Χαντάβα, δεν κρύβει τη χαρά της για την πρώτη μεταγραφή της εκτός Ελλάδας:

«Είναι το πιο μεγάλο βήμα που έκανα μέχρι τώρα στην καριέρα μου και ήταν κάτι που πάντα ονειρευόμουν, να παίξω βόλεϊ εκτός συνόρων. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που η χώρα αυτή είναι η Ιταλία, γιατί εδώ το άθλημα έχει μεγάλη αίγλη, ακόμα και αν πρόκειται για την Α2», ήταν τα πρώτα λόγια της και συνέχισε σχετικά με τις πρώτες δυσκολίες που συνάντησε εκεί: «Όταν είσαι ξένη σε μια χώρα το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να εγκλιματιστείς όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι στην Ελλάδα και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να πετύχεις. Πιστεύω, όμως, στον εαυτό μου και ελπίζω ότι δεν θα απογοητεύσω τους ανθρώπους που με έφεραν εδώ. Μου αρέσει που είμαι εδώ, υπάρχει μεγάλη οργάνωση στο βόλεϊ και πιστεύω ότι αυτή η εμπειρία θα με κάνει καλύτερη».



Η απουσία του ελληνικού στοιχείου, πώς καλύπτεται;
«Μέχρι τώρα από πολλές αναμνήσεις, ευχάριστες και δυσάρεστες. Η περσινή κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας με τον Ολυμπιακό, ήταν κάτι που μου άλλαξε την ψυχολογία και αυτή η στιγμή θα με συνοδεύει πάντα και παντού. Αυτά όσον αφορά τις αναμνήσεις, όμως, ελπίζω ότι από τον επόμενο μήνα θα έχω και επισκέψεις, κυρίως από την οικογένειά μου. Είναι καθημερινές οι προπονήσεις εδώ, έχω μόνο ένα ρεπό και ενδιάμεσα δεν πρόλαβα ούτε να…πεταχτώ στην Ελλάδα. Θα είμαι πίσω, όμως, τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου για την Εθνική ομάδα στο Προολυμπιακό και έτσι θα πάρω μια γερή γεύση από την πατρίδα. Μετά θα επιστρέψω την πρωτοχρονιά, γιατί τότε θα έχουμε διακοπή αγωνιστικών υποχρεώσεων με την ομάδα».

Το εφετινό πρωτάθλημα της Α1 θα το παρακολουθήσεις;
«Ναι, όσο το δυνατόν περισσότερο, είτε τηλεοπτικά, είτε από το ίντερνετ. Έχω αγωνία για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, γνωρίζοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό βόλεϊ, αλλά και γενικότερα ο ελληνικός αθλητισμός. Παρακολούθησα λίγο το πάρε- δώσε των ομάδων και χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τις υπόλοιπες ομάδες, νομίζω ότι ΑΕΚ, Μαρκόπουλο, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα ξεχωρίσουν. Η σειρά δεν είναι τυχαία, γιατί η
ΑΕΚ κράτησε και φέτος πολύ ψηλά το μπάτζετ της».

Μια ευχή για τις πρώην συμπαίκτριες και αντιπάλους σου εν όψει της νέας χρονιάς;
«Καταρχήν θα μαθαίνω τα νέα τους και τους εύχομαι πάνω απ’ όλα υγεία. Από εκεί και πέρα να παραμείνουν αφοσιωμένες σε αυτό που κάνουν γιατί ξέρω ότι αυτό είναι δύσκολο όταν υπάρχουν οικονομικά προβλήματα. Πρέπει, όμως να τα παραμερίσουν και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό στο πρωτάθλημα. Κάθε μέρα πρέπει να γίνονται και καλύτερες, να δίνουν το 100% και να δουν αυτή τη σεζόν σαν μια ευκαιρία για τις ίδιες».

Θεωρείς ότι το ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί να αποτελέσει «σκαλοπάτι» για κάτι καλύτερο στην καριέρα τους;
«Κρίνοντας από τον εαυτό μου, μόνο θετικά μπορώ να απαντήσω. Θέλει δουλειά, προσπάθεια και ταλέντο, αλλά σίγουρα το ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί να δώσει την ευκαιρία για κάτι καλύτερο στο μέλλον κάθε αθλήτριας. Το έχουμε δει να συμβαίνει και στο παρελθόν με άλλες μεγάλες παίκτριες. Μακάρι να συνεχίσει να συμβαίνει αυτό γιατί θα βοηθήσει και την Εθνική ομάδα, η οποία έχει ανανεωθεί εδώ και 1-2 χρόνια και στο μέλλον μέλλον θα φέρει διακρίσεις».]]> «Μπορούμε να πάμε για το Πρωτάθλημα!»
Έχουν πλούσιο παλμαρέ από τίτλους και διακρίσεις. Αποτελούν πρότυπο για τα νεαρά κορίτσια που φιλοδοξούν να τους μοιάσουν έστω και λίγο. Άνετες και ακομπλεξάριστες, ξέρουν τι θέλουν από την ζωή και πώς να το αποκτήσουν… Φίλες, επαγγελματίες, σύντροφοι, μα πάνω από όλα γυναίκες που λατρεύουν να αναλαμβάνουν ρόλους και να πετυχαίνουν τον έναν στόχο μετά τον άλλο!

Ξανθή Μυλωνά και Μαρία Χατζηνικολάου μπορούν να οδηγήσουν τον Παναθηναϊκό στην κορυφή, με την ίδια ευκολία που… σοφάρουν τα αυτοκίνητά τους, και να «καθαρίσουν» τον Ολυμπιακό όπως… ένα αυγό!
Η πρώτη, είναι η πιο επιτυχημένη λίμπερο, με τις 12 Κούπες σε 7 χρόνια να μιλούν από μόνες τους. Ήρθε από την Λάρισα για να σκαρφαλώσει στην κορυφή του ελληνικού βόλεϊ και να παραμείνει εκεί σε όλη της την καριέρα με το τριφύλλι στην καρδιά! Όσο για την κολλητή της φίλη; Μία από τις καλύτερες ελληνίδες κεντρικούς, που κατηφόρισε στην Αθήνα από την Αλεξανδρούπολη, δοκίμασε την… τύχη της σε αρκετές ομάδες. Μάλιστα τόλμησε να αφήσει τον Ολυμπιακό για να έρθει στον Παναθηναϊκό καθώς ήθελε να παραμείνει στην κορυφή, όπου είχε βρεθεί στο παρελθόν με τα Βριλήσσια. Έτσι έβαλε το δικό της λιθαράκι στην αυτοκρατορία της πιο επιτυχημένης γυναικείας ομάδας του ελληνικού αθλητισμού!

Η αρχηγός του «τριφυλλιού», Ξανθή Μυλωνά και η στυλοβάτισσα της ομάδας, Μαρία Χατζηνικολάου φόρεσαν τα μαγιό τους, για τελευταία φορά φέτος, και έδωσαν την πιο… τρελή τους συνέντευξη για τα «μάτια» των αναγνωστών της «ΠΡΑΣΙΝΗΣ» και μόνο!


Πως ήταν το φετινό καλοκαίρι για εσάς;
Μ. Χ.: «Το άγχος που τράβηξα για να μάθω αν τελικά θα παίζω βόλεϊ τη νέα σεζόν. Ήταν ένα ανασφαλές καλοκαίρι γενικότερα, που είχε καλά διαστήματα, καθώς όλες μας προσπαθούσαμε να ξεχαστούμε από την όλη κατάσταση. Αλλά αυτό που μας… έκαιγε ήταν το τι θα γίνει τη νέα σεζόν στον Παναθηναϊκό».
Ξ.Μ.: «Μάιο και Ιούνιο ήμουν στην Εθνική ομάδα, οπότε ήταν ένα πολύ κουραστικό δίμηνο για μένα, μετά την απαιτητική χρονιά με τον Παναθηναϊκό. Στη συνέχεια στη Λάρισα, για να περάσω λίγο χρόνο με την οικογένεια μου. Παντρεύτηκα κιόλας! Είμαι ευτυχισμένη και ο γάμος για μένα ήταν η φυσική κατάληξη της σχέσης μου.
Είχα ωστόσο και εγώ όλο το καλοκαίρι το άγχος, τόσο οικονομικό, καθώς από τον Ιανουάριο είχαμε να πληρωθούμε, αλλά και για το τι θα γίνει στην ομάδα, γιατί ακούγαμε διάφορα χωρίς να βλέπουμε τίποτα».

Βλέποντας ότι το τηλέφωνό σας δεν χτυπάει όλο το καλοκαίρι και διαβάζοντας ότι δεν γίνεται κάτι με την ομάδα, σκεφτήκατε να σταματήσετε το βόλεϊ;
Μ. Χ.: «Εγώ όχι, δεν σκεφτόμουν ότι θα σταματούσα. Αλλά μου πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα έπαιζα στον Παναθηναϊκό φέτος. Αυτό ήταν κάτι που με στεναχωρούσε και γι’ αυτό περίμενα όλο το καλοκαίρι να δω τι θα γίνει».
Ξ.Μ.: «Εμένα μου πέρασε από το μυαλό μου να σταματήσω, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν το ήθελα με τίποτα, καθώς πρόκειται για την τελευταία μου χρονιά στον ΠΑΟ, μιας και είναι η 8η σεζόν και από του χρόνου θα μπορώ να πάρω το δελτίο στα χέρια μου και δεν ήθελα να σταματούσα έτσι την παρουσία μου στην ομάδα που αγαπάω».

Ξανθή, είναι η 8η χρονιά σου στον ΠΑΟ. Πριν έρθεις φανταζόσουν ότι αυτή η ομάδα θα έφτανε στην κορυφή και θα έμενε εκεί για τόσα χρόνια;
-«Φυσικά και το πίστευα, γι΄ αυτό και ήρθα στον Παναθηναϊκό. Ο Βασίλης Πιστιόλης μαζί με τον Δημήτρη Μπαχράμη, είχαν σκοπό να φτιάξουν μία ομάδα που θα πρωταγωνιστούσε τα επόμενα χρόνια. Κάτι το οποίο κατάφεραν. Για μένα κάθε χρονιά ήταν πιο δύσκολη. Φτάσαμε στην κορυφή αμέσως, αλλά το δύσκολο είναι μένεις στην κορυφή, όχι απλά να την κατακτάς. Κάθε χρόνο από την αρχή ήξερα ότι θα παίρναμε πρωτάθλημα, καθώς γίνονταν σωστές κινήσεις και ας μην είχαμε το μεγαλύτερο μπάτζετ της κατηγορίας. Υπήρχαν πολλές χρονιές που ο Ολυμπιακός είχε πιο ακριβή ομάδα, με «αστέρια» αλλά εμείς παίρναμε το Πρωτάθλημα, γιατί παίζαμε με την καρδιά μας»!

Μαρία, έχεις παίξει ως αντίπαλος με τον ΠΑΟ και με τα Βριλήσσια και με τον Ολυμπιακό. Τι έβλεπες ότι είχε ο Παναθηναϊκός που δεν είχαν οι άλλες ομάδες;
-«Στα Βριλήσσια υπήρχε αυτό που έχει τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός. Ξέραμε από την αρχή ότι θα κερδίζαμε το κάθε παιχνίδι. Μετά πήγα στην ΑΕΚ και τέλος στον Ολυμπιακό, όπου ως αντίπαλος έβλεπα ότι τα κορίτσια του Παναθηναϊκού έδιναν και την ψυχή τους σε κάθε παιχνίδι και γι’ αυτό κέρδιζαν. Η αυτοπεποίθηση και το μέταλλο των κοριτσιών τους το δίνει η βαριά φανέλα! Αυτήν την σιγουριά την είχα στα Βριλήσσια και την ξανασυνάντησα όταν ήρθα στον Παναθηναϊκό».

Είστε ένα τμήμα που όλοι λένε… καλομαθημένο, όμως φέτος το μπάτζετ έχει πέσει στο 70% από τα προηγούμενα χρόνια. Έχουν αλλάξει και οι στόχοι της ομάδας;
Ξ.Μ.: «Αν αναλογιστείς ότι τα προηγούμενα χρόνια, τα χρήματα που παίρναμε όλες μαζί ήταν όσα έπαιρνε μία μόνο ξένη παίκτρια, τα πράγματα έχουν αλλάξει ακόμη περισσότερο.
Οι στόχοι φυσικά έχουν να κάνουν και με το μπάτζετ, όμως επειδή είναι παντού έτσι και όχι μόνο σε εμάς, πιστεύω ότι μπορούμε να έχουμε τους ίδιους στόχους με χαμηλότερο προϋπολογισμό, αρκεί να γίνουν έξυπνες κινήσεις και κινήσεις καλής θελήσεως, δηλαδή να ενισχυθούμε με τρεις και όχι μόνο με δύο ξένες».
Μ. Χ.: «Εγώ πιστεύω ότι με αυτό το μπάτζετ, αν γινόταν κινήσεις από την αρχή του καλοκαιριού, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα σύνολο ικανό να πρωταγωνιστήσει, καθώς και οι ομάδες που φτιάχτηκαν από την αρχή, δεν έχουν πολύ μεγαλύτερο προϋπολογισμό από εμάς. Απλά μπόρεσαν νωρίς να «κλείσουν» κάποιες ελληνίδες, κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει ο ΠΑΟ. Γι΄ αυτό είναι απαραίτητο πλέον να πάρουμε και τις τρεις ξένες για να μπορέσουμε να χτυπήσουμε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο»!

Θεωρείται ότι το βόλεϊ μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο του.
Μ.Χ.: «Όταν η Ελλάδα βγει από το οικονομικό αδιέξοδο που έχει οδηγηθεί. Πιστεύω ότι επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται και αγαπούν το βόλεϊ, θα το οδηγήσουν με τις κατάλληλες κινήσεις εκεί που ήταν».
Ξ. Μ.: «Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε την κρίση σε όλους τους τομείς. Και φυσικά στο βόλεϊ, αλλά πιστεύω ότι όλα θα βρουν τον δρόμο τους το επόμενο διάστημα».


Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το… αγόρι τους!

Η «Π» θέλοντας να βγάλει τα… άπλυτα των Πρωταθλητριών Ελλάδας στη φόρα, πέρασε από… ιερά εξέταση την σέξι ξανθιά, Ξανθή Μυλωνά και τη δίμετρη μελαχρινή, Μαρία Χατζηνικολάου που… ιδρώνουν για τον Παναθηναϊκό!

Κάνετε δουλειές στο σπίτι σας;
Μαρία: «Είμαι με τα… κέφια μου. Υπάρχουν στιγμές που το σπίτι μου είναι βομβαρδισμένο και υπάρχουν άλλες στιγμές που δεν βρίσκεις ούτε κόκκο σκόνης κάτω από τον καναπέ!
Ξανθή: «Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να μαγειρεύω. Φτιάχνω όλα τα φαγητά, αλλά ειδικεύομαι να εκτελώ συνταγές με κοτόπουλο»!

Αγαπημένο φαγητό:
Μαρία: «Παστίτσιο, από τα χεράκια της μαμάς μου!»
Ξανθή: «Τα θαλασσινά, στρείδια, μύδια, γυαλιστερές».

Τα χόμπι σας είναι:
Ξανθή και Μαρία με μία φωνή: «Shopping. Αλλά με τις… αφραγκιές που είχαμε φέτος το περιορίσαμε και αυτό»!
Μαρία: «Από εκεί και πέρα μου αρέσει να περνάω όμορφες στιγμές με φίλους. Και είμαι και λίγο Internet-Freak».
Ξανθή: «Να είμαι με τον Μιχάλη. Να παίζω με τον γάτο μου και να βλέπω ταινίες».

Στην παραλία τι σας αρέσει να κάνετε;
Μαρία: «Ρακέτες, κολύμπι μόνο για να δροσιστώ από την ηλιοθεραπεία. Δεν μου αρέσει να πηγαίνω σε ερημικές παραλίες, θέλω κόσμο και ξαπλώστρες για να περάσω καλά».
Ξανθή: «Δεν μου αρέσει να κάνω κάτι στην παραλία. Λατρεύω το μπιτς βόλεϊ, όμως φέτος λόγω των αυξημένων υποχρεώσεών μου με την εθνική το παραμέλησα, καθώς χρειαζόμουν ξεκούραση».

Ιδανικός άντρας:
Μαρία: «Να είναι άνθρωπος της επικοινωνίας. Να έχει χιούμορ. Να μπορεί να δεχτεί τον τρόπο ζωής μου. Γιατί όχι να με καλομαθαίνει κιόλας. Όπως καταλάβατε είμαι μόνη μου αυτήν την περίοδο, γιατί δε μου αρέσει να συμβιβάζομαι σε καταστάσεις που με «χαλάνε»!
Ξανθή: «Ο Μιχάλης. Με καταλάβαινε από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα. Πρώτα από όλα ερωτεύτηκα την εμφάνισή του και τον θαύμαζα πως ήταν στην δουλειά του. Ο Μιχάλης είναι αυτό που έψαχνα. Είναι παραδοσιακός άνδρας και μου ταιριάζει σε όλα»!

Αγαπημένος προορισμός διακοπών:
Μαρία: «Σαντορίνη. Να βλέπω στο μπαλκόνι μου αυτήν την εκπληκτική θέα. Την επισκέφτηκα και φέτος, αλλά πέρασα καταπληκτικά και στα Χανιά.
Ξανθή: «Φέτος εκτός από ένα τριήμερο στη Σκόπελο, δεν πήγα πουθενά αλλού. Εγώ δεν έχω αγαπημένους προορισμούς. Μου αρέσει να γνωρίζω καινούρια μέρη».

Προτεραιότητες στην ζωή:
Μαρία: «Να είμαι υγιής και να έχω την άνεση να κάνω ότι μου… κατεβαίνει στο κεφάλι! Να μην νιώθω καταπιεσμένη από τίποτα».
Ξανθή: «Ο Μιχάλης με βοηθάει να είμαι σωστή στη δουλειά μου και η δουλειά μου να είμαι καλυμμένη ψυχολογικά για να είμαι εντάξει και με τον σύντροφό μου. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Νιώθω ολοκληρωμένη όταν τα έχω και τα δύο».

Πως σκέφτεστε τον εαυτό σας σε λίγα χρόνια από τώρα, όταν σταματήσετε το βόλεϊ;
Μαρία: «Πιστεύω ότι δεν θα έχω καμία επαφή με το άθλημα. Δεν θεωρώ ότι μπορώ να υπάρχω στον ίδιο χώρο από άλλο πόστο. Δεν θα γίνω προπονήτρια ή κάτι παρεμφερές. Και όταν βρεθεί ο κατάλληλος σύντροφος θα φτιάξω την οικογένειά μου. Ωστόσο επειδή έχω μάθει να είμαι ανεξάρτητη από πολύ μικρή ηλικία, μάλλον θα επιδιώξω να μπω στον επιχειρηματικό χώρο».
Ξανθή: «Λογικά δεν θα είμαι στην Αθήνα. Θα γυρίσω στην Λάρισα. Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να ασχοληθώ από άλλο πόστο με το βόλεϊ. Όμως σίγουρα θα έχω την δουλειά μου και θα έχω φτιάξει την οικογένειά μου».

Συνέντευξη στην ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΗΓΗ: Η ΠΡΑΣΙΝΗ]]> Η Σοφία Κοσμά στο Sport24.gr (videos) Η Σοφία Κοσμά λίγες μέρες μετά την μεταγραφή της στον Ολυμπιακό μίλησε στο Sport24.gr για τη νέα σελίδα στην καριέρα της, τους στόχους της με την ερυθρόλευκη φανέλα και τα όνειρα που έχει για το βόλεϊ

Ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού βόλεϊ τόνισε πως δεν την φοβίζει η σύγκριση με την Εύα Χαντάβα, ενώ έστειλε το δικό της μήνυμα στους παράγοντες του αθλήματος για τη φουρνιά των νέων αθλητριών που έχει βγει στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια.

Δεν πέρασε ένας χρόνος από την τελευταία συνέντευξη που είχε δώσει για το Sport24.gr ως παίκτρια του Μαρκόπουλου αλλά το νέο βήμα στην καριέρα της μας "επέβαλε" και μια καινούργια. Συναντηθήκαμε με τη Σοφία στον Ωρωπό, όπου και διαμένει, μία ημέρα πριν την πρώτη προπόνηση της νέας της ομάδας.

Αναλυτικά όσα δήλωσε στο "Sport24.gr" η Σοφία Κοσμά...


Τι σημαίνει το βόλεϊ για σένα, σαν προτεραιότητα πού το τοποθετείς και πώς βλέπεις το μέλλον σου, ή πώς θέλεις να το δεις στο βόλεϊ;


Το βόλεϊ σίγουρα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μου. Πρώτα τοποθετώ τις σπουδές μου γιατί είναι σίγουρα σημαντικότερες και το βόλεϊ δε μπορεί να σου προσφέρει για μια ολόκληρη ζωή. Ήρθα σε μια μεγάλη ομάδα φέτος και το επόμενο βήμα είναι το εξωτερικό αν μπορέσω να παίξω, αν μπορέσω να φύγω κάποτε.


Τι σε έκανε να αφήσεις το Μαρκόπουλο και να επιλέξεις τον Ολυμπιακό, ξέροντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ολυμπιακός;

Σίγουρα στο Μαρκόπουλο πέρασα μια πάρα πολύ ωραία χρονιά και θέλω να ευχαριστήσω τους παράγοντες, τις συμπαίκτριές μου αλλά και τον προπονητή μου γιατί συνέβαλαν κι αυτοί με τον τρόπο τους στο να γίνει αυτή η μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Τώρα σίγουρα είναι ένα ρίσκο το ότι ήρθα στον Ολυμπιακό με βάση αυτά που ακούγονταν πέρυσι, αλλά όπως έχω πει θέλω να κάνω ένα βήμα μεγαλύτερο στην καριέρα μου. Γι' αυτό το λόγο ήρθα στον Ολυμπιακό που είναι μια ομάδα με τόσο μεγάλο όνομα και τόσο μεγάλη ιστορία.



Η Σοφία Κοσμά στο Sport24 (προτεραιότητες και... by sport24tv

Από τις συμπαίκτριες που θα έχεις τώρα στον Ολυμπιακό, έχεις κάποιες που είστε ήδη φίλες;


Με την Άννα την Καβαθά ήμαστε δύο χρόνια στο Μαρκόπουλο, έχουμε παίξει συμπαίκτριες με την Εύη την Κυριακίδου στην Εθνική, με τη Στέλλα τη Χριστοδούλου επίσης έχουμε παίξει συμπαίκτριες στην Εθνική, οπότε λίγο-πολύ τα ξέρω όλα τα κορίτσια.


Ουσιαστικά φέτος θα έχεις το δύσκολο έργο να θεωρείσαι -λόγω και της θέσης σου- σαν αντικαταστάτρια της Εύας Χαντάβα που είχε καλή χρονιά πριν φύγει για Ιταλία. Σε αγχώνει καθόλου αυτό;


Σίγουρα η Εύα έκανε μια πάρα πολύ καλή χρονιά στον Ολυμπιακό και γενικά όλες της οι χρονιές στον Ολυμπιακό ήταν πολύ καλές. Δε μπορώ να πω ότι με αγχώνει αυτό, η καθεμία έκανε και θα κάνει τη δική της πορεία και πιστεύω και η δική μου να είναι καλή.



Η Σοφία Κοσμά στο Sport24 (αντικαταστάτρια της... by sport24tv

Όπως τις βλέπεις τις ομάδες για τη φετινή χρονιά -τουλάχιστον μέχρι τώρα- ποιες θεωρείς ότι είναι τα φαβορί για το Πρωτάθλημα και πώς βλέπεις το Πρωτάθλημα σε σχέση με άλλες χρονιές;


Τα πράγματα φέτος σίγουρα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Και πέρυσι ήταν, αλλά φέτος έχουν χειροτερέψει. Οι ομάδες πλέον διαθέτουν μικρό μπάτζετ με αποτέλεσμα να πέφτει και το επίπεδο. Σίγουρα θα είναι χαμηλότερο το επίπεδο και από πέρυσι αλλά τα φαβορί θα είναι τα ίδια, δηλαδή Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Μαρκόπουλο και ΑΕΚ.


Είσαι μόλις 18 και σίγουρα όλα αυτά τα χρόνια θα είχες κάποιες συμπαίκτριες και κάποιους προπονητές που σε βοήθησαν περισσότερο από τους υπόλοιπους να εξελιχτείς.


Όλοι οι προπονητές με τον τρόπο τους με βοήθησαν να εξελιχτώ και να φτάσω εδώ που είμαι, που ακόμα εννοείται προσπαθώ και βελτιώνομαι. Σημαντικό ρόλο στην πορεία μου έπαιξε στην αρχή που ξεκίνησα το βόλεϊ ο κύριος Δερμάτης, δούλεψα μαζί του 4 χρόνια και μου έμαθε πάρα πολύ σημαντικά πράγματα τα οποία με ακολουθούν μέχρι σήμερα.

Μετά στον Ηρακλή Κηφισιάς είχα τον κύριο Χουντουμάδη, ύστερα έπαιξα beach και από εκεί πήρα κάποια πράγματα που με βοήθησαν μετά που συνέχισα τη σάλα με τον κύριο Μανώλη Ρουμελιώτη. Μετά ο κύριος Λυκούδης έπαιξε πάρα πολύ σημαντικό ρόλο, μου έχει δώσει πολλά σημαντικά στοιχεία που με έχουν βοηθήσει... Και με τον κύριο Νικολάκη έχουμε συνεργαστεί και όλοι γενικά μου έχουν δώσει πολλά στοιχεία.

Από συμπαίκτριες, στην αρχή μπορώ να πω ότι οι αδερφές Γκαραγκούνη, η Μαρία και η Νίκη με βοήθησαν πάρα πολύ, μου έδειξαν τον σωστό αθλητικό τρόπο ζωής που μέχρι τότε την ήξερα σε μικρό ποσοστό. Την μεθεπόμενη χρονιά ήταν η Φίφη Σαπαρέφσκα... Γενικά όλες αυτές οι αθλήτριες με εμπειρία με βοήθησαν.


Τι σημαίνει για σένα η Εθνική ομάδα; Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου μέσα από την Εθνική για το μέλλον;


Σίγουρα όπως και για κάθε άλλη παίκτρια, έτσι και για μένα, το ότι βρίσκομαι στην Εθνική είναι μεγάλη τιμή. Πιστεύω ότι μέσα από την Εθνική μπορείς να αναδειχτείς για να παίξεις στο εξωτερικό, μπορεί να σε δουν ομάδες, να γίνεις γνωστή. Σίγουρα είναι τιμή να παίζεις στην Εθνική.



Η Σοφία Κοσμά στο Sport24 (Εθνική ομάδα) by sport24tv

Ποια είναι η σχέση σου με τα αθλητικά; Ενημερώνεσαι από το ίντερνετ γι' αυτά που σε ενδιαφέρει; Πιστεύεις ότι οι αθλητικές ιστοσελίδες ασχολούνται με το άθλημά σου; Μαθαίνεις ό,τι χρειάζεσαι;


Σίγουρα εφόσον παίζω βόλεϊ, παρακολουθώ γενικά τι γίνεται. Ιστοσελίδες όπως το Sport24 πιστεύω ότι προβάλλουν το άθλημα και το βοηθούν να εξελιχθεί. Γενικά τα παρακολουθώ όλα.


Έχεις παίξει 4 χρόνια στην Α1, πιστεύεις ότι αυτό σε έχει βοηθήσει στην εξέλιξή σου;


Σίγουρα, το να παίζω στο πιο υψηλό επίπεδο που είναι η Α1, με έχει βοηθήσει να εξελιχθώ παικτικά αλλά και σαν χαρακτήρας γιατί είναι άλλο το να παίζεις σε τόσο καλό επίπεδο και άλλο σε πιο χαμηλό επίπεδο.


Tώρα βγαίνουν κάποια καινούργια πρόσωπα τα οποία δείχνουν ότι μπορούν να πάρουν στις πλάτες τους και τις ομάδες αλλά και την Εθνική. Πιστεύεις ότι η νέα γενιά που έρχεται στο προσκήνιο μπορεί να προσφέρει πράγματα στο Ελληνικό βόλεϊ;


Κάθε γενιά σίγουρα γράφει τη δική της ιστορία, απλά πιστεύω ότι και αυτή η γενιά που είμαστε εμείς πρέπει να προσεχθεί λίγο περισσότερο. Σίγουρα τα χρόνια είναι δύσκολα αλλά για να υπάρξουν αποτελέσματα πρέπει να υπάρξει και περισσότερη οργάνωση, περισσότερη προσοχή γιατί αλλιώς θα χαθεί.


Με εξαίρεση ορισμένες ομάδες οι οποίες προσέχουν για χρόνια τις υποδομές τους (όπως πχ ο Ηρακλής Κηφισιάς και το Μαρκόπουλο) με βάση την οικονομική κρίση που υπάρχει πιστεύεις ότι είναι μονόδρομος για τις ομάδες να αρχίσουν να κοιτάνε περισσότερο τις υποδομές τους και να βγάζουν δικές τους αθλήτριες;


Από τη μία αυτή η οικονομική κρίση είναι καλή γιατί παλαιότερα οι ομάδες δεν προωθούσαν τα μικρά παιδιά, δηλαδή αν εξαιρέσεις τον Ηρακλή Κηφισιάς ποιες άλλες προωθούσαν τα παιδιά; Τώρα άρχισαν όλοι. Ναι, μπορώ να πω ότι είναι σαν μονόδρομος διότι πλέον λεφτά δεν υπάρχουν ούτε για ξένες, ούτε για μεταγραφές μεγάλων αθλητριών.



Η Σοφία Κοσμά στο Sport24 (υποδομές και νέα... by sport24tv

Είπες ότι το επόμενο βήμα στην καριέρα σου είναι το εξωτερικό. Έχεις κάποια αθλήτρια σαν πρότυπο από το εξωτερικό που θα 'θελες να της μοιάσεις και κάποιο Πρωτάθλημα που θα 'θελες να αγωνιστείς;


Το καλύτερο Πρωτάθλημα είναι το ιταλικό, οπότε εκεί θα ήθελα να αγωνιστώ και η καλύτερη παίκτρια για μένα είναι η Ρουίζ κι αν μπορούσα να παίξω σαν κι αυτήν, θα ήταν όνειρο!

Πώς πήγες στις εξετάσεις σου;


Καλά. Θα μπορούσα και καλύτερα αλλά με το χρόνο που είχα να διαβάσω λόγω του βόλεϊ, πήγα αρκετά καλά.


Πού νομίζεις ότι θα περάσεις (σε λίγες μέρες βγαίνουν οι βάσεις) και τι θα κάνεις με τις σπουδές σου;


Έχω περάσει στην Πάντειο απλά δεν ξέρω ακόμα σε ποιο τμήμα της Παντείου. Σίγουρα δεν θα τις αφήσω. Καταρχήν δήλωσα τμήματα που να μην έχουν υποχρεωτικά μαθήματα τόσα πολλά ώστε να μην μπορώ να τα χάνω. Σίγουρα δεν θα τις αφήσω πίσω, αλλά παράλληλα θα παίζω και βόλεϊ.
 

]]> Βογιατζής: Δεν κάνουμε κινήσεις εντυπωσιασμού
Ο ίδιος μιλώντας στο volleyball.gr, αποκάλυψε το μυστικό της επιτυχίας στους αγώνες με τη Βοσνία, ανέλυσε τα προβλήματα που χρειάστηκε να ξεπεραστούν και δεν έκρυψε την πικρία του από ένα ατυχές περιστατικό με τον Νίκο Ρουμελιώτη. Παράλληλα, εξέφρασε την αισιοδοξία του για την άνοδο της Θεσσαλίας στο ελληνικό βόλεϊ με την ανάληψη ακόμα περισσότερων διοργανώσεων στο άμεσο μέλλον.

«Από πέρυσι πίεζα για την ανάληψη μιας μεγάλης διοργάνωσης στην περιοχή μου. Αρχικά είχα καταθέσει μια πρόταση στο Δ.Σ. της ΕΟΠΕ για να φιλοξενήσουμε αγώνες του Ευρωπαϊκού Λιγκ, αλλά τελικά δεν προχώρησε η ιδέα, λόγω του ότι δεν βρήκαμε τη φόρμουλα οι τοπικοί φορείς. Φέτος, μετά την αλλαγή διοίκησης στον Ασκπληπιό Τρικάλων και την ανάληψη της προεδρίας από τον Γιάννη Γιαννούλη, υπήρξε μεγάλη θέληση για την ανάληψη μιας διεθνούς διοργάνωσης.

Η πρόταση πέρασε από το Δ.Σ. και στη συνέχεια προχωρήσαμε με τη βοήθεια του αντιπεριφερειάρχη Ευθύμη Ρεντζιά. Είναι αλήθεια ότι πρώτη φορά συνάντησα φορείς που να δείχνουν τόσο μεγάλη συμπαράσταση προς τον αθλητισμό και είναι λογικό γιατί ο Ρεντζιάς είναι άνθρωπος του αθλητισμού και μας παρείχε κάθε βοήθεια για την Εθνική.

Αυτή η χημεία που υπήρξε, νομίζω ότι δημιούργησε τις κατάλληλες προϋποθέσεις και με τον σωστό συντονισμό φτάσαμε στο αποτέλεσμα του γεμάτου γηπέδου. Εμείς ως Ε.Ο.ΠΕ. βάλαμε την τεχνογνωσία και η Περιφέρεια με τη θέληση που έδειξε, έλυσε πάρα πολλά προβλήματα. Εγώ ήμουν από την πρώτη στιγμή δίπλα στα παιδιά, πήγα 6-7 φορές στα Τρίκαλα, γιατί πραγματικά γνωρίζω από διοργανώσεις και έπρεπε να κάνουμε τα πάντα για να πετύχει η διοργάνωση. Αγαπώ το βόλεϊ και δεν ήταν δυνατό να παίξει η Εθνική στα Τρίκαλα σε άδειο γήπεδο».

Το κομμάτι της προετοιμασίας στην Πορταριά βοήθησε;
«Πιστεύω ότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο η παρουσία της ομάδας στην Πορταριά. Μάλιστα, όταν γύρισα από την καλοκαιρινή μου άδεια, πήγα στο Πήλιο και συναντήθηκα με τους ανθρώπους της Εθνικής και ήταν όλοι πολύ ευχαριστημένοι. Τους διαβεβαίωσα ότι δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα και στα Τρίκαλα και όντως όταν ήρθαν ήταν όλα λυμένα, από το γήπεδο, την αίθουσα με τα βάρη, τη διαμονή, την μετακίνηση, όλα όσα χρειάζονταν.

Όμως, οφείλω να εκφράσω ένα παράπονο προς τον Νίκο Ρουμελιώτη, ο οποίος όταν πήγα την περασμένη Τετάρτη να καλωσορίσω την ομάδα στα Τρίκαλα, εκείνος ούτε σηκώθηκε να έρθει να γνωριστούμε και να μου συστήσει την ομάδα ως αρχηγός. Μόνο ο Πελεκούδας και ο Στεφάνου ήρθαν να μου μιλήσουν. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπήρξαν προβλήματα και δημιουργήθηκε το θέμα με τη Σερβία, όμως, νομίζω ότι η αντίδρασή του δεν ήταν σωστή προς το πρόσωπό μου και αφού δεν με σεβάστηκε ως παράγοντα της ΕΟΠΕ, δεν σεβάστηκε ούτε τα χρόνια μου.

Ακόμα και στη συνέντευξη Τύπου, ούτε καλημέρα δεν μου είπε, ούτε το χέρι δεν μου έδωσε. Λυπάμαι πραγματικά για την αντιμετώπιση αυτή γιατί μέχρι τώρα τον Ρουμελιώτη δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά και είχα άλλη άποψη για το άτομο και τον χαρακτήρα του».



- Το προολυμπιακό στα Τρίκαλα τελείωσε, υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη διάθεση στη Θεσσαλία;
«Η Περιφέρεια Θεσσαλίας ήταν ‘ζεστή’ εξ αρχής και τώρα όντως υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη θέληση για την ανάληψη νέων διοργανώσεων. Θέλουμε τον υγιή αθλητισμό, μακριά από τον χουλιγκανισμό. Όντως, υπάρχουν σκέψεις και βλέψεις για ένα Κύπελλο στα Τρίκαλα ή για Ευρωπαϊκό Λιγκ στη Λάρισα.

Προσωπικά έχω προτείνει αγώνες μπιτς βόλεϊ στη Λίμνη Πλαστήρα, άλλες διοργανώσεις στον Βόλο και γενικώς πρέπει να κάνουμε σωστές κινήσεις. Το κλίμα άρεσε πολύ στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και θέλουν να το επαναλάβουν, επενδύοντας στο άθλημα του βόλεϊ. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια μεγάλη ευκαιρία να αναπτυχθεί αθλητικά η ευρύτερη περιοχή. Μπορούμε να προβάλλουμε το βόλεϊ σε όλους τους νομούς».

- Αυτή είναι και μια βασική αρχή της διοίκησης για αποκέντρωση…
«Όντως, ήταν μέσα στις πρώτες αποφάσεις που υλοποίησε η νέα διοίκηση του Αχιλλέα Μαυρομάτη, θέλοντας να βγάλουμε το βόλεϊ από τα μεγάλα αστικά κέντρα και να το γυρίσουμε σε όλη την Ελλάδα. Ήδη έχουν γίνει πολύ επιτυχημένες διοργανώσεις στην περιφέρεια και θεωρώ ότι βαδίζουμε στον σωστό δρόμο.
Εάν δεν υπήρχαν τα οικονομικά προβλήματα από τα Ολυμπιακά έργα θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα στο σύνολο του ελληνικού βόλεϊ.

Όμως, γίνονται μεγάλες προσπάθειες και πιστεύω στην υπόσχεση που έδωσε ο πρόεδρος για οριστική λύση μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο πρόεδρος δεν κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού, όλες οι κινήσεις του είναι προς την κατεύθυνση να φέρουμε το βόλεϊ προς τον σωστό δρόμο και αυτό κάνουμε, ολόκληρη η διοίκηση της ΕΟΠΕ».

Αναφορικά με την ομάδα σας τον ΣΠΑ Καρδίτσας, πώς είναι τα πράγματα;
«Είμαι ο γενικός γραμματέας του ΣΠΑΚ που απαρτίζεται από ένα συμβούλιο επτά ατόμων. Έχουμε όλοι το ίδιο όραμα για το βόλεϊ και την πόλη μας. Δουλεύουμε μεθοδικά και αυτή είναι η τρίτη σερί χρονιά που λαμβάνουμε μέρος στο πρωτάθλημα της Α2. Πέρυσι βάλαμε στόχο σε βάθος τριετίας να ανεβάσουμε την ομάδα στην Α1. Ήδη έχουμε ρίξει το βάρος στην ανάδειξη ταλέντων από όλη την Ελλάδα, έχουμε έναν μέσο όρο ηλικίας τα 20 χρόνια και ποντάρουμε πολύ στους εξαιρετικούς χαρακτήρες των παιδιών. Δεν είναι επαγγελματίες, αλλά κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ανέβει η ομάδα.

Το πιο θετικό είναι ότι από πέρυσι ξεκίνησε η κατασκευή ενός νέου κλειστού γηπέδου στην Καρδίτσα, χωρητικότητας 3.000 θέσεων και παρά την κρίση, προσπαθούμε κι εμείς ως σύλλογος για την ολοκλήρωσή του. Εάν του χρόνου καταφέρουμε να μπούμε μέσα, θα είναι ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα. Ο κόσμος στην Καρδίτσα γιορτάζει πραγματικά μέσα από το βόλεϊ και είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία χρόνια παίζουμε σε γεμάτο γήπεδο με οικογενειακό κλίμα».]]> Ο Τρικαλινός «πύργος» που από σέντερ έγινε… κεντρικός της Εθνικής
Σήμερα, ο πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής ζει μόνιμα στα Τρίκαλα, εκεί απ’ όπου κατάγεται και μάλιστα η επιστροφή του συνδυάζεται με την εκλογή του ως αντιπεριφερειάρχης πολιτισμού και αθλητισμού του τόπου του. Το περασμένο Σαββατοκύριακο (3-4/9), υποδέχτηκε την Εθνική ανδρών του βόλεϊ στην πόλη του για τους αγώνες του προολυμπιακού τουρνουά με τη Βοσνία και απέδειξε ότι υπηρετεί με την ίδια αγάπη όλα τα σπορ.



Από την πρώτη ημέρα της άφιξης της ελληνικής αποστολής μέχρι και την τελευταία της αναχώρησης, ο Ρεντζιάς, ήταν συνεχώς δίπλα στην ομάδα, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι του για να προσφέρει την καλύτερη δυνατή φιλοξενία.

Η φανέλα που πήρε ως δώρο από τον αρχηγό, Νίκο Ρουμελιώτη, ήταν η ελάχιστη ανταπόδοση και το volleyball.gr ζήτησε από τον Τρικαλινό πρώην σέντερ που έστω και για λίγο μετατράπηκε σε… κεντρικός, να κάνει τον απολογισμό της παρουσίας της Εθνικής βόλεϊ στα Τρίκαλα:

«Η έλευση της Εθνικής βόλεϊ στην πόλη μας ήταν ένα από τα κορυφαία αθλητικά γεγονότα για τη Θεσσαλία και όχι μόνο για τα Τρίκαλα. Στόχος μας είναι να φέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερες εκδηλώσεις και να δώσουμε στον κόσμο τη δυνατότητα να δει από κοντά αυτούς που θαυμάζει. Η Θεσσαλία έχει φίλαθλο κόσμο και αν αντιληφθούμε τις δύσκολες ημέρες που διανύουμε, το γήπεδο είναι μια διέξοδος, αλλά και τονωτική ένεση για την αγορά».

«Εφαρμόζουμε τον αθλητικό τουρισμό»

Ο αντιπεριφερειάρχης πολιτισμού και αθλητισμού, ο οποίος παράλληλα προσφέρει τις υπηρεσίες του και στον τρικαλινό σύλλογο βόλεϊ «ΑΣ Ασκληπιός» (μετείχε ενεργά στη διεξαγωγή των δύο αγώνων με τη Βοσνία ως συνδιοργανωτής), είδε τις ημέρες παρουσίας της Εθνικής να πραγματοποιούνται δεκάδες νέες εγγραφές στο τμήμα βόλεϊ, γεγονός που μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί:

«Είναι και αυτό ένα από τα κέρδη του αθλητικού τουρισμού. Ζώντας για πολλά χρόνια στο εξωτερικό έχω δει πώς λειτουργεί και πώς στηρίζονται τέτοιου είδους προσπάθειες και πιστεύω ότι μπορούμε να την εφαρμόσουμε και στην πόλη των Τρικάλων. Πραγματικά, το πιστεύω και θα το στηρίξω με όλες τις δυνάμεις μου, τις γνώσεις και την εμπειρία πάνω σε αυτόν τον τομέα.



Προσωπικά, εκτός από αθλητής, υπήρξα από μικρό παιδί φίλαθλος του μπάσκετ, του ποδοσφαίρου, του βόλεϊ, ασχολήθηκα ακόμα και με τις πολεμικές τέχνες και γενικότερα μπορώ να πω ότι είμαι άνθρωπος των σπορ γι’ αυτό και δεν παύω να ασχολούμαι με όλες τις πλευρές του αθλητισμού.

Γνωρίζω ότι η Θεσσαλία έχει παράδοση στα σπορ, έχει αναδείξει αθλητές που έχουν εκπροσωπήσει την Ελλάδα παγκοσμίως. Η πόλη είναι έτοιμη να αναπτύξει τον αθλητικό τουρισμό και προσπαθούμε όλες οι αθλητικές εγκαταστάσεις μας να πληρούν προϋποθέσεις και προδιαγραφές για διεθνείς αγώνες. Τελευταίο παράδειγμα ήταν η παρουσία της Εθνικής βόλεϊ για τους αγώνες με τη Βοσνία. Ήταν τεράστια ικανοποίηση να βλέπω το κλειστό των Τρικάλων κατάμεστο από ένα ενθουσιασμένο κοινό».



Κλείνοντας, ο Ρεντζιάς στάθηκε και στο αμφίδρομο κέρδος της συνεργασίας αυτής: «Θέλω να πιστεύω ότι υπήρξε αμφίδρομο κέρδος από την παρουσία της Εθνικής βόλεϊ στα Τρίκαλα. Για την πόλη μας ήταν η καλύτερη διαφήμιση αυτή η διοργάνωση, ενώ και ο κόσμος βρέθηκε κοντά στους διεθνείς και τους υποστήριξε. Γνωρίζω ότι τα παιδιά είχαν ανάγκη να παίξουν σε γεμάτο γήπεδο. Πιστέψτε με, έχω βρεθεί κι εγώ στη θέση τους με πεσμένο ηθικό, έχω αντιμετωπίσει ακριβώς τα ίδια σοβαρά οικονομικά προβλήματα και καταστάσεις και έχω νιώσει τον ίδιο πόνο. Ο κόσμος τους άλλαξε τη διάθεση και έφερε χαρά στα πρόσωπά τους. Ειλικρινά εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά και μακάρι να λύσουν τα προβλήματα με τις ομάδες τους γιατί από εκεί ξεκινούν όλα αυτά».
]]> Ένας «Έλληνας» Αργεντινός ΜΠΑΙΑ ΜΠΛΑΝΚΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΣΑΤ-ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΤΖΙΟΥΚΗΣ

Το όνομα του είναι Αντρέα Σαλβατόρι, ζει μόνιμα στη Μπαία Μπλάνκα, είναι Αργεντίνος αλλά σε ένα παιχνίδι Ελλάδας-Αργεντινής θα υποστήριζε την ελληνική ομάδα!

Αγαπά υπερβολικά την Ελλάδα, μιλά την ελληνική γλώσσα με την βοήθεια του καθηγητή Μάριο Ρετάκο και για τρεις μήνες έκανε πρακτική σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.



Ο Αντρέα Σαλβατόρι δεν έχει χάσει αγώνα της Εθνικής ομάδας μαζί με τον γιο του, Μπράνκο και την κόρη του, Τζίνα. Ο γιος του μάλιστα εξασφάλισε μία φανέλα από τον Μιχάλη Λιόντα, πριν μάθει ότι έχουν γεννηθεί την ίδια μέρα, στις 30 Απριλίου!

«Για μένα είναι κάτι υπέροχο που βρίσκεται εδώ η Εθνική Παίδων. Χαίρομαι που μιλάω ελληνικά μαζί τους και συνεννοούμαι. Χαίρομαι πολύ που η Ελλάδα νικά. Δείχνουν ότι είναι μία οικογένεια, δεμένη μεταξύ τους παίζουν με πάθος. Έχουν καρδιά οι Έλληνες. Πιστεύω σε αυτά τα παιδιά ότι μπορούν να πάνε ακόμα πιο ψηλά. Πολύ καλή ομάδα, με εξαιρετικό σέρβις. Παίζουν με ψυχή αλλά και μυαλό», δήλωσε αρχικά ο Σαλβατόρι για να συνεχίσει:



Οι Τζίνα και Μπράνκο φωνάζουν συνέχεια για την Ελλάδα. Έχω τέσσερις φανέλες από μπάσκετ και ποδόσφαιρο από Ελλάδα και τώρα ο γιος μου έχει του Λιόντα και χαίρομαι πολύ. Δεν ξέρω με ποιον θα είμαι αν παίξουν Ελλάδα με Αργεντινή. Είμαι Αργεντινός αλλά αγαπάω την Ελλάδα. Θα είναι δύσκολο για μένα. Δεν ξέρω αν θα το αντέξω να πάω στο γήπεδο».

Περισσότερες φωτογραφίες της Εθνικής παίδων στην Αργεντινή στη photogallery ή πατήστε εδώ...
]]> Το δωμάτιο 406 ΜΠΑΙΑ ΜΠΛΑΝΚΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΣΑΤ-ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΤΖΙΟΥΚΗΣ

Μία ομάδα δεν αποτελείται μόνο από παίκτες και προπονητικό τιμ. Υπάρχουν και αυτοί που βρίσκονται πίσω από τις… κάμερες. Αυτοί που δεν φαίνονται κατά την διάρκεια των αγώνων, που δεν δίνουν συνεντεύξεις, αλλά έχουν τον ίδιο πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στην Εθνική Παίδων υπάρχουν δύο και συγκατοικούν στο δωμάτιο 406 του Hotel Argos της Μπαία Μπλάνκα. Ίσως το πιο σημαντικό νούμερο για την Εθνική, καθώς όλα ξεκινούν από το 406 και τελειώνουν στο 406.

Ο λόγος για τον στατιστικολόγο Γιώργο Σομπόνη και τον φυσιοθεραπευτή Γιώργο Πεντέρη, οι οποίοι ασχολούνται ατελείωτες ώρες με τους διεθνείς. Ο πρώτος μέσω των αριθμών του και ο δεύτερος με τα… χέρια του.

Η στατιστική είναι απαραίτητη πλέον όσο κάθε άλλη φορά σε μία ομάδα βόλεϊ, ενώ η αποθεραπεία των παικτών και η χαλάρωση τους, αποτελεί βαρόμετρο.

Η εξαιρετική πορεία της Εθνικής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής έχει ικανοποιήσει και τους δύο, οι οποίοι αποφάσισαν για πρώτη φορά να λύσουν την σιωπή τους και να τοποθετηθούν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΜΠΟΝΗΣ

Τι σημαίνει για σένα προσωπικά και την Εθνική Παίδων η πρόκριση στην οκτάδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος;
«Η πρόκριση της Εθνικής Παίδων στην 8αδα του παγκοσμίου, αλλά και όλες οι προηγούμενες επιτυχίες της, αποτελούν απόδειξη του ταλέντου των παιδιών αυτών καθώς και του ότι η λέξη «ομάδα» δεν χρησιμοποιείται τυπικά αλλά έχει αποκτήσει ουσιαστική σημασία. Σε μένα προσωπικά η ομάδα μου προσφέρει μοναδικές στιγμές, όχι μόνο μέσα από τις νίκες της, αλλά και από την συναναστροφή μου με τα άτομα, που την απαρτίζουν».
Που οφείλεται η τόσο καλή παρουσία της Εθνικής και το ότι δεν έχει χάσει ακόμα σετ;
«Η προετοιμασία της ομάδας για το Παγκόσμιο ξεκίνησε πριν από 1,5 μήνα. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε στο Ολυμπιακό τουρνουά της Τραπεζούντας, όπου και αντιμετώπισε ομάδες υψηλού επιπέδου και ήταν το πρώτο crash test. Σημείο κλειδί της προετοιμασίας υπήρξαν τα 3 φιλικά με τη Βραζιλία, στα οποία η ομάδα αφενός μεν πήρε εικόνες από έναν ισχυρό αντίπαλο αφετέρου δε είχε το χρόνο να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Όλα τα παραπάνω είχαν ως αποτέλεσμα η Εθνική να είναι έτοιμη αγωνιστικά και σε συνδυασμό με την ωριμότητα των παιδιών εντός και εκτός γηπέδου να πετύχει το απίστευτο 9-0».
Στατιστικά, πώς εξηγείται η μέχρι στιγμής πορεία της Εθνικής;
«Η Εθνική σε 3 παιχνίδια και 9 σετ έχει 27 άσσους, με μόλις 17 χαμένα, καθώς και 26 μπλοκ. Αυτό σημαίνει ότι έχει 3 άσσους και 3 μπλοκ κατά μέσο όρο ανά σετ, ήτοι 6 πόντους. Σε αυτό το επίπεδο οι 6 αυτοί πόντοι είναι υπεραρκετοί για να κάνουν τη διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας. Να σημειωθεί πως στην προπόνηση τα παιδιά δουλεύουν εντατικά πάνω στο σέρβις – μπλοκ – άμυνα και μετά τα φιλικά με τη Βραζιλία, όπου κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν βόλεϊ υψηλών ταχυτήτων, έχουν δείξει σημαντική πρόοδο».
Βάση ανάλυσης και αριθμών, πόσες ελπίδες έχει η Εθνική να προκριθεί στα ημιτελικά, έχοντας να αντιμετωπίσει πρώτα τις Γαλλία, Ισπανία και Βουλγαρία;
«Οι αριθμοί μετά τους 3 πρώτους αγώνες είναι υπέρ μας. Οι εμφανίσεις της εθνικής είναι ενθαρρυντικές αλλά ο δεύτερος γύρος είναι ανεξάρτητος. Θα αντιμετωπίσουμε 3 καινούριες ομάδες, οι οποίες έχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης της εικόνας, που δείχνουν ως τώρα».
Πως ζεις την όλη διοργάνωση στη Μπαία Μπλάνκα και πόσο δύσκολο είναι για έναν στατιστικολόγο να προετοιμάζεται καθημερινά, προκειμένου να ενημερώνει το προπονητικό τιμ για τους επερχόμενους αντιπάλους;
«Η διοργάνωση εδώ, αν εξαιρέσουμε το κρύο που επικρατεί μέσα στο γήπεδο, είναι αρκετά καλή. Χωρίς κάποια πολυτέλεια μας προσφέρει τα απαραίτητα για να δουλεύουμε απρόσκοπτα. Διοργανώσεις με πολλούς αγώνες καθημερινά όπως αυτή, είναι ιδιαίτερα απαιτητικές από άποψη χρόνου. Καθημερινά χρειάζεται να παρακολουθώ και να καταγράφω 3-4 αγώνες και κατόπιν να ετοιμάζω την ανάλυση του επόμενου αντιπάλου. Στη συνέχεια αφού συζητήσουμε με τους προπονητές την παρουσιάζουμε στα παιδιά. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα αρκετές μέρες ο χρόνος, που απομένει για ξεκούραση, ακόμα και για ύπνο, να είναι ελάχιστος. Για να ανταπεξέλθει κανείς χρειάζεται πολύ καλή διαχείριση χρόνου και ένα φυσιοθεραπευτή για συγκάτοικο!».
Πόσο σημαντική είναι πλέον η στατιστική στο βόλεϊ;
«Η στατιστική στο σύγχρονο βόλεϊ είναι πλέον εκ των ουκ άνευ. Κυρίως η προετοιμασία πριν τον αγώνα, αλλά και η ενημέρωση κατά τη διάρκεια αυτού είναι μείζονος σημασίας. Από την ανάλυση των στατιστικών προκύπτουν δεδομένα για τον αντίπαλο, που δεν μπορούν να γίνουν εύκολα αντιληπτά χωρίς αυτήν, ακόμα και από έμπειρους προπονητές. Βέβαια, πρωταγωνιστές είναι πάντα οι αθλητές. Αυτοί «παίζουν» πάνω στη «σκηνή» και καθορίζουν στο μεγαλύτερο βαθμό το αποτέλεσμα. Ο στατιστικολόγος είναι απλά ένας υποβολέας, που τους θυμίζει τα λόγια».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΝΤΕΡΗΣ

Τι σημαίνει για σένα προσωπικά και την Εθνική Παίδων η πρόκριση στην οκτάδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος;
«Με αυτή την ομάδα έχω δεθεί πάρα πολύ συναισθηματικά και νιώθω πολύ τυχερός που μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω με αυτά τα παιδιά. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί για την πρόκριση στο Πανευρωπαϊκό, θέλαμε να είμαστε στα τελικά αυτού και νιώθαμε ότι θα ήταν ένα όνειρο και τώρα έχουμε φτάσει στην οκτάδα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Είναι κάτι παραπάνω από όνειρο αυτό που ζούμε. Νιώθω υποχρεωμένος σε αυτά τα παιδιά γιατί μου έχουν χαρίσει μοναδικές εμπειρίες ζωής. Ευχαριστώ θερμά αυτά τα δώδεκα διαμάντια του βόλεϊ, τον προπονητή κ. Μάκη Δημητριάδη, τον συνεργάτη του κ. Νίκο Μπουτσουρή και τον στατιστικολόγο κ. Γιώργο Σομπόνη, που με την θέληση, την γνώση και την αγάπη τους για το άθλημα, μου χαρίζουν στιγμές δέους, όταν ειδικότερα αντικρίζω την γαλανόλευκη σημαία και τραγουδάω μαζί τους στα τελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος».
Σε ποια κατάσταση βρίσκονται οι διεθνείς και πόσο δύσκολο είναι να ανταπεξέλθουν στην κούραση των ταξιδιών και των συνεχόμενων αγώνων;
«Η κατάσταση των αθλητών μας είναι εξαιρετική, καλύτερη από κάθε φορά. Θέλω να σταθώ στο πρόγραμμα εκγύμνασης και προετοιμασίας που πιστεύω ότι έβαλε τις βάσεις για να μείνουμε μακριά από τους τραυματισμούς. Αυτό μου δίνει την δυνατότητα να ασχοληθώ περισσότερο με την χαλάρωση των αθλητών».
Πόσο δύσκολο είναι να έχεις την ευθύνη της καλής σωματικής κατάστασης και γενικότερα της υγείας 12 αθλητών;
«Δεν θεωρώ ότι είναι δύσκολο. Υπάρχει πολύ καλή επικοινωνία μεταξύ μας αλλά και προγραμματισμός. Αν και είναι σε νεαρή ηλικία, η συμπεριφορά τους και η ωριμότητα τους είναι άψογη. Έχουμε επιβάλει συγκεκριμένο πρόγραμμα που αφορά την αποθεραπεία των παικτών».
Ποια στιγμή θεωρείς αξέχαστη στον ένα χρόνο παρουσίας σου στην Εθνική Παίδων και ποιο ήταν το πιο δύσκολο περιστατικό που είχες να αντιμετωπίσεις ως φυσιοθεραπευτής της ομάδας;
«Πολλές στιγμές είναι αξέχαστες με αυτή την ομάδα. Η πρώτη φορά που άκουσα τον εθνικό ύμνο μαζί τους είναι κάτι που θα μου μείνει. Ευτυχώς δεν υπήρχε κάποιο σοβαρό περιστατικό μέχρι τώρα. Βέβαια, υπάρχουν πάντα μικροτραυματισμοί. Για παράδειγμα, όταν ο Στίγγας με ανησύχησε όταν προσγειώθηκε άτσαλα μετά από ένα άλμα σε προπόνηση στην Πορταριά».
Μέχρι που μπορεί να φτάσει η Εθνική Παίδων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής;
«Ο πρώτος στόχος επετεύχθη. Πιστεύω ότι αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει το μεγάλο βήμα και πως είναι η κατάλληλη στιγμή για κάτι καλό. Όταν η Εθνική βρίσκεται σε καλή μέρα, δύσκολα αντιμετωπίζεται».]]> Δύο παιδικοί φίλοι κυνηγούν το όνειρό τους στην άμμο Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΛΛΙΑ

Ποιος άραγε δεν ονειρεύτηκε όταν ήταν μικρός, ότι μαζί με τον καλύτερο φίλο του, θα γίνει μεγάλος και τρανός. Πόσες φορές μαζί με τον «κολλητό» μας, σε κάποιο σχολικό διάλειμμα, παίξαμε νοερά σε παγκόσμιους τελικούς και γνωρίσαμε τη δόξα από το… προαύλιο που μας αποθέωνε. Μπορεί για τους περισσότερους τα παιδικά όνειρα να μπαίνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να αποτελούν γλυκές αναμνήσεις, όμως, δύο φιλαράκια από την Κω έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να αποδείξουν ότι τους στόχους που θέτουν, μπορούν και τους υλοποιούν.

Η διαδρομή των Γιάννη Βραχνά και Κυριάκου Παππούλη, ξεκινάει από μια συνοικία του νησιού, όπου μεγαλώνοντας πήγαν μαζί σχολείο, φροντιστήριο, γράφτηκαν στην ίδια ομάδα, εκεί όπου τους ανακάλυψε ο προπονητής τους, Αλκιβιάδης Χατζηνικολάου και έπειτα από σκληρή δουλειά, πέρυσι αναδείχτηκαν «νταμπλούχοι» του μπιτς βόλεϊ σε παίδες (Κ17) και εφήβους (Κ20). Ήδη αποτελούν ομάδα σχεδιασμού, με την Ομοσπονδία να τους στέλνει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για να κερδίσουν διεθνείς εμπειρίες και να βάλουν τις βάσεις για ένα σπουδαίο μελλοντικό «δίδυμο». Καθόλου άσχημα για τα δύο νεαρά παιδιά που ζουν και κυνηγούν το όνειρό τους ημέρα με την ημέρα.

Ξεκινάμε από τον «μεγάλο» της παρέας, τον Γιάννη, που είναι γεννημένος το 1994 και στα 17 χρόνια του έχει όλο το μέλλον μπροστά του για να χτίσει πάνω στα πρώτα «πετραδάκια» που ήδη έχει βάλει για καριέρα στην άμμο: «Όνειρό μου είναι να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ ως αθλητής του μπιτς βόλεϊ. Μακάρι να καθιερωθώ και να έχω την ευκαιρία να παίξω στις κορυφαίες διεθνείς διοργανώσεις. Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το μπιτς, προσπαθώ να μην χάνω ούτε μια προπόνηση, γιατί θέλω να γίνω επαγγελματίας και να κάνω καριέρα. Ήδη έχουμε ορίσει και τους ρόλους μας στην ομάδα κι εμένα μου αρέσει να παίζω κυρίως ως αμυντικός».

- Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε, σε πρώτη φάση, στο άθλημα;
«Μου άρεσε από την αρχή, ένιωθα ότι μου πάει. Εντάξει, στο ξεκίνημα το έβλεπα περισσότερο ως χόμπι, για να περνάω την ώρα μου, αλλά μετά την επιτυχία στο πρώτο Πανελλήνιο, διαπιστώσαμε ότι έχουμε προοπτικές».

- Τι είναι αυτό που σας κάνει να ξεχωρίζετε με τον Κυριάκο;
«Καταρχήν είμαστε φίλοι από πολύ μικροί και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Τα σπίτια μας απέχουν μόλις δύο τετράγωνα και μεγαλώνοντας πήγαμε στο ίδιο σχολείο, στο ίδιο φροντιστήριο και κάναμε κοινά αθλητικά όνειρα. Αρχικά δεν ξέραμε τι μπορούσαμε να πετύχουμε στα Πανελλήνια πρωταθλήματα, αλλά αφού τα καταφέραμε εκεί, βάλαμε στόχο να πετύχουμε και στην Ευρώπη. Εφέτος φιλοδοξούμε να μπούμε στο ταμπλό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος».

- Η οικογένειά σου πώς αντιμετωπίζει την επιλογή σου;
«Με στηρίζει, μου δίνει θάρρος κι εγώ θέλω να τους ανταμείψω. Απλά μου λένε να μην παραμελώ τα μαθήματά μου και να καταφέρω να περάσω στη Γυμναστική Ακαδημία».

- Ο προπονητής σας, είναι ο άνθρωπος που σας κατηύθυνε;
«Ο κ. Χατζηνικολάου μας έβαλε από μικρούς στον αθλητισμό, ώστε να μην χάνουμε τον χρόνο μας ‘κολλημένοι’ σε υπολογιστές ή αραχτοί στις καφετέριες. Βέβαια, μας έχει στηρίξει πολύ και η Ε.Ο.ΠΕ. και θα έλεγα ότι μαζί με τον προπονητή μας, χάραξαν την κατεύθυνσή μας».
 
«Τα… επαρχιωτάκια»

Το μπιτς ήρθε σαν επακόλουθο του βόλεϊ στη ζωή του Κυριάκου Παππούλη, αφού ξεκινώντας από τη σάλα, σύντομα ξεχώρισε στην άμμο και σιγά – σιγά έφτασε να θεωρείται ως ένας από τους πιο ελπιδοφόρους αθλητές της Κω. Η πρώτη του επαφή με το άθλημα ήταν πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, όταν αρχικά δημιουργήθηκε μια επίλεκτη ομάδα τεσσάρων ατόμων (ανάμεσά τους οι δύο ‘πρωταγωνιστές’ μας) και τελικά το 2009 μαζί με τον Βραχνά καθιερώθηκαν ως το «δίδυμο» των επιτυχιών.
«Ήταν σπουδαίο πράγμα για δύο ‘επαρχιωτάκια’, χωρίς εμπειρίες από αγώνες Πανελληνίου επιπέδου, να βγούμε τέταρτοι στη χώρα», λέει ο Παππούλης, που μαζί με τον συμπαίκτη του κέντρισαν αμέσως το ενδιαφέρον του τμήματος ανάπτυξης του μπιτς βόλεϊ και σύντομα κλήθηκαν να λάβουν μέρος στα καμπ Χριστουγέννων και Πάσχα, προκειμένου να ενταχθούν στις ομάδες σχεδιασμού που εκπροσωπούν την Ελλάδα στις διεθνείς διοργανώσεις.    

«Ποτέ δεν περίμενα ότι θα φτάναμε ως εδώ. Αν μου έλεγε κάποιος την πρώτη ημέρα που ασχολήθηκα με το μπιτς ότι ‘σε λίγα χρόνια θα εκπροσωπείς την Ελλάδα σε διεθνείς αγώνες’, μάλλον θα ξεκαρδιζόμουν στα γέλια και θα τον έλεγα τρελό. Για εμάς, ακόμα και σήμερα, η πρόοδος που έχουμε κάνει είναι πρωτοφανής. Εντάξει, εξ αρχής υπήρχαν βλέψεις, αλλά ίσως ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας. Το μόνο που με αγχώνει μερικές φορές είναι όταν σκέφτομαι ότι μπορεί να έχουμε πιάσει ‘ταβάνι’, αλλά πιστεύω ότι έχουμε να πάρουμε και να δώσουμε πολλά στο άθλημα που αγαπάμε», εξομολογείται ο Κυριάκος, αναφερόμενος και στις εφηβικές έννοιες που απασχολούν το μυαλό ενός 16άχρονου.

Ωστόσο και τα δύο παιδιά έχουν τη σωστή καθοδήγηση του προπονητή τους, τη συμπαράσταση των οικογενειών τους, τη στήριξη της Ομοσπονδίας και δεν έχουν λόγο να φοβούνται για το μέλλον τους: «Η αλήθεια είναι ότι ο πατέρας μου με παρότρυνε πολύ περισσότερο, γιατί η μητέρα μου αρχικά είχε κάποιες αμφιβολίες σχετικά με τις παράλληλες προπονήσεις και τα διαβάσματα. Πίστευε ότι θα παραμελούσα το σχολείο και ήταν αρνητική. Εγώ, όμως, προσπαθώ να τη διαψεύσω και πιστεύω ότι είμαι συνεπής στα διαβάσματά μου και θα κάνω το παν για να περάσω στο Πανεπιστήμιο», είναι τα λόγια του Παππούλη, δείχνοντας ωριμότητα παρά το νεαρό της ηλικίας του. «Αν, όμως, μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω καριέρα στο μπιτς βόλεϊ, να είστε σίγουροι ότι θα την πιάσω από τα μαλλιά. Οι σπουδές – σπουδές, αλλά και το όνειρο - όνειρο», συμπληρώνει. Όσο για τη σχέση του με τον Βραχνά, δεν κρύβει ότι τον βλέπει σαν αδελφό του, παρά τις διαφορές που διαπιστώνει στους χαρακτήρες τους:

«Είμαστε πολύ διαφορετικοί τύποι. Ας πούμε, ο Γιάννης κοιμάται από νωρίς, πάει συχνά στο γυμναστήριο, προτιμάει να μένει σπίτι και γενικώς είναι πολύ πιο συνεπής από εμένα, όσον αφορά τις συνθήκες αθλητικής ζωής και θα έλεγα ότι έχει το πνεύμα του πρωταθλητή. Όχι ότι εγώ το παρακάνω, αλλά για παράδειγμα δεν πάω για βάρη εκτός προγράμματος, μου αρέσει να βγαίνω λίγο παραπάνω και συχνά προσπαθώ να παρασύρω τον Γιάννη σε μια νυχτερινή έξοδο, αλλά πιο πιθανό βλέπω να με φέρει εκείνος στον… σωστό δρόμο».
 
«Ο νόμος της φύσης»
 
Ο κ. Χατζηνικολάου, ο οποίος αποτελεί τον «πρωτομάστορα» της ομάδας, δεν κρύβει την υπερηφάνεια του για το «δίδυμο» που δημιούργησε και ελπίζει ότι τα δύο παιδιά θα συνεχίσουν να τον δικαιώνουν: «Οι Βραχνάς και Παππούλης αποτελούν ένα ιδιαίτερο ζευγάρι του μπιτς βόλεϊ. Έχουν μεγαλώσει σαν αδέλφια, είναι πολύ δεμένοι μεταξύ τους και η τύχη τα έφερε έτσι, ώστε να μπορούν να θέτουν κοινούς στόχους και να τους παλεύουν μαζί. Μάλιστα, ως χαρακτήρες είναι πολύ διαφορετικοί και πάντα μου έκανε εντύπωση πώς ταίριαξαν σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ίσως, ίσχυσε ο νόμος της φύσης ότι τα ετερώνυμα έλκονται», αναφέρει ο προπονητής τους, ο οποίος έκανε ένα «φλας μπακ» στη μνήμη του για να θυμηθεί πότε και πώς ξεκίνησαν όλα:

«Ήταν και οι δύο μαθητές μου από την Α’ Δημοτικού και πριν από οκτώ χρόνια ιδρύσαμε τον Αθλητικό Όμιλο Αθλοπαιδιών Κω, με τα δύο παιδιά, αρχικά, να εντάσσονται στην ομάδα της σάλας, όπου και ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με το βόλεϊ. Πριν από τρία χρόνια τους έκανα ομάδα του μπιτς βόλεϊ και πραγματοποίησαν την πρώτη εμφάνισή τους στους Νέους Επιβάτες. Την περίοδο 2008-09, μέσα από τους αγώνες ρίτζιοναλ, κέρδισαν το εισιτήριο για τους τελικούς Κ17 στη Λαμία και τερμάτισαν 4οι.

Τότε τους πλησίασαν οι Καραχάλιος και Λιγνός, οι οποίοι δούλευαν για το αναπτυξιακό του μπιτς βόλεϊ της Ε.Ο.ΠΕ. και τους πρότειναν να περάσουν από κάποια καμπ τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, όπως κι έγινε. Τελικά, ακολούθησε μια συζήτηση με τους υπεύθυνους του τμήματος μπιτς βόλεϊ και αποφασίστηκε η ομάδα να προπονείται σε εντατικούς ρυθμούς, προκειμένου να εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις. Πέρυσι έκαναν την καλύτερη χρονιά τους με την ανάδειξή τους ως πρωταθλητές Κ17 και Κ20, ενώ έχασαν την πρόκριση στο ταμπλό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ18 στις λεπτομέρειες. Πιστεύω ότι έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους, αρκεί να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα και να μείνουν αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν».

- ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ VOLLEYB@LL
]]> O Θανάσης Ρέρρας μιλά για την εθνική γυναικών
Για την απουσία των τεσσάρων αθλητριών του Ηρακλή Κηφισιάς από την χθεσινή προπόνηση στην Πορταριά, εξήγησε: «Ο Ηρακλής Κηφισιάς μάς ενημέρωσε από τα μέσα Ιουνίου για την "κοπωση" των αθλητριών του και για την αδυναμία παρουσίας τους στην συγκεντρωτική της Πορταριάς. Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι, η Κατερίνα Γιώτα έχει ακολουθήσει την εθνική στους αγώνες του Ευρωπαϊκού Λιγκ και ακολούθησε το πρόγραμμα ξεκούρασης όπως ολες οι διεθνείς αθλήτριες. Επίσης, οι Καραγκούνη και Λαμπρούση, ενώ στον Ηρακλή Κηφισιάς λένε ότι το ιατρικό επιτελείο του συλλόγου τούς απαγορεύει να βρίσκονται στην εθνική λόγω κόπωσης και κινδύνου τραυματισμού, την ιδια στιγμή τούς επιτρέπει να λαμβανουν μέρος σε αγωνες beach volley».

Για την Μαρίνα Νομικού που πήγε στο Πήλιο, είπε: «Η Νομικού ήρθε στην εθνική ομάδα μέσα Ιουνίου, με ενοχλήσεις στο πόδι και ουσιαστικά δεν προπονηθηκε ποτέ. Μετά από την εξεταση της από τον κ. Τσούκα, της εγινε μαγνητική τομογραφία και ακολούθησε πρόγραμμα αποθεραπείας με την επιβλεψη του γιατρού και του φυσιοθεραπευτή της ομοσπονδίας».

Για την προετοιμασία που γίνεται στην Πορταριά σχολίασε: «Εμείς έχουμε κάνει εξαρχής τον προγραμματισμό για την εθνική ομάδα. Είχαμε την προετοιμασία και τα παιχνίδια του Ευρωπαϊκού Λιγκ, τις δύο εβδομάδες τώρα στην Πορταριά, μετά άλλες 15 ημέρες τον φθινόπωρο και τέλος ένα μήνα πριν από τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, μετά το τέλος του πρωταθλήματος της Α1 γυναικών. Το σημαντικό για εμάς είναι να γίνονται προπονήσεις και συγκεντρωτικές ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν αγωνιστικές υποχρεώσεις».

Για το τι θα γίνει με τις αθλήτριες που απουσίασαν απάντησε: «Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι οι κλήσεις δεν γίνεται να είναι επιλεκτικές και ανάλογα με το τι θέλουν οι σύλλογοι. Επίσης, παρά την εκτίμηση στο πρόσωπο του κ. Μαυριτσάκη αλλά και την ιδιαίτερη φιλική σχέση μου με τον κ. Χουντουμάδη, ωφείλω να εισηγηθώ την κλήση, σε πρώτη φάση, σε απολογία τις αθλήτριες και έπειτα την τιμωρία των υπευθύνων της απουσίας τους».

Για τον Τάκη Φλώρο σημείωσε πως: «Ένα από τα κριτήρια επιλογής του είναι πως στην πολυετή του θητεία δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί στις αθλήτριές του».

Για την «αναγκαστική» οικονομία που γίνεται και στις εθνικές ομάδες, επεσήμανε: «Με την εθελοντική μας προσφορά έχουμε καταργήσει τους έμμισθους τιμ μάνατζερ και ό,τι χρειάζεται το κάνουν τα μέλη του ΔΣ και πολλές φορές ακόμα και ο ίδιος ο πρόεδρος. Επίσης με το σύστημα επιλογής βοηθών προπονητών από τους περιφερειακούς προπονητές, αλλά και με εθελοντές έχουμε "ανοίξει" τις εθνικές ομάδες στον κόσμο, ενώ παράλληλα έχουμε περιορίσει τα έξοδα. Έχουμε καταργήσει και τα πόκετ μάνεϊ, σε σεβασμό στα χρήματα των σωματείων».

Για όσα γράφτηκαν για το ταξίδι της επιστροφής της εθνικής νεανίδων μετά το Βαλκανικό πρωτάθλημα διευκρίνισε: «Παρότι είχαμε αποφασίσει να μην πάμε, συμμετείχαμε τελικά γιατί μεταξύ άλλων ένα μεγάλο μέρος των εξόδων μας το κάλυψε η σερβική ομοσπονδία. Είναι απόφαση της ομοσπονδίας να περιορίσουμε τις αεροπορικές μεταφορές και να γίνονται μόνο οι απολύτως αναγκαίες. Το πούλμαν που μετέφερε την ομάδα από τη Σερβία κόστισε 2.500 ευρώ, ενώ αν ταξίδευαν με αεροπλάνο θα έπρεπε να πληρώσουμε τουλάχιστον τα διπλάσια. Από εκεί και πέρα, για όσα κορίτσια έπρεπε να ταξιδέψουν από Θεσσαλονίκη-Αθήνα, τους δώσαμε 50 ευρώ. Τέλος, το φαγητό στο Κατσάνειο ήταν προσφορά παραγόντων της Θεσσαλονίκης».

Για το γεγονός πως η εθνική περίμενε τον Αχιλλέα Μαυρομάτη εξήγησε: «Δεν ήταν τίποτα προγραμματισμένο και ούτε τον περίμεναν. Ο πρόεδρος έμαθε ότι είναι τα κορίτσια εκεί και πήγε να τα δει. Και εγώ και ο πρόεδρος δεν κάνουμε δηλώσεις και δεν βγάζουμε δελτία τύπου... Όλοι μας προσπαθούμε να λύνουμε προβλήματα και είμαστε δίπλα σε όλες τις εθνικές ομάδες. Ο πρόεδρος έχει επισκεφτεί τις ομάδες δεκάδες φορές, χωρίς αυτό να αποτελεί είδηση. Κι εγώ και ο Μανωλόπουλος και η Τουρσούγκα είμαστε δίπλα στις εθνικές ομάδες».

Για την ιατρική κάλυψη που παρέχει η ΕΟΠΕ στους διεθνείς είπε: «Έχουμε συνεργασία με το Metropolitan και υπό την ευθύνη του κ. Τσούκα έχουμε τους φυσιοθεραπευτές Παπαγεωργίου, Χατζηηλία, Τσίπη και Πεντέρη. Υπάρχει πλήρης κάλυψη και στο μέτρο του δυνατού παρέχουμε τα πάντα, παρά τις δυσκολίες και την ιδιαίτερη οικονομική κατάσταση της ομοσπονδίας».

Αναφέρθηκε επίσης και στο σπίτι του βόλεϊ στην Παιανία: «Προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες ώστε να έχουμε ένα πλήρες σύγχρονο προπονητικό κέντρο μέσα στον επόμενο χρόνο».

Και έκλεισε λέγοντας: «Η εθνική ομάδα έχει απαξιωθεί και έχει πέσει πολύ χαμηλά... Τώρα λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει όλοι να βοηθήσουμε. Δυστυχώς τώρα δεν βρίσκουμε συμμάχους, αλλά ελπίζω τελικά να επικρατήσει σύνεση και η δεδομένη αγάπη όλων μας για το άθλημα».]]> Η Ε.Ο.ΠΕ. αναζητά το δικό της... μάστερ στην οργάνωση και διοίκηση Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΛΛΙΑ

Η γνώση έρχεται μέσα από τις σπουδές και για τον λόγο αυτό, η Ε.Ο.ΠΕ. αποφάσισε να ανοίξει την πόρτα στην επιστήμη και να γίνει έτσι η πρώτη ελληνική Ομοσπονδία που θα αποκτήσει θεσμική συνεργασία με τα Πανεπιστήμια με στόχο να «παντρέψει» την εξειδίκευση με την αγορά εργασίας. 

Ουσιαστικά, πρόκειται για μια συνεργασία  -καταρχήν- με τα ελληνικά Πανεπιστήμια με σκοπό οι φοιτητές να εφαρμόσουν στην πράξη μέρος των σπουδών τους πάνω στην οργάνωση και τη διοίκηση ενός σημαντικού αθλητικού οργανισμού, όπως είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Έτσι, οι νέοι επίδοξοι «sports managers» θα ενταχθούν ενεργά στον τρόπο λειτουργίας της Ε.Ο.ΠΕ. και θα αποκτήσουν εμπειρίες πάνω στο αντικείμενό τους.

Σημαντικό ρόλο σε αυτό το εγχείρημα παίζει το μέλος της Επιτροπής Μάρκετινγκ της Ομοσπονδίας και αναπληρωτής καθηγητής στα ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής του Πανεπιστημίου Θράκης, Δημήτρης Γαργαλιάνος (φωτογραφία), ο οποίος το 1984 έγινε ο πρώτος συμπατριώτης μας  με master στο αθλητικό μάνατζμεντ.
«Αυτήν τη στιγμή το πρώτο που λείπει από την Ε.Ο.ΠΕ. είναι ο σύγχρονος τρόπος διοίκησης και για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει να γίνουν μια σειρά από αλλαγές και όχι μόνο στην Ομοσπονδία, αλλά και στα αθλητικά σωματεία. Όλοι πρέπει να αλλάξουν μοντέλο διοίκησης και να χρησιμοποιήσουν τα εργαλεία που τους προσφέρει το αθλητικό μάνατζμεντ. Το νέο οικονομικό καθεστώς σηματοδοτεί την ανάγκη για αυτοχρηματοδοτούμενο αθλητισμό μέσω της θωράκισής του με σύγχρονες μεθόδους διοίκησης. Δεν είναι δυνατόν να ζούμε στην εποχή της παγκόσμιας κρίσης, μια εποχή που στη χώρα μας, τουλάχιστον, δεν περισσεύει ούτε ευρώ και που ο αθλητισμός έχει αρχίσει να θεωρείται πολυτέλεια και εμείς να περιμένουμε να βρεθεί λύση ως διά… μαγείας. Έχουμε αγγίξει το σημείο της κατάρρευσης και είμαστε υποχρεωμένοι να ξεκινήσουμε άμεσα να δουλεύουμε όλοι μαζί για την αναστήλωση», ήταν η πρώτη διαπίστωση του Έλληνα επιστήμονα.

Με τα παραπάνω δεδομένα, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι τόσο ο πρόεδρος της Ε.Ο.ΠΕ., Αχιλλέας Μαυρομάτης, όσο και ο διευθυντής της Ομοσπονδίας, Χάρης Σπηλιάκος, είναι μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Αθλητισμού (ΕΛΛΕΔΑ) με ενεργή παρουσία στα συνέδριά της και είναι χαρακτηριστικό ότι σε αυτό του φθινοπώρου θα αφιερωθεί ειδική ενότητα στην Ε.Ο.ΠΕ..

Αλλάζουν τα πράγματα...

«Η ανάπτυξη του αθλήματος θα πρέπει να στηριχτεί σε δύο βασικούς πυλώνες, την επιχειρηματική και την αθλητική ανάπτυξη. Αμφότεροι πρέπει να προσεγγιστούν στη λογική ότι με βάση τους υπάρχοντες πόρους πρέπει να παραχθεί το μέγιστο αποτέλεσμα. Σε όλα αυτά κρίνεται απαραίτητη η θεσμική συνεργασία επαγγελματιών - επιστημόνων, αλλά και η συνδρομή εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Δηλαδή, μόνο μέσω του επιστημονικού διαλόγου μεταξύ των συνεργατικών επιστημών του αθλητισμού θα έρθουν τα επιθυμητά επίπεδα απόδοσης στην Ομοσπονδία, αλλά και στα σωματεία. Καλώς ή κακώς τα πράγματα αλλάζουν και οφείλουμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής. Δεν γίνεται να μένουμε άλλο πίσω και να συνεχίσουμε το… τρέξιμο για να προλάβουμε τις εξελίξεις. Στοιχεία, δηλαδή, που οι προηγμένες χώρες εφαρμόζουν εδώ και καιρό, έχοντας προβλέψει τις καταστάσεις, σε αντίθεση με τον ελληνικό αθλητισμό που τα προηγούμενα χρόνια προτιμούσε να εξαρτάται αποκλειστικά από το κράτος», σημειώνει ο κ. Γαργαλιάνος.

Ο δίαυλος επικοινωνίας και συνεργασίας ανάμεσα στην Ομοσπονδία και τα Πανεπιστήμια έχει ήδη ανοίξει με ορισμένες παρουσιάσεις - ομιλίες, όπως για παράδειγμα του κ. Σπηλιάκου σε ημερίδα του τμήματος Οργάνωσης και Διαχείρισης Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με θέμα «Οι προκλήσεις του αθλητικού μάνατζμεντ στη νέα διαμορφούμενη συγκυρία». Επίσης, ακολούθησαν οι ομιλίες σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Σπάρτης, των ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής και του τμήματος Sports Management και επικοινωνίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Μάλιστα, η συνεργασία θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο με την ενεργοποίηση των φοιτητών στη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Λιγκ.

«Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε όλοι ότι, για παράδειγμα, οι σημερινοί προπονητές οφείλουν να συνεργάζονται με τα εργαστήρια εργομετρίας και εργοφυσιολογίας των Πανεπιστημίων, οι φυσιοθεραπευτές με τα αρμόδια τμήματα, η Ε.Ο.ΠΕ. με το Οικονομικό Πανεπιστήμιο για οικονομικό προγραμματισμό, το τμήμα Μάρκετινγκ με το αντίστοιχο τμήμα του Πανεπιστημίου Αθήνας και Πειραιά. Δεν νοείται επαγγελματικός αθλητισμός το 2011 που δρα απομονωμένα, χωρίς την επιστημονική συμβολή. Μόνο μέσα από τέτοιες συνεργασίες και ανταλλαγή πληροφοριών, η Ε.Ο.ΠΕ. θα καταφέρει να αλλάξει επίπεδο και να αποκτήσει τη δομή που επιθυμεί για να πετύχει τους στόχους της. Αυτό ελπίζω να μην είναι μόνο δικό μου όραμα, αλλά και όλων των στελεχών της Ομοσπονδίας», κατέληξε  ο κ. Γαργαλιάνος, κάνοντας παράλληλα την ευχή, αυτή η θεσμική συνεργασία να ενταχθεί στο πρόγραμμα σπουδών των φοιτητών, προσφέροντάς τους πρακτική εξάσκηση και απόκτηση εμπειριών πάνω στην οργάνωση και διοίκηση ενός σημαντικού αθλητικού οργανισμού, όπως είναι η Ε.Ο.ΠΕ..

- ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ VOLLEYB@LL
]]> Χαντάβα: «Φεύγω για να... μείνω» gazzetta.gr! Αναφέρει όσα αφήνει πίσω και δηλώνει αποφασισμένη να μείνει για πολλά χρόνια στην… ξενιτιά.

Παρότι είναι μόλις 21 ετών, έχει ήδη καταφέρει να κάνει τρεις μεγάλες αλλαγές στην ζωή της και πλέον βρίσκεται μπροστά στην τέταρτη και μεγαλύτερη. Έχει αφήσει τα Γρεβενά στα 15 της μόλις χρόνια για να πάει στην Θεσσαλονίκη και τον Ηρακλή. Έχει αφήσει την συμπρωτεύουσα στα 19 της για να κατέβει στην Αθήνα (Πειραιά για την ακρίβεια) και τον Ολυμπιακό και πλέον αφήνει και την πρωτεύουσα για την Ιταλία και την Τέρα Βερντιάνε.
Όλες αυτές οι αλλαγές έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Την αγάπη της για το βόλεϊ, ένα άθλημα που λατρεύει και στο οποίο θέλει να πετύχει. Ήδη άλλωστε έχει πετύχει πολλά, τόσα που άλλες αθλήτριες στην χώρα μας σε αυτή την ηλικία δεν τα έχουν καν ονειρευτεί και δείχνει ικανή για ακόμα περισσότερα.
Φυσικά αναφερόμαστε στην Ευαγγελία Χαντάβα, μια παίκτρια που εντυπωσιάζει τόσο εντός αγωνιστικού χώρου με τις επιδόσεις της στο παρκέ, όσο και εκτός με την ομορφιά της.
Η 21χρονη ακραία πήρε μία ακόμα σημαντική απόφαση για την καριέρα της, αφήνοντας τον Ολυμπιακό για την Α2 Ιταλίας, αλλά έτσι και αλλιώς έχει μάθει παρότι μικρή, να παίρνει σημαντικές αποφάσεις. Δίπλα της πάντα η οικογένειά της που της συμπαραστέκεται και την βοηθάει σε κάθε της βήμα, κάτι που σίγουρα θα κάνει και με αυτό.
Το Σάββατο η Χαντάβα αναχωρεί για το νέο της σπίτι και το gazzetta.gr μίλησε μαζί της για τους στόχους που έχει, το τι περιμένει στη νέα αυτή περιπέτεια της καριέρας της, τα όσα προβλήματα πέρασε πέρσι, αλλά και τα πρώτα της χρόνια στο άθλημα. Το ραντεβού δόθηκε στο φιλόξενο «Ακάνθους», με τα βλέμματα των λουόμενων να μην ξεκολλούν από την όμορφη Γρεβενιώτισα.

«Όνειρο να παίξω στο εξωτερικό»


Εύα μετά από Ηρακλή και Ολυμπιακό φεύγεις από την Ελλάδα για το εξωτερικό και την Ιταλία. Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η απόφαση αυτή;

«Δεν μπορείς να την πεις ούτε εύκολη, ούτε και δύσκολη. Η αλήθεια είναι πως από πολύ μικρή είχα όνειρο να παίξω στο εξωτερικό και το είχα ψάξει και από πέρσι. Στην Ελλάδα τα πράγματα χειροτερεύουν και υπάρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα. Από την άλλη εγώ έχω ρισκάρει στην ζωή μου και έχω αφήσει πολλά πράγματα για το βόλεϊ και θα ήθελα κάποια στιγμή όλο αυτό να έχει αντίκρισμα. Και το μεγαλύτερο αντίκρισμα θα είναι στο εξωτερικό».

Φέτος όμως κατέκτησες και τον πρώτο σου τίτλο, το Κύπελλο με τον Ολυμπιακό. Όταν ήρθε αυτή η κούπα, σκέφτηκες να αναβάλεις την… ξενιτιά;

«Η αλήθεια είναι πως μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου ο κόσμος του Ολυμπιακού αγκάλιασε την ομάδα και δεν κρύβω πως σκέφτηκα να μείνω, παρά τα προβλήματα. Από την στιγμή όμως που ήρθε μια πρόταση από μια τέτοια χώρα, δεν θα μπορούσα να πω όχι. Μπορεί η ομάδα να είναι στην Α2, ωστόσο το πρωτάθλημα είναι πολύ ανταγωνιστικό και πιστεύω πως αυτή η εμπειρία θα με βοηθήσει και εμένα να βελτιωθώ ακόμα περισσότερο».

«Δεν είχαμε νερό και ρεύμα»


Συνεχίζοντας με τα του Ολυμπιακού. Πως έζησες φέτος τα προβλήματα που υπήρξαν στην ομάδα;

«Τι να πω? Τα πράγματα ήταν τραγικά. Φτάσαμε στο σημείο να μην έχουμε νερό και ρεύμα στο σπίτι. Πραγματικά δεν θα ήθελα να ξαναπεράσω κάτι ανάλογο και δεν θέλω κανένας αθλητής να το περάσει. Είναι λογικό με τέτοια προβλήματα να μην είσαι συγκεντρωμένος στην δουλειά σου. Όσο για το Κύπελλο, το πήραμε γιατί το θέλαμε εμείς πολύ και ήταν μια επιβράβευση των όσων περάσαμε όλη την χρονιά».

Προσωπικά τι σου έδωσε δύναμη να συνεχίζεις να παλεύεις παρότι οι συνθήκες ήταν τραγικές;

«Το έκανα όχι μόνο για εμένα, αλλά και για τις συμπαίκτριές μου, με τις οποίες περνούσαμε τα ίδια προβλήματα. Έμεινα και το πάλεψα γιατί ήθελα να κάνω κάτι, να κερδίσω έναν τίτλο με αυτή την ομάδα».


«Τεράστια η συμβολή του Νικολάκη»


Ποια είναι η συμβολή του Γιάννη Νικολάκη σε αυτή την επιτυχία του Ολυμπιακού;

«Πραγματικά έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να κρατήσει την ομάδα δεμένη και να μας κάνει ακόμα και να ερχόμαστε στην προπόνηση, κάτι που πίστεψέ με δεν ήταν τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Έχει συμβάλει τα μέγιστα και ότι έκανε είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα και θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον ίδιο όσο και στους συνεργάτες του για όσα πετύχαμε».

Αφήνοντας τα του Ολυμπιακού, ας γυρίσουμε πίσω τον χρόνο. Όταν ξεκίνησες το βόλεϊ, πίστευες ότι μπορεί να φτάσεις σε λίγα χρόνια να φεύγεις για το εξωτερικό ή απλά ασχολήθηκες με το άθλημα μόνο και μόνο για να ασχοληθείς;

«Δεν σου κρύβω πως ξεκίνησα το άθλημα βλέποντάς το καθαρά σαν παιχνίδι. Ήμουν στα Γρεβενά, σε μια μικρή πόλη και θεωρούμουν από τις ψηλές και έτσι έκανα βόλεϊ για να το κάνω. Ο πατέρας μου πίστεψε σε εμένα και ότι μπορούσα να πετύχω κάτι καλό και έκανε και εμένα να πιστέψω στον εαυτό μου. Με έκανε να μου αρέσει αυτό το άθλημα και μετά κατάλαβα πως το βόλεϊ είναι η ζωή μου».

Μετά ήρθε η πρόταση από τον Ηρακλή. Την αποδέχτηκες με ευκολία, γιατί και μικρή ήσουν και θα έπρεπε να φύγεις από την οικογένειά σου.

«Ήμουν μόλις 15 χρονών όταν μου έκαναν την πρόταση και η αλήθεια είναι πως είχα καταχαρεί. Ήταν δύσκολο να φύγω από το σπίτι, ωστόσο με πήρε ο πατέρας μου και πήγαμε Θεσσαλονίκη. Μείναμε έναν χρόνο μαζί και στην συνέχεια ήρθε και η υπόλοιπη οικογένεια. Έτσι έμεινα στον Ηρακλή τέσσερα χρόνια».

«Σαν δεύτερη οικογένεια ο Ηρακλής»


Τι είναι για εσένα ο Ηρακλής;

«Οι άνθρωποι του Ηρακλή με αγκάλιασαν και έδειξαν πως πίστεψαν σε εμένα. Πραγματικά τον Ηρακλή τον είχα σαν δεύτερη οικογένειά μου. Του ευχαριστώ όλους για την βοήθεια τους και την στήριξή τους».

Μετά ήρθε η πρόταση από τον Ολυμπιακό…

«Αρχικά θέλω να ξεκαθαρίσω πως όταν φεύγω από μία ομάδα δεν πάει να πει πως έχω πρόβλημα με αυτή. Απλά ήθελα να κάνω ένα ακόμα βήμα στην καριέρα μου. Μετά τον Ηρακλή πήγα στον Ολυμπιακό, μια ομάδα που είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις και ήθελα έτσι να δοκιμάσω τον εαυτό μου. Η οικογένειά μου ήταν μαζί μου, όπως σε κάθε απόφαση που παίρνω. Μου είπαν να πάω και να δοκιμάσω τον εαυτό μου γιατί πίστευαν σε εμένα, λέγοντάς μου ότι θα τα καταφέρω. Γι’ αυτό άλλωστε και πήγα».

«Η οικογένειά μου είναι το παν»


Μιλάς συνεχώς για την οικογένειά σου. Πόσο σε έχει βοηθήσει και τι σημαίνει για εσένα;

«Η αλήθεια είναι πως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Όποια κίνηση και να κάνω παίρνω την συμβουλή τους γιατί πιστεύω πως είναι οι μόνοι που θέλουν το καλό μου και πως κάθε τους συμβουλή είναι σωστή».

Ήδη μετά την αποχώρησή σου και από την Αθήνα, αποχαιρετάς τρεις πόλεις. Τι σου έχει λείψει από την κάθε μία;

Γρεβενά: «Οι δικοί μου άνθρωποι, οι παιδικοί φίλοι και η ηρεμία».

Θεσσαλονίκη: «Εκεί έχω ζήσει τα νεανικά μου χρόνια και θα μου λείψουν οι παρέες που έχω κάνει και οι άνθρωποι από τον Ηρακλή. Έχω βέβαια κρατήσει επαφές με την πρώην ομάδα μου και κυρίως με την Αριστέα (Γιακούμπ) με την οποία μιλάμε συχνά».

Αθήνα: «Από όλες τις πόλεις η Αθήνα μου αρέσει περισσότερο. Θα μπορούσα να ζήσω πολλά χρόνια εδώ. Θα μου λείψουν πάρα πολλά. Οι παρέες ο Ολυμπιακός και ο κόσμος του, πολλά πραγματικά».

«Να κερδίσω το στοίχημα»


Και πάμε τώρα στην Ιταλία και τη νέα σου ομάδα. Ποιοι είναι οι στόχοι σου στο νέο σταθμό της καριέρας σου;

«Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι πως παρότι η ομάδα παίζει Α2 θα υπάρχει μεγάλη οργάνωση. Το γυναικείο βόλεϊ στην Ιταλία είναι πολύ ψηλά. Εγώ θέλω να δουλέψω σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Φυσικά και ξέρω ότι δεν θα τα βρω όλα μέλι-γάλα. Όμως είμαι προετοιμασμένη γι’ αυτό. Είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό μου που θέλω όσο τίποτα άλλο να το κερδίσω και επειδή πιστεύω σε εμένα πιστεύω πως θα τα καταφέρω».

Τι θέλεις να καταφέρεις;

«Να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις, που πίστεψέ με είναι πολύ υψηλές και να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου για να πάω όσο καλύτερα γίνεται προκειμένου κάθε χρόνο να βάζω ψηλότερα τον πήχη».

«Να μείνω πολλά χρόνια στο εξωτερικό»


Όταν λες ψηλότερα τον πήχη εννοείς πως στόχος σου είναι να μείνεις για πολλά χρόνια στο εξωτερικό ή φεύγεις όπως οι περισσότεροι έλληνες παίκτες για ένα χρόνο και μετά βλέπουμε;

«Πιστεύω πως το πιο δύσκολο ήταν να φύγω από την Ελλάδα. Θεωρώ ότι πλέον θα είναι πιο εύκολο να μείνω, αρκεί φυσικά να παλέψω και να προσπαθήσω όσο μπορώ. Στόχος μου είναι να μείνω πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Δεν πάω μόνο για μια χρονιά και μετά να γυρίσω γιατί αυτό θα είναι άσχημο για την καριέρα μου. Το ιδανικό θα ήταν να πετύχω αυτά που θέλω στο εξωτερικό και μετά να έρθω στην Ελλάδα για να συνεχίσω, αλλά αφού πρώτα έχω πραγματοποιήσει τα όνειρά μου».

Πως βλέπεις το άθλημα στην χώρα μας;

«Η αλήθεια είναι πως με τα οικονομικά προβλήματα που υπάρχουν συνολικά στην χώρα, το επίπεδο θα πέσει κατά πολύ. Άλλωστε και την χρονιά που μας πέρασε η διαφορά των τεσσάρων πρώτων ομάδων με τις υπόλοιπες ήταν πολύ μεγάλη. Δεν υπήρξε ανταγωνιστικότητα, κάτι λυπηρό και φοβάμαι πως φέτος θα είναι ακόμα χειρότερα».

Η Εθνική μπορεί να καταφέρει πράγματα;

«Μπορεί να χρειαζόμαστε πολύ δουλειά ακόμα, κάτι που φάνηκε και στα ματς του Ευρωπαϊκού Λιγκ, ωστόσο πιστεύω πως μπορεί να πάνε καλά τα πράγματα. Η ομάδα τώρα δένεται και χρειάζεται υπομονή και δουλειά για να πάνε όλα καλά. Ο κόουτς μπορεί να βοηθήσει και έχει να δώσει πολλά στην ομάδα. Εύχομαι πως θα υπάρξει κάτι καλό στο προσεχές μέλλον».

Κλείνοντας πως περιμένεις την ζωή σου στην Ιταλία;

«Η πόλη είναι σχετική μικρή. Είναι μια πιο κλειστή κοινωνία, αλλά έτσι και αλλιώς πάω για έναν συγκεκριμένο στόχο και θέλω να τον πετύχω. Οι συνθήκες θα με βοηθήσουν να είμαι συγκεντρωμένη σε ότι κάνω και πιστεύω πως θα τα καταφέρω. Πάντως η Ιταλία πάντα μου άρεσε και εύχομαι να μείνω πολλά χρόνια σε αυτή την χώρα».

Ευχαριστούμε το «Ακάνθους» για την φιλοξενία του.

ΠΗΓΗ: Gazzetta.gr
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Φώτη Καρακούση]]> Και οι Γερμανοί θέλουν τον… Έλληνα τους Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΣΩΚΟΥ
Ο Κώστας Βελέντζας, βοηθός προπονητή και ψυχολόγος της εθνικής κορασίδων της Γερμανίας, μιλά για την… άγνωστη δουλειά του και μας βάζει στα «αποδυτήρια» του βόλεϊ της χώρας όπου ζει και εργάζεται. Κυκλοφορώντας στους δρόμους της Άγκυρας πιο εύκολα βρίσκεις πορτοφόλι παρά κάποιον να μιλάει ελληνικά κι έτσι στην αποστολή της εθνικής κορασίδων, που ταξίδεψε στην Τουρκία για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι στη γερμανική ομάδα υπήρχε ένας Έλληνας στο προπονητικό τιμ!

Ο Κώστας Βελέντζας ζει χρόνια στην Κολωνία, αν και όπως λέει δεν πήγε για να μείνει και μάλιστα ψάχνει  δουλειά στη χώρα μας για να επιστρέψει μαζί με την οικογένειά του. Ξέρει, όμως, πως δεν είναι εύκολο. Κυρίως, γιατί στη Γερμανία αναγνωρίζεται η επαγγελματική του κατάρτιση. Οι σπουδές του στην αθλητική ψυχολογία έπιασαν τόπο σε… ξένο τόπο, καθώς στην Ελλάδα, ακόμα και στους «πλούσιους» ποδοσφαιρικούς και μπασκετικούς συλλόγους, μια τέτοια θέση, μάλλον, θεωρείται περιττή: «Μετά το Μουντιάλ της Γερμανίας, έγινε ντόρος με τους αθλητικούς ψυχολόγους, γιατί η ομάδα είχε δύο προφέσορες που ασχολήθηκαν με τους παίκτες και η εθνική τους πήγε καλά. Πάντως, ακόμα και τώρα, η νοοτροπία των περισσοτέρων είναι ότι αν και εφόσον έχουμε πρόβλημα, φωνάζουμε τον ειδικό να μας το λύσει».

Ποια μπορεί να είναι, όμως, αυτά τα προβλήματα; «Ο αθλητικός ψυχολόγος συνεργάζεται για το πώς θα στηθούν οι στόχοι της ομάδας, πώς θα δουλέψει ο κάθε αθλητής, λύνει προβλήματα μεταξύ αθλητών, ή μεταξύ αθλητών και προπονητή, αλλά και κάποια προσωπικού χαρακτήρα».

Στην εθνική κορασίδων της Γερμανίας ο ρόλος του εφέτος είναι διπλός. Έχοντας αποφοιτήσει από τη Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών με ειδικότητα στο βόλεϊ και έχοντας κάνει και δεύτερη ειδικότητα στο μπιτς βόλεϊ, έχει αναλάβει χρέη βοηθού προπονητή, λειτουργώντας φυσικά και ως ψυχολόγος: «Ό,τι συζητείται ανάμεσα σε εμένα και μια αθλήτρια, μένει μεταξύ μας. Ο προπονητής, αν πρέπει να ενημερωθεί, ενημερώνεται με όσα του λέω προκειμένου να προλάβουμε ή να εξομαλύνουμε καταστάσεις. Είναι χαράς ευαγγέλιο να επικοινωνείς με 16χρονα παιδιά. Δεν έχουν ούτε προκαταλήψεις, ούτε σκέφτονται πονηρά. Αντίθετα, όσοι αθλητές ζουν στον δικό τους κόσμο δεν επιβιώνουν σε μια ομάδα. Δεν γίνονται αποδεκτοί από το σύνολο και αποβάλλονται».
 
Άλλη οργάνωση
 
Σπουδάζοντας και δουλεύοντας στη Γερμανία τα τελευταία οκτώ χρόνια, ο Κώστας Βελέντζας έχει νιώσει στο πετσί του τις οργανωτικές διαφορές που έχει το βόλεϊ στη χώρα μας και εκτός συνόρων. Οι Γερμανοί έχουν οργανώσει το άθλημα σε κάθε… χωριό και όλοι δουλεύουν για την εθνική ομάδα, αλλά και το πρωτάθλημά τους, χωρίς να τους «φοβίζουν» οι δεκάδες ξένοι που το «πλημμυρίζουν» κάθε χρόνο:

«Κάθε κρατίδιο έχει δική του ομοσπονδία. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει η αντίστοιχη ΕΣΠΕΔΑ που έχουμε στην Ελλάδα, αλλά είναι η ομοσπονδία Στερεάς Ελλάδας, αυτή της Πελοποννήσου κλπ. Παράλληλα, λοιπόν, με το πρωτάθλημα συλλόγων, διεξάγεται το πρωτάθλημα ομοσπονδιών, όπου μετέχουν επίλεκτοι αθλητές κι εκεί οι ομοσπονδιακοί προπονητές έχουν την ευκαιρία να δουν όλα τα παιδιά από ολόκληρη τη Γερμανία. Ακολούθως επιλέγονται 18-20 αθλητές που στέλνονται στα κλιμάκια. Εκεί, μένουν μαζί, πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο, δουλεύουν κάθε ημέρα. Η τωρινή εθνική κορασίδων έχει κορίτσια από πέντε τέτοια κλιμάκια», εξηγεί σε πρώτη φάση ο κ. Βελέντζας, σχετικά με το πώς είναι δομημένο το γερμανικό βόλεϊ και συνεχίζει αναφορικά με τον τρόπο που αναδεικνύονται τα ταλέντα:

«Υπάρχει κεντρικός προγραμματισμός. Ο προπονητής της εθνικής γυναικών δίνει κατευθύνσεις για ό,τι χρειάζεται. Μαθαίνουν όλοι ένα βόλεϊ και μάλιστα οι πρώτοι προπονητές έχουν το δικαίωμα να κάνουν και… παραγγελία. Λέει για παράδειγμα ότι τα επόμενα δύο χρόνια χρειάζομαι μια ακραία, μια κεντρική, μια διαγώνια. Όλο το σύστημα, λοιπόν, δουλεύει για την πρώτη ομάδα, αλλά και για να βγαίνουν αθλήτριες που θα μπορούν μετά την εθνική νεανίδων να παίξουν στην Α΄ εθνική για να ενισχυθεί και το πρωτάθλημα».



Η ανάπτυξη του γερμανικού βόλεϊ «συμβιώνει» και με τις ξένες αθλήτριες που εισβάλουν σωρηδόν. Για παράδειγμα, στην Α’ εθνική κάθε ομάδα έχει δικαίωμα να συμπεριλάβει στο ρόστερ της τέσσερις ξένες. Στη Β’ εθνική, την αντίστοιχη ελληνική Α2, οι ξένες είναι πολύ περισσότερες: «Ο τόπος προέλευσης είναι κυρίως το ανατολικό μπλοκ, Πολωνία, Τσεχία κλπ. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τις Γερμανίδες παίκτριες να διακριθούν. Από τις υποδομές βγαίνουν συνέχεια αθλήτριες, ενώ αρκετές, μετά τα 20 χρόνια τους φεύγουν για Ιταλία, Ρωσία και Πολωνία, δηλαδή τα πιο ισχυρά πρωταθλήματα και αυτό κάνει καλό φυσικά στην εθνική ομάδα».

Ένα ακόμα «συν» που έχει το βόλεϊ στη Γερμανία είναι οι εγκαταστάσεις, τις οποίες ο κ. Βελέντζας χαρακτηρίζει ως τρομερές, αφού έχουν «πέσει» πολλά λεφτά: «Στο Βερολίνο υπάρχει ένα προπονητικό κέντρο με δύο αίθουσες και τρία γήπεδα η κάθε μία. Έχει βάρη, πισίνες, τζακούζι, σάουνα, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Επίσης, όλες οι μεγάλες ομάδες έχουν δικά τους γήπεδα και δικά τους προπονητικά κέντρα».

Εάν αναρωτιέστε πού βρίσκουν τα λεφτά, η απάντηση που λάβαμε ήταν απλή: Στις ομάδες δίνονται κονδύλια και από το κράτος και από την πόλη. Τα κλιμάκια χρηματοδοτούνται από τα εκάστοτε κρατίδια. Υπάρχουν φυσικά και οι σπόνσορες. Αν και τα πράγματα στο βόλεϊ είναι δύσκολα και κυρίως βολεύονται με μικρούς χορηγούς. Αυτό που μας έκανε, όμως, ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι το εξής: «Τα μικρά σωματεία είναι αυτοχρηματοδοτούμενα. Για να παίξεις στο τοπικό πρωτάθλημα πληρώνεις ένα συμβολικό ποσό 20-30 ευρώ το μήνα. Σε αυτές τις κατηγορίες δεν υπάρχουν διαιτητές κι έτσι γλιτώνουν έξοδα. Κάθε ομάδα έχει έναν παίκτη που αποκτά δίπλωμα διαιτητή και σφυρίζουν εναλλάξ τα παιχνίδια. Τέλος, είναι σημαντικό πως σε κάθε παιχνίδι υπάρχουν τουλάχιστον 900 θεατές. Βγαίνει κάτι από εκεί…», μας λέει ο Έλληνας «ειδικός» και ολοκληρώνοντας την κουβέντα μαζί του, προέκυψε και κάτι αρκετά αισιόδοξο για τη γαλανόλευκη ομάδα: «Στη Γερμανία γίνεται πιο συστηματική και οργανωμένη δουλειά, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα με 80 εκατομμύρια πληθυσμό. Αναλογικά, λοιπόν, η Ελλάδα έχει περισσότερες καλές παίκτριες και ο προπονητής μας, βλέποντας την ελληνική εθνική κορασίδων, έλεγε πως αυτά τα κορίτσια, αν ξεκινήσουν από… σήμερα να δουλεύουν, θα κατακτήσουν σύντομα χρυσό μετάλλιο»!

- ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ VOLLEYB@LL
]]> Η Τουρκία βρήκε τρόπους για να πετύχει το βόλεϊ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΣΩΚΟΥ

Οι γείτονες επενδύουν στο άθλημα, δικαιώνονται αναλαμβάνοντας μεγάλες διοργανώσεις στα καταπληκτικά γήπεδά τους και επιβραβεύονται με διεθνείς διακρίσεις σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο. Σε εποχές κρίσης και γκρίνιας περί κρατικοδίαιτου αθλητισμού στην Ελλάδα, η Τουρκία παραδίδει μαθήματα ανάπτυξης στο βόλεϊ. Ο τρόπος; Κράτος και δήμοι βοηθούν την ομοσπονδία και κατ’ επέκταση τις εθνικές ομάδες της χώρας, ενώ η ιδιωτική πρωτοβουλία κρατά, ειδικά τα τελευταία χρόνια, ψηλά τη σημαία σε συλλογικό επίπεδο.
Η γενική γραμματεία νεότητας και άθλησης και οι δημοτικές αρχές επενδύουν σε εγκαταστάσεις, την ώρα που μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες, τράπεζες, τηλεπικοινωνίες και εργοστάσια, «δανείζουν» τα ονόματά τους στις ομάδες, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει ακόμα και ο πιο απλός φίλαθλος που είτε αγοράζει το -φθηνό σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα- εισιτήριο και γεμίζει τα γήπεδα, είτε συμμετέχει εθελοντικά σε όποια προσπάθεια κάνει η ομοσπονδία.

Αυτό είναι το σχέδιο δράσης των Τούρκων, όπως μας το παρουσίασε η γενική γραμματέας της ομοσπονδίας, Σινέμ Μαβιλί. Η πρώτη ερώτηση που της κάναμε όταν μας υποδέχθηκε στα υπερσύγχρονα γραφεία, κάπου μεταξύ γηπέδου και ξενοδοχείου, αφορούσε στις διοργανώσεις που αναλαμβάνει η χώρα της κάθε λίγο και λιγάκι: «Όταν πληροφορούμαστε ότι υπάρχει διαθέσιμη διεθνής διοργάνωση τρέχουμε να υποβάλλουμε αίτηση. Από τις πρώτες προϋποθέσεις που απαιτούνται είναι τα γήπεδα και εμείς με το Μπάσκεντ και το Μπεστέπε στην Άγκυρα, το Μπουρχάν Φελέκ στην Κωνσταντινούπολη, αυτό που ανακατασκευάζεται στη Σμύρνη και ένα καινούριο που φτιάχνουμε στην Προύσα, πληρούμε όλες τις προδιαγραφές», επισημαίνει, όμως, ξεκαθαρίζει ότι στις διοργανώσεις δεν μετρούν μόνο τα κτίρια, αλλά κυρίως οι άνθρωποι: «Η ομοσπονδία αποκτά γνώσεις και εμπειρίες μέσω των ατόμων που στελεχώνουν τις εθνικές και τους συλλόγους που έπαιξαν στο εξωτερικό, ενώ έχουμε αρκετούς εθελοντές, οι οποίοι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για την επιτυχημένη διεξαγωγή των αγώνων. Μάλιστα, οι εθελοντές, που ως επί το πλείστον είναι φοιτητές πανεπιστημίων, μας κάνουν δωρεάν ‘διαφήμιση’, καθώς συζητούν με τους συμφοιτητές τους και συνέχεια έρχεται όλο και περισσότερος κόσμος στο άθλημα».

Οι εγκαταστάσεις στην Τουρκία, ειδικά σε Άγκυρα και Πόλη, σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό και η επόμενη απορία που μας δημιουργήθηκε ήταν ποιος χρηματοδοτεί αυτά τα έργα: «Η γενική γραμματεία νεότητας και άθλησης δίνει τα χρήματα. Επίσης, βοηθούν οι δήμοι. Στην Προύσα, για παράδειγμα, που χτίζουμε νέο κλειστό, το οικόπεδο το χορήγησε ο δήμος. Βάζουν τα λεφτά και μας δίνουν τη χρήση των γηπέδων για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Φυσικά και η ομοσπονδία βρίσκει χορηγούς για επιπλέον οικονομική βοήθεια».

Ξενοδοχείο πάνω από το γήπεδο!

Στο Μπάσκεντ, όπου φιλοξενήθηκαν πρόσφατα τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα παίδων και κορασίδων, ο θεατής - επισκέπτης απολαμβάνει όλες τις ανέσεις, ενώ οι αθλητές νιώθουν σαν βασιλιάδες. Κλειστό γυμναστήριο, ειδικά ιατρεία, σάουνα και πισίνα, εστιατόριο, ξενοδοχείο και κλειστό γήπεδο μπιτς βόλεϊ, συμπληρώνουν το ιδανικό «πακέτο», ενώ στο ίδιο κτίριο συστεγάζεται και η τουρκική ομοσπονδία.
«Η σκέψη για το ξενοδοχείο πάνω από το γήπεδο ήταν ιδέα του προέδρου μας, Ερόλ Καραμπιγίκ. Δεν ξέρω εάν το εμπνεύστηκε ή το είδε από κάπου αλλού, όμως, το τελικό αποτέλεσμα είναι υπέροχο. Μπορούν να έρθουν ομάδες για προετοιμασία, αλλά ακόμα και απλοί πολίτες για να μείνουν στο ξενοδοχείο», εξηγεί η κ. Μαβιλί.



Επειδή, όμως, όπως υπογράμμισε και η ίδια, τα κτίρια από μόνα τους δεν λένε τίποτα, η Τουρκία έχει φροντίσει να επενδύσει στο μέλλον: «Έχουμε υπογράψει πρωτόκολλο συνεργασίας με το υπουργείο παιδείας και παρέχουμε στα δημοτικά σχολεία μίνι φιλέ και μπάλες, ώστε στα διαλείμματα και στις ώρες γυμναστικής τα παιδιά να παίζουν βόλεϊ. Βεβαίως και τα άλλα αθλήματα έχουν παρόμοια προγράμματα, αλλά εμείς καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να κατευθύνουμε τους μαθητές στο βόλεϊ. Στις γυναίκες, είμαστε μακράν το πρώτο άθλημα, ενώ στους άνδρες, βρισκόμαστε πίσω από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ».

Το «κλειδί», πάντως, δεν βρίσκεται μόνο στη δουλειά που γίνεται στα δημοτικά σχολεία, αλλά κυρίως σε όσα ακολουθούν: «Μόλις τα παιδιά τελειώσουν το δημοτικό, καλούμε όσα έχουν ξεχωρίσει, εφόσον το επιθυμούν, να συνεχίσουν στο σχολείο που στεγάζεται στις εγκαταστάσεις μας και έτσι μένουν και προπονούνται μαζί όλο τον χρόνο», αναφέρει η γενική γραμματέας της τουρκικής ομοσπονδίας, δίνοντας στην ουσία την πιο πειστική εξήγηση για το πώς η εθνική κορασίδων της χώρας έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης!
 
Προσφέρουν οι χορηγοί
 
Σε συλλογικό επίπεδο, η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ γυναικών από τη Βάκιφμπανκ Γκιούνες Τουρκ Τέλεκομ και η επένδυση των ανδρικών συλλόγων σε παίκτες όπως ο Ιβάν Μίλκοβιτς και ο Λίμπερμαν Αγκάμεζ, έχουν μετατρέψει την Τουρκία σε ανερχόμενη δύναμη.
«Τα χρήματα έρχονται από τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες, εργοστάσια κλπ. Το κράτος δεν έχει ανάμειξη. Η ομοσπονδία βοηθάει με ένα μικρό ποσοστό και πάλι όμως, με χρήματα που έρχονται από χορηγίες και όχι κρατικά», αποκαλύπτει η κ. Μαβιλί, η οποία μας ανέλυσε και το ξεχωριστό κεφάλαιο που αποτελεί στη γειτονική χώρα το μπιτς βόλεϊ: «Η Τουρκία, όπως και η Ελλάδα, διαθέτει εκατοντάδες χιλιόμετρα ακτές. Σε αυτό είμαστε τυχεροί. Δυστυχώς, όμως, δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο επίπεδο που θέλουμε, αλλά ούτε στον επιθυμητό αριθμό αθλητών και αθλητριών. Διοργανώνουμε μίνι πρωταθλήματα χειμώνα και καλοκαίρι, ανάλογα με την περιοχή, ενώ υπάρχει και το εθνικό πρωτάθλημα. Στις γυναίκες, έχουμε μια κατηγορία με εννέα ομάδες, ενώ στους άνδρες έχουμε δύο κατηγορίες με πολύ περισσότερες. Στις γυναίκες, είναι πολύ ανεβασμένο το επίπεδο στη σάλα και έτσι δύσκολα κάποια σπουδαία αθλήτρια θα επιλέξει το μπιτς βόλεϊ. Στους άνδρες συμβαίνει το αντίθετο».

Επόμενο θέμα συζήτησης οι σχέσεις Τουρκίας - Ελλάδας σε επίπεδο ομοσπονδιών, με τη Σινέμ Μαβιλί να τονίζει: «Ειλικρινά χαιρόμαστε που έχουμε πολύ καλές σχέσεις και ήταν σε όλους ευχάριστο ότι ο κ. Μαυρομάτης ήρθε στην Άγκυρα στο Ευρωπαϊκό παίδων. Γνωρίζω, επίσης, ότι βρίσκεται σε συχνή επαφή με τον δικό μας πρόεδρο και πραγματικά εύχομαι να αναπτυχθεί η συνεργασία μας».
Η τελευταία ερώτηση αφορούσε το μέλλον του Ερόλ Καραμπιγίκ, καθώς κάποια δημοσιεύματα στον Τύπο της χώρας αναφέρουν πως διανύει την τελευταία θητεία του: «Ο πρόεδρος δεν είναι διατεθειμένος να κρατάει απλά την καρέκλα. Είναι δραστήριο άτομο με όραμα και όταν δει πως δεν έχει κάποιο σχέδιο να υλοποιήσει, τότε θα αποχωρήσει».

- ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ VOLLEYB@LL
]]> Γιάννα Βλάχου: «Βασική προτεραιότητα η οικογένεια» Της ΣΟΦΙΑΝΝΑΣ ΜΠΟΝΟΒΟΛΙΑ
Η Γιάννα Βλάχου, που αναδείχθηκε για ακόμα μια χρονιά κορυφαία υποδοχέας της Α1 γυναικών, μιλάει για την απόφασή της να πάει στο Ανατόλια, την οικονομική κατάσταση, την επιστροφή της στην Εθνική ομάδα και τα μελλοντικά σχέδιά της.Για πολλούς αθλητές η ευκαιρία να παίξουν σε μια ομάδα που έχει πάντα σαν στόχο την κορυφή, είναι όνειρο ζωής.

Για την ίδια, όμως, φαίνεται πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η έμπειρη λίμπερο έπειτα από τέσσερα χρόνια στον Ολυμπιακό αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα για τη «μάνα» Θεσσαλονίκη, αλλά και τον πρωταθλητισμό για χάρη της οικογένειας. Η 30χρονη διεθνής αθλήτρια εξηγεί τους λόγους της επιλογής αυτής, αναφέρεται στους σταθμούς της πολυετούς καριέρας της, την εφετινή πορεία του Ανατόλια, το νέο σύστημα της Α1 γυναικών, αλλά και όσα είχαν ακουστεί περί αποχώρησής της από την Εθνική ομάδα.

- Ξεκίνησες το βόλεϊ σε αρκετά μικρή ηλικία. Πότε έγινε η αρχή;
«Ξεκίνησα να παίζω από τα έξι μου. Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι έπαιζα σε ομάδα. Αντιθέτως, αντιμετώπιζα... τον τοίχο! Η αρχή έγινε όταν με είδε η Μαρία Γαβαλά και με πήρε στον Αίαντα Ευόσμου με τη γυναικεία ομάδα. Ήμουν πολύ μικρή για να πάρω χρόνο συμμετοχής, ωστόσο η Μαρία μου έδειχνε τι έπρεπε να κάνω και ήταν αυτή που ουσιαστικά μου έμαθε ό,τι ξέρω. Μάλιστα, το 2000-01 ανεβήκαμε στη μεγάλη κατηγορία, παρόλα αυτά, όμως, την επόμενη χρονιά άλλαξα ομάδα και πήγα στον Φιλαθλητικό».

- Που ήταν πανίσχυρος εκείνη την εποχή;
«Ναι, ο Φιλαθλητικός ήταν τότε η μεγάλη δύναμη της Θεσσαλονίκης. Περισσότερο και από τον Άρη ή τον Ηρακλή. Στα τρία χρόνια που έμεινα στην ομάδα το επίπεδο ήταν υψηλό. Πήγαμε σε τελικούς, κερδίσαμε το πρωτάθλημα την περίοδο 2002-03 και γενικά ήταν μια εποχή που δεν σκεφτόμουν ούτε την Αθήνα, ούτε να φύγω για κάποιον άλλο σύλλογο».

- Στη συνέχεια, όμως, ήρθε η... κάθοδος στην Αθήνα για τον Απολλώνιο Κερατσινίου. Πώς ήταν η μετάβαση και η αλλαγή αυτή στη ζωή σου;
«Δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάτι δύσκολο. Ήμουν 24 ετών και είχα κοντά μου τη Σοφία Δρούγκα και την Ελένη Κιόση, που ήρθαν και αυτές στην Αθήνα. Έτσι, η μετάβαση έγινε ομαλά, χωρίς να δυσκολευτώ στην προσαρμογή μου».

- Λίγο αργότερα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή σου, ο Ολυμπιακός που μόλις είχε ανέβει στην Α1. Ήταν ρίσκο η επιλογή αυτή;
«Η αλήθεια είναι ότι ρίσκαρα πηγαίνοντας στον Ολυμπιακό. Τότε δεν πρωταγωνιστούσε, αντιθέτως, προερχόταν από μια περίοδο που τη μια χρονιά έμενε και την άλλη έπεφτε κατηγορία. Ήταν, όμως, τότε που οι άνθρωποι του συλλόγου αποφάσισαν να ρίξουν βάρος στην ομάδα και τελικά πήρε τα πάνω της. Έτσι, μπορώ να πω ότι δικαιώθηκα πηγαίνοντας στον Ολυμπιακό. Τότε, μάλιστα, ήταν και από τις καλύτερες περιόδους της ομάδας, τόσο παικτικά, όσο και οικονομικά, αφού δεν υπήρχαν τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα».

Αναγκαία επιστροφή

- Όμως, ύστερα από τέσσερα χρόνια στην ομάδα και ενώ στον Ολυμπιακό σε ήθελαν, εσύ τα παράτησες όλα και επέστρεψες στην πατρίδα σου. Γιατί;
«Έπρεπε να γυρίσω στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μια απόφαση που πήρα μαζί με τον αρραβωνιαστικό μου και κατά κύριο λόγο αφορούσε το επαγγελματικό κομμάτι. Δηλαδή, την εργασία μου στη Θεσσαλονίκη, αφού η θέση μου ήταν στη Γενική Γραμματεία Μακεδονίας. Τα πράγματα είχαν δυσκολέψει και δεν μπορούσα να παίρνω συχνά άδειες. Γι’ αυτό αποφάσισα να γυρίσω και να παίξω στο Ανατόλια».

- Άλλο ένα αγωνιστικό ρίσκο, αλλά παράλληλα και πρόκληση;
«Για εμένα ήταν ένα προσωπικό στοίχημα να παίξω στο Ανατόλια. Ήταν μια ομάδα που τερμάτισε 9η πέρυσι και με λίγες μεταγραφές, εμένα, την Κιόση και μόνο μια ξένη, κατάφερε να βγει στην Ευρώπη, κατακτώντας την 5η θέση. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι πήγα σε μια ομάδα κατώτερη σε δυναμική. Αντίθετα, εξακολουθώ να πιστεύω ότι βρίσκομαι σε έναν σύλλογο με ζεστό και οικογενειακό κλίμα».

- Άρα αισθάνεσαι δικαιωμένη με την επιστροφή σου στη Θεσσαλονίκη;
«Εννοείται! Το επίπεδο ζωής είναι πολύ ανώτερο εδώ. Στην Αθήνα υπάρχουν πολλές επιλογές, αλλά στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα είναι πιο ήρεμα, οι ρυθμοί πιο χαλαροί και δεν τη συγκρίνω με καμία άλλη πόλη. Είμαι 100% χαρούμενη και ικανοποιημένη με την επιλογή μου να γυρίσω στη Θεσσαλονίκη».

- Συμφωνείς ότι το Ανατόλια εφέτος ήταν η ευχάριστη έκπληξη του πρωταθλήματος, δυσκολεύοντας το έργο των θεωρητικά μεγάλων;
«Ναι, η αλήθεια είναι ότι καταφέραμε και κόψαμε βαθμούς από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και ΑΕΚ και όλα αυτά με μια νεανική ομάδα σε σχέση με τους αντιπάλους μας. Αν είχαμε λίγη εμπειρία παραπάνω, μπορώ να πω ότι θα τερματίζαμε ακόμα ψηλότερα από την 5η θέση».

- Εκτός από το αγωνιστικό, το Ανατόλια «εκπλήσσει» θετικά και με τις πληρωμές που γίνονται στην ώρα τους.
«Δυστυχώς, για τη γενικότερη εικόνα του ελληνικού βόλεϊ, έτσι είναι! Νομίζω ότι το Ανατόλια και η ΑΕΚ είναι οι μόνοι σύλλογοι που πληρώνουν κανονικά τις αθλήτριες. Βέβαια, στις μεγάλες ομάδες τα μεγέθη είναι διαφορετικά, η ημέρα με τη νύχτα. Από όσο ξέρω, από τις συζητήσεις που κάνω με τις συμπαίκτριές μου στην Εθνική, όσες παίζουν σε άλλες ομάδες, η κατάσταση δεν είναι καλή».

- Τα περιορισμένα μπάτζετ θεωρείς ότι έχουν «μικρύνει» το επίπεδο του ελληνικού βόλεϊ;
«Αναμφίβολα το αγωνιστικό επίπεδο είναι πεσμένο. Όλες οι ομάδες έχουν ρίξει τα στάνταρντ τους και αυτό φάνηκε στο γήπεδο».

«Κυρίαρχος ο ΠΑΟ»

- Πώς έγινε όμως και ο Παναθηναϊκός διατήρησε τα σκήπτρα;
«Ο Παναθηναϊκός είναι πολύ καλή ομάδα, πολύ δεμένη και δεν είναι τυχαίο ότι έχει κατακτήσει τόσα νταμπλ όλα αυτά τα χρόνια. Ένας βασικός κορμός από παλιές και έμπειρες αθλήτριες έχει κάνει τον Παναθηναϊκό κυρίαρχο στο γυναικείο βόλεϊ, κάτι που είναι δύσκολο να ‘σπάσει’».

- Πώς κρίνεις το σύστημα διεξαγωγής που ίσχυσε στην Α1 γυναικών;
«Προσωπικά μου άρεσε γιατί με αυτόν τον τρόπο φάνηκε ποια ομάδα ήταν έτοιμη και ποια όχι. Σίγουρα το γεγονός ότι ‘μηδενίστηκαν’ οι ομάδες στη δεύτερη φάση ήταν κάπως άδικο, ωστόσο στο Ανατόλια το είδαμε ως επιπλέον πρόκληση και γι’ αυτό είχαμε τα θετικά αποτελέσματα που μας απέφεραν την 5η θέση. Αρχικός στόχος μας ήταν η εξάδα και από τη στιγμή που το πετύχαμε προσπαθήσαμε για το καλύτερο δυνατό».

- Πρόσφατα, ο Γιώργος Σαμαράς δήλωσε ότι εσύ και η Χαρά Σάκουλα είστε οι δύο κορυφαίες εν ενεργεία Ελληνίδες αθλήτριες. Εσύ πώς το βλέπεις;
«Πραγματικά δεν το ήξερα και με τιμά ιδιαίτερα αυτός ο χαρακτηρισμός. Ειδικά από τη στιγμή που πολύ σπάνια ένας αθλητής ή μια αθλήτρια που αγωνίζονται ως λίμπερο κερδίζουν τα θετικά σχόλια των ανθρώπων του βόλεϊ, αν και η θέση αυτή είναι καίρια. Χαίρομαι πολύ για τα λόγια του Γιώργου Σαμαρά και τον ευχαριστώ».

- Υπάρχει κάποια παίκτρια που θαυμάζεις και με την οποία θα ήθελες να γίνετε συμπαίκτριες;
«Η Μάγια Ογκνιένοβιτς είναι μία από αυτές που θα ήθελα να παίξω στην ίδια ομάδα, επίσης η Έλενα Κόλεβα με την οποία ήμασταν πέρυσι συμπαίκτριες στον Ολυμπιακό. Είναι και πολλές άλλες, αλλά ίσως τις αδικώ γιατί δεν μπορώ να αναφέρω όλα αυτά τα ονόματα».



- Κάποιος προπονητής που σε έχει «σημαδέψει»;
«Μπορώ να ξεχωρίσω τον Τάκη Φλώρο, καθώς και τον Γιάννη Νικολάκη. Για εμένα, βέβαια, κορυφαία είναι η Μαρία Γαβαλά, αφού χωρίς αυτήν δεν θα ήμουν εδώ που είμαι».

- Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή στην καριέρα σου;
«Ως ατομική διάκριση ήταν η ανάδειξή μου ως MVP στο πρωτάθλημα της περιόδου 2002-03. Γενικότερα, όμως, θα έλεγα η συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2002 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Χειρότερη στιγμή στην καριέρα μου ήταν πρόπερσι με τον Ολυμπιακό, όταν έχοντας πλεονέκτημα έδρας και παρά το αρχικό προβάδισμα με 2-0 νίκες, χάσαμε το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό».

«Δεν εγκατέλειψα την Εθνική»

- Στην Εθνική ομάδα αγωνίζεσαι από το 1999 και τόσα χρόνια δείχνεις την ίδια θέληση. Πώς τα καταφέρνεις;
«Καταρχάς αισθάνομαι τυχερή που παίζω πολλά χρόνια στην Εθνική και κυρίως που έχω λάβει μέρος στις σπουδαιότερες διοργανώσεις, όπως τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ωστόσο, πέρυσι, ακούστηκαν κάποια σχόλια εις βάρος μου. Ότι δήθεν εγκατέλειψα την Εθνική. Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Η πραγματικότητα είναι ότι ήθελα να παίξω, αλλά δεν μπορούσα λόγω της δουλειάς μου. Οι προπονήσεις γίνονταν στην Αθήνα και δεν μπορούσα να πηγαινοέρχομαι από τη Θεσσαλονίκη. Εφέτος, με κάλεσε ο κύριος Φλώρος, τον οποίο γνωρίζω και εκτιμώ τόσα χρόνια. Πάλι καλά που η προετοιμασία έγινε στον Ατέρμωνα του Κιλκίς και μπορούσα να πηγαίνω. Βέβαια, το πρόγραμμα ήταν πιεσμένο, αφού το πρωί δούλευα, επέστρεφα για μια ώρα στο σπίτι και μετά πήγαινα για προπόνηση».

- Έχεις να αποδείξεις κάτι με αυτήν την επιστροφή σου στην Εθνική;
«Όχι, δεν έχω να αποδείξω τίποτα και δεν έχω καμία πικρία για αυτά που ακούστηκαν πέρυσι. Αυτό που έκανα πάντα, όχι μόνο στην Εθνική αλλά και στις ομάδες που αγωνιζόμουν, ήταν να δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου και να βοηθάω όσο μπορώ».

- Τι σκέφτεσαι για το μέλλον σου;
«Προτεραιότητά μου είναι η οικογένεια. Δεν ξέρω αν θα παίζω κάπου του χρόνου, το σίγουρο πάντως είναι ότι στην παρούσα χρονική στιγμή το πρώτο μου μέλημα είναι να δημιουργήσω οικογένεια».

- ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ VOLLEYB@LL
]]> Λόι Μπολ: «Είμαι ευλογημένος» Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΝΤΖΙΟΥΚΗ

Ο σπουδαίος Αμερικανός πασαδόρος, Λόι Μπολ, που στα 39 του χρόνια αποφάσισε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, μιλάει στο volleyb@ll για την εντυπωσιακή καριέρα του και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της. Τεσσάρων ετών έμαθε να παίζει βόλεϊ χρησιμοποιώντας ένα μπαλόνι, στα 12 «ζήλεψε» την εθνική ομάδα των ΗΠΑ που κατακτούσε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο και είπε στον πατέρα του πως θέλει να γίνει αθλητής, στα 17 έδωσε το πρώτο του παιχνίδι στην Ιαπωνία.

Από τότε η λέξη «όνειρο» δεν έφυγε ποτέ από μέσα του. Ούτε όταν κατακτούσε πρωταθλήματα με Μόντενα, Ηρακλή και Ζενίτ Καζάν, ούτε όταν έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης, ούτε όταν μιμήθηκε την αγαπημένη του εθνική του Λος Άντζελες και της Σεούλ και φορούσε το χρυσό μετάλλιο στο στήθος το 2008 στο Πεκίνο. Ούτε τώρα, στα 39 του, που αποφάσισε να σταματήσει την τόσο λαμπρή καριέρα του.

Ο Λόι Μπολ γεννήθηκε για να παίζει βόλεϊ, μεγάλωσε κάνοντας όνειρα, συνέχισε κατακτώντας στόχους και μοιράζεται μαζί μας διάφορες ιστορίες που του έχουν μείνει, σε όλη αυτήν τη σπουδαία πορεία του. «Είμαι ευλογημένος» ήταν η απάντησή του, για όλα όσα έζησε και πέτυχε μέχρι στιγμής, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Μια ζωή γεμάτη αθλητισμό, ταξίδια, περιπέτειες, εμπειρίες, κατακτήσεις, συγκινήσεις.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1972 ο Άρνι Μπολ ήταν τόσο χαρούμενος που αντίκρισε μπροστά του τον μικρό Λόι, ώστε βάλθηκε τέσσερα χρόνια μετά να του μάθει τα μυστικά του βόλεϊ. Ως προπονητής, ο πατέρας του Λόι Μπολ δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και το 1976 έστησε ένα μικρό γήπεδο βόλεϊ στο σαλόνι του σπιτιού του!
«Δεν είχαμε μεγάλο σπίτι στην Ιντιάνα, αλλά ο πατέρας μου κατάφερε να τοποθετήσει ένα φιλέ στο σαλόνι και ξεκίνησε να μου μαθαίνει πώς να παίζω βόλεϊ με ένα μπαλόνι. Ήμουν τόσο μικρός που θα ήταν δύσκολο για εμένα να χρησιμοποιήσω μπάλα, γιατί ήταν βαριά. Με το μπαλόνι, όμως, μου έμαθε πολλά, όχι μόνο να πετάω απλά τη μπάλα. Για δύο χρόνια παίζαμε μόνο με μπαλόνι και στα έξι μου έκανα για πρώτη φορά πάσες με μπάλα. Δεν διαθέταμε πολλά λεφτά ως οικογένεια και ξεφεύγαμε μέσω του αθλητισμού. Το μόνο που είχαμε τότε ως διασκέδαση ήταν το βόλεϊ και ο πατέρας μου με άφηνε για ώρες να χτυπάω το μπαλόνι. Η αλήθεια είναι ότι έπαιζα μόνος μου γιατί οι δύο αδερφές μου δεν είχαν τόσο καλή σχέση, όσο εγώ, με τον αθλητισμό».

«Γλίτωσε» από το μπάσκετ

Μπορεί από τα τέσσερα χρόνια του να έπαιζε βόλεϊ, έστω και με μπαλόνι, αλλά ζώντας σε μια άκρως μπασκετική πόλη, όπως η Ιντιάνα, δοκίμασε την τύχη του με την πορτοκαλί μπάλα. Ο Μπόμπι Νάιτ ήταν ο πρώτος προπονητής του, ο Λόι έμαθε και έπαιξε και μπάσκετ, αλλά όχι για πολύ, καθώς τον είχε κερδίσει ήδη το βόλεϊ. Για το μπάσκετ, πάντως και την πόλη του χαίρεται πολύ: «Αναδείξαμε καλούς αθλητές, όπως ο Ρέτζι Μίλερ. Κορυφαίος σουτέρ και μου άρεσε να τον παρακολουθώ».
Η πορεία του ξεκίνησε από πολύ νωρίς έχοντας πάντα στο πλευρό του τον πατέρα του, ο οποίος έγινε και προπονητής του στο γήπεδο και στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Εκεί όπου αποτέλεσε μέλος της ομάδας τζούνιορ και με την οποία έδωσε τους πρώτους ερασιτεχνικούς αγώνες του.



Το καλοκαίρι του 1984 ο Λόι ήταν δώδεκα ετών και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες δεν έχανε παιχνίδι μαζί με τον πατέρα του στην τηλεόραση. Στις 11 Αυγούστου είδε την αγαπημένη του εθνική να νικά με 3-0 τη Βραζιλία και να κατακτά το χρυσό μετάλλιο: «Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τόσο όμορφα μέσα μου που είπα κατευθείαν στον πατέρα μου πως ήθελα να γίνω κι εγώ βολεϊμπολίστας. Παρακολουθούσα όλα αυτά τα αστέρια της εθνικής και ήθελα να τους μοιάσω. Ο πατέρας μου, τότε, μου είπε ότι είναι νωρίς και έπρεπε να περιμένω».
Τέσσερα χρόνια αργότερα η εθνική των ΗΠΑ κατέκτησε και πάλι το χρυσό στη Σεούλ, νικώντας τη Σοβιετική Ένωση με 3-1. Και εκείνο το παιχνίδι το παρακολούθησε πάλι με τον πατέρα του, λέγοντάς του αυτήν τη φορά: «Είμαι 100% σίγουρος ότι αυτό θέλω να κάνω. Θέλω να γίνω σαν κι αυτούς. Θέλω να παίξω βόλεϊ».

Στα 17 του έγραψε ιστορία, αφού έγινε ο νεότερος Αμερικανός βολεϊμπολίστας που φόρεσε το εθνόσημο στο στήθος: «Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Η ομάδα θα πήγαινε στην Ιαπωνία και ο Σκοτ Φόρτσουν τραυματίστηκε στον αστράγαλο. Αυτό ανάγκασε τον προπονητή Μπιλ Νέβιλ να με καλέσει στην αποστολή. Ήταν απίστευτο. Ακολούθησα την εθνική στην Οσάκα και μάλιστα πήρα χρόνο συμμετοχής. Μπροστά σε 25.000 θεατές αγωνίστηκα ως δεύτερος πασαδόρος και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που πήγα για πρώτη φορά στο σέρβις. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να περάσω τη μπάλα απέναντι».

Η εμπειρία της Ιαπωνίας

Στην Ιντιάνα μεγάλωσε, στα γήπεδα της Αμερικής ξεκίνησε να παίζει βόλεϊ, αλλά η πρώτη επαγγελματική ομάδα του ήταν η Τόρει Άροους στην Ιαπωνία. Εκεί όπου αγωνίστηκε για τρία χρόνια και δεν κρύβει ότι η συγκεκριμένη εμπειρία τον βοήθησε πολύ: «Στην αρχή ήταν δύσκολα. Ξένη χώρα, μακριά από το σπίτι μου, δύσκολη γλώσσα. Παρόλα αυτά κατάφερα να προσαρμοστώ σχετικά γρήγορα και εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία που μου δόθηκε. Στην Ιαπωνία έμαθα πώς να πασάρω σωστά, το επίπεδο ήταν καλό και γενικότερα αυτή η τρίχρονη παρουσία μου εκεί με βοήθησε σημαντικά».

Η πρώτη ευρωπαϊκή εμπειρία του ήρθε μέσω του ιταλικού πρωταθλήματος και της Μόντενα. Οι πρώτες ημέρες στην Ιταλία ήταν διαφορετικές και ξεχωριστές, όπως και η πρώτη συνέντευξη: «Στην Ιταλία δεν μιλούσαν πολλοί αγγλικά και μου είπαν ότι έπρεπε να μάθω τη γλώσσα τους όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Στην πρώτη κιόλας εβδομάδα στη Μόντενα με κάλεσαν σε τηλεοπτική εκπομπή και μου μιλούσαν μόνο ιταλικά. Είχα σαστίσει και δεν ήξερα τι να πω. Σε κάποια φάση με ρώτησαν για τους συμπαίκτες μου, αλλά εγώ μπερδεύτηκα και νόμιζα ότι με ρώτησαν για τις γυναίκες της Ιταλίας. Απάντησα λοιπόν ότι είναι υπέροχες με ωραία πόδια και τότε έπεσε πολύ γέλιο. Ύστερα από αυτό το περιστατικό αναγκάστηκα και διάβαζα κάθε μέρα ώστε να μάθω ιταλικά».

Το 2002 ο Λόι πανηγύρισε το πρωτάθλημα Ιταλίας. Ήταν ο πρώτος τίτλος του, η μεγαλύτερη, ως τότε, στιγμή της καριέρας του σε συλλογικό επίπεδο: «Ήταν κάτι το ιδιαίτερο για εμένα. Ήταν η αρχή της πορείας που ακολούθησε. Εκείνο το πρωτάθλημα με έκανε να πιστέψω ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου, απέκτησα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήξερα πως μπορώ να πετύχω ακόμα πιο πολλά στην καριέρα μου. Τα τέσσερα χρόνια στη Μόντενα με τους τίτλους και τις διακρίσεις σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ το απέδειξαν».





«Ευτυχισμένος στον Ηρακλή»

Σε μια «περίεργη» περίοδο της καριέρας του και ενώ προβληματιζόταν για το τι θα ακολουθήσει μετά τη Μόντενα, ο Νίκος Αρταβάνης του έδωσε ένα κίνητρο: «Ψαχνόμουν για να δω τι θα κάνω, αλλά τότε με πήρε τηλέφωνο ο κ. Αρταβάνης και μου είπε ότι  ήθελε να παίξω στον Ηρακλή. Ήξερα ότι η Θεσσαλονίκη ήταν όμορφη πόλη και πως θα έχω για πρώτη φορά συμπαίκτες από την ίδια χώρα. Το κίνητρο ήταν σημαντικό και απάντησα θετικά. Μια απόφαση που τελικά μου βγήκε σε καλό, γιατί στον Ηρακλή πέρασα τα δύο πιο ευτυχισμένα χρόνια της καριέρας μου. Θυμάμαι πολλά παιχνίδια, πέρα από αυτά που κατακτήσαμε τίτλους και τους τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ. Για παράδειγμα, κινδυνεύαμε να χάσουμε ένα μεγάλο αήττητο ρεκόρ στην Αθήνα με τον Πανελλήνιο, αλλά στο τάι-μπρέικ ο Στάνλεϊ πήρε πέντε άσους και νικήσαμε. Επίσης, θυμάμαι τον εκτός έδρας αγώνα με τον ΠΑΟΚ, όπου χάναμε 0-2. Τότε είπα στους συμπαίκτες μου ότι θα νικήσουμε τώρα, αλλιώς δεν φεύγουμε. Τελικά, το γυρίσαμε σε 3-2».

Όταν τον ρωτήσαμε γι’ αυτό που βρήκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν διαφορετικό, ο Λόι απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη… ο φραπές: «Μετά από τις προπονήσεις πηγαίναμε με τους συμπαίκτες μου για φραπέ. Δεν είναι μόνο η γεύση, είναι και ο τρόπος. Στην Αμερική πίνουμε καφέ μέσα σε τρία λεπτά και φεύγουμε. Στην Ελλάδα τον πίνουμε σε τρεις ώρες γιατί αράζουμε και συνέχεια μιλάμε για όλους και για όλα».
Όσο για τον πρώτο άνθρωπο που αντίκρισε στον Ηρακλή και του έκανε εντύπωση, πάλι απάντησε άμεσα: «Δεν θα ξεχάσω την πρώτη στιγμή που αντίκρισα τον Κράβαρικ. Ένας τεράστιος άνθρωπος που φώναζε μέσα στα αποδυτήρια και είπα μέσα μου… τι είναι αυτός; Δεν άργησα πολύ για να διαπιστώσω ότι ήταν απίθανος και πως θα έκανε φοβερά πράγματα για να βοηθήσει την ομάδα. Ήταν πραγματικός αρχηγός και μας έδινε δύναμη. Όταν τον κοιτούσαμε γελούσαμε και όλα πήγαιναν καλά».



«Οι τρελοί οπαδοί»

Το πρώτο συναίσθημά του, όταν αντίκρισε τους οπαδούς του Ηρακλή, ήταν ο φόβος! «Ναι, είναι αλήθεια. Μόλις τους αντίκρισα φοβήθηκα. Φώναζαν δυνατά, πετούσαν χαρτάκια, τα έδιναν όλα και σκέφτηκα… τι γίνεται εδώ; Και στη Μόντενα είχαμε φιλάθλους που μας υποστήριζαν, αλλά αυτοί του Ηρακλή ήταν οι πιο τρελοί. Δεν σταματάνε να φωνάζουν. Ιδρώνουν, γελάνε, κλαίνε και ήξερα ότι θα πέθαιναν για εμάς. Όταν πήραμε το πρώτο κύπελλο ήταν η οικογένειά μου στο αεροδρόμιο και ένας οπαδός ήρθε και μου φώναζε πανηγυρίζοντας. Τότε ο γιος μου έκλαψε γιατί τρόμαξε, είπα στον οπαδό να σταματήσει, με αγκάλιασε, σταμάτησε και έφυγε. Ο γιος μου ακόμα και τώρα φωνάζει στο σπίτι το σύνθημα Ήρα Ήρα κύπελλο».

Τα πολλά χρήματα που του πρόσφερε η Ζενίτ ήταν η αιτία που ο Λόι μετακόμισε στο παγωμένο Καζάν και έμεινε εκεί για πέντε χρόνια, όπου και έκλεισε την καριέρα του με την κατάκτηση του τέταρτου ρωσικού πρωταθλήματος: «Το πρόβλημα με το Καζάν είναι ότι χιονίζει εννιά μήνες τον χρόνο. Γεγονός που με έκανε να μένω μέσα στο σπίτι πάρα πολλές ώρες την ημέρα. Στην αρχή αντιμετώπισα μεγάλες δυσκολίες προσαρμογής, αλλά τα κατάφερα. Δυστυχώς, έπρεπε να μάθω και ρωσικά, δεν μπορώ να πω ότι τα μιλάω καλά, αλλά τουλάχιστον μπορώ να συνεννοούμαι. Μαζί με τον Στάνλεϊ είχαμε ενθουσιασμό και τα δώσαμε όλα. Θέλαμε να δείξουμε κάτι διαφορετικό στο ρωσικό πρωτάθλημα και απεχθανόμασταν τις ήττες. Δημιουργήσαμε μια ομάδα που τελικά τα σάρωσε όλα».
Αυτή η τεράστια καριέρα ολοκληρώθηκε και ο Λόι Μπολ δήλωσε συγκινημένος με όσα έχει πετύχει μέχρι τώρα στη ζωή του: «Αν με ρωτούσαν στα 16 μου θα έλεγα ότι θα ήθελα να κάνω πολλά, αλλά δεν θα πίστευα ότι θα πετύχαινα όλα αυτά. Έχω μια υπέροχη γυναίκα, παιδιά, τίτλους, μετάλλια και χρήματα, με τα οποία θα σπουδάσω τα παιδιά μου. Τώρα θα ξεκουραστώ για έναν χρόνο και μετά θα δω τι θα κάνω. Μπορεί να ασχοληθώ με την προπονητική, θα δείξει, έχω και κάποιες επιχειρηματικές σκέψεις. Στην Ευρώπη λέω να επιστρέψω μετά από περίπου πέντε χρόνια…».



- ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ VOLLEYB@LL]]> Κωνσταντίνου, Αγγελοπούλου στο Sport24.gr (videos)
Στα 19 και 18 τους χρόνια αντίστοιχα, το ζευγάρι Μαριώτα-Μανωλίνα ήταν η μεγάλη "έκπληξη" του Masters της Αίγινας (24-26/6) αφήνοντας πίσω τους πολύπειρες και πολυνίκεις αθλήτριες, όπως Νικολαΐδου, Δηλαβέρη, Παπαγεωργίου και Νάστου.

Η έκπληξη δεν ήταν τόσο μεγάλη όμως, αν αναλογιστεί κανείς την προετοιμασία που κάνουν μαζί με τον προπονητή τους όλα αυτά τα χρόνια για να είναι στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο διεκδικώντας στα ίσια τις πρωτιές.

Πείτε μου για την έως τώρα καριέρα σας στον χώρο
Μανωλίνα: Είχε γίνει το 2009 μια προσπάθεια από την Ομοσπονδία της Κύπρου για να υλοποιηθεί μια κυπριακή ομάδα beach volley για να εκπροσωπήσει την χώρα. Κάλεσαν κάποιες κοπέλες που πίστευαν ότι είναι οι κατάλληλες για το άθλημα και τελικά έγινε εκλογή με εμένα και τη Μαριώτα, με τον προπονητή μας Μανώλη Ρουμελιώτη και τον Κώστα Ταμπουρατζή κι έτσι πήγαμε σε όλα τα τουρνουά εμείς οι δύο ως ομάδα.

Μαριώτα: Είχε ένα τουρνουά με αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης που θα γινόντουσαν στην Κύπρο, και πιο πριν δεν είχαν ασχοληθεί με beach volley και λόγω του χώρου των αγώνων ήθελαν να διεκδικήσουν κάτι… Eπρεπε να φτιάξουν οπωσδήποτε μια ομάδα.

Και για τη σάλα, για τις ομάδες που ξεκινήσατε;
Μαριώτα: Εγώ έμενα Αθήνα, ξεκίνησα από τον Απόλλωνα Αγίου Δημητρίου, από τη γειτονιά μου όπου ξεκίνησα για πλάκα, πήγα ένα χρόνο στον Πανελλήνιο και πέρσι πήγα στην Κύπρο στην Ανόρθωση (σσ: όπου πήρε και το Πρωτάθλημα Κύπρου)

Μανωλίνα: Εγώ από τα 9 μου παίζω στην ΑΕΛ (ΑΕ Λεμεσσού) και από την Γ' Γυμνασίου παίζω στη γυναικεία ομάδα της ΑΕΛ.

Ποια είναι η διαφορά του επιπέδου μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, στο άθλημά σας αλλά και γενικότερα;
Μαριώτα: Στην Κύπρο, επειδή είναι και μικρός πληθυσμός δεν έχει τόσο αναπτυγμένο αθλητισμό όσο είχε στην Ελλάδα τις καλές εποχές αλλά σιγά σιγά αναπτύσσεται σε μερικά αθλήματα. Στο beach volley ας πούμε αναπτύσσεται τώρα. Στην Ελλάδα πιο παλιά σίγουρα ήταν σε καλύτερα επίπεδα ο αθλητισμός αλλά τώρα με την οικονομική κρίση, στην Κύπρο που είναι καλύτερη η κατάσταση αρχίζουν κι ανεβαίνουν, ενώ στην Ελλάδα αρχίζουν και "καταρρέουν".

Μανωλίνα: Γίνονται ήδη κάποιες προσπάθειες κάτω στην Κύπρο, προπονούνται κάποια κορίτσια σε μικρές ηλικίες 14, 15 χρόνων ούτως ώστε να εξελιχτούν και να ασχοληθούν με το beach volley που δεν υπήρχε πριν και πιστεύω είναι πάρα πολύ καλή η προσπάθεια για να αναπτυχθεί το άθλημα στην Κύπρο.



Μανωλίνα Κωνσταντίνου, Μαριώτα Αγγελοπούλου στο... by sport24tv

Οι αγώνες για το τριήμερο "μετακόμισαν" στον Σχινιά, πείτε μου τη γνώμη σας για την διοργάνωση και τις αναμετρήσεις
Μανωλίνα: Πρώτη φορά έρχομαι στο Σχινιά, είναι πάρα πολύ ωραία, το περιβάλλον είναι τέλειο, η ατμόσφαιρα γενικώς εδώ, πιστεύω θα υλοποιηθεί ένα πάρα πολύ ωραίο τουρνουά, οι ομάδες είναι σε καλό επίπεδο και θα βάλουμε τα δυνατά μας για το καλύτερο.

Μαριώτα: Είναι ένας πολύ ωραίος χώρος, εγώ έρχομαι από μικρή εδώ, σήμερα τελείωσαν τα προκριματικά, το ταμπλό είναι το ίδιο με το προηγούμενο στην Αίγινα, οι ομάδες πιστεύω γενικά δεν έχουν μεγάλες διαφορές, όλες είναι κοντά η μία στην άλλη και θα έχει ενδιαφέρον, τα αποτελέσματα θα έχουν ενδιαφέρον πιστεύω.



Μανωλίνα Κωνσταντίνου, Μαριώτα Αγγελοπούλου στο... by sport24tv

Πώς βλέπετε το άμεσο μέλλον σας;
Μανωλίνα: Τελείωσα φέτος το σχολείο και μπορώ να μείνω στην Κύπρο γιατί έχω "άνευ" για οποιαδήποτε θέση θέλω αλλά δεν είναι αυτές οι προτεραιότητές μου, θα ήθελα να πάω στο εξωτερικό, περιμένω κάποιες απαντήσεις από κάποια Πανεπιστήμια του εξωτερικού για σπουδές και παράλληλα να συνδυάσω και το βόλεϊ

Μαριώτα: Είμαι στο πρώτο έτος στην Κύπρο στο Πανεπιστήμιο και σίγουρα θα κάτσω άλλα τρία χρόνια για να τελειώσω τις σπουδές μου και μετά βλέπουμε.

Ελεύθερος χρόνος, χόμπι;
Μανωλίνα: Εντάξει, εγώ μέχρι τώρα είχα το σχολείο, φροντιστήρια κλπ. Ασχολούμαι και μου αρέσει πολύ η ζωγραφική ως χόμπι και όταν δεν έχω προπονήσεις περνάω πολλές ώρες με τους φίλους μου.

Μαριώτα: Ε κι εγώ πηγαίνω στη σχολή μου πού και πού, μου αρέσει κι εμένα να βγαίνω πάρα πολύ με τους φίλους μου, σινεμά, μουσική…

 


Μανωλίνα Κωνσταντίνου, Μαριώτα Αγγελοπούλου στο... by sport24tv

]]> Οι πρωταγωνίστριες της Αίγινας στο Sport24.gr (videos)
Ένα πολύ ενδιαφέρον Masters εκτυλίχτηκε στην Αίγινα, με τα περισσότερα φαβορί στις γυναίκες (Νικολαΐδου-Δηλαβέρη, Παπαγεωργίου-Μεντρίτσκα, Νάστου-Γκότζη) να αποκλείονται νωρίς και τις νεαρές αλλά εξαιρετικά ταλαντούχες Αγγελοπούλου-Κωνσταντίνου να κατακτούν δίκαια αήττητες το Τρόπαιο.

Η 18χρονη της ΑΕ Λεμεσσού και η 19χρονη της πρωταθλήτριας Κύπρου Ανόρθωσης "έβαλαν τα γυαλιά" σε μεγαλύτερες κι εμπειρότερες αθλήτριες και κατέκτησαν -πέρα από την πρωτιά- και τον σεβασμό όλων.

Η κάμερα του Sport24.gr ήταν εκεί καταγράφοντας συναισθήματα και δηλώσεις των περισσότερων αθλητριών μετά από κάθε παιχνίδι και σας τα παρουσιάζει.

Η Φένια Παπαγεωργίου (που αγωνίστηκε για φέτος στην ΑΕΚ) για την επιστροφή της στο Beach Volley και τη νέα της συμπαίκτρια.
Η Φένια Παπαγεωργίου στο Sport24.gr by sport24tv

Η Κατερίνα Νικολαΐδου για τη διοργάνωση
Η Κατερίνα Νικολαΐδου στο Sport24.gr by sport24tv

Η Μαριώτα Αγγελοπούλου για την πρώτη νίκη της ομάδας της

Η Μαριώτα Αγγελοπούλου στο Sport24.gr by sport24tv

Μαρία Παπαδάκη και Άννα Φωτεινού ξεκινούν νικηφόρα σε μια πορεία που έφτασε μέχρι τον τελικό

Παπαδάκη, Φωτεινού στο Sport24.gr by sport24tv

Μαρικρίστα Μαγκανάρη και Πηγή-Άννα Μεθενίτη μετά τη νίκη τους επί του no1 σε βαθμολογία διδύμου του ταμπλό (Νάστου-Γκότζη)
Μαγκανάρη-Μεθενίτη στο Sport24.gr by sport24tv

Η Αθηνά Δηλαβέρη (του Παναθηναϊκού) μετά τον προημιτελικό και τη μεγάλη νίκη και εμφάνιση της ομάδας της επί των Παπαγεωργίου-Μεντρίτσκα
Η Αθηνά Δηλαβέρη στο Sport24.gr by sport24tv

Μανωλίνα Κωνσταντίνου και Μαριώτα Αγγελοπούλου κερδίζουν στον ημιτελικό και φαίνονται πανέτοιμες να διεκδικήσουν το τρόπαιο
Μανωλίνα Κωνσταντίνου-Μαριώτα Αγγελοπούλου στο... by sport24tv

Παπαδάκη και Φωτεινού αποκλείουν τα φαβορί Νικολαΐδου-Δηλαβέρη
Παπαδάκη, Φωτεινού (Β) στο Sport24.gr by sport24tv

Οι νικήτριες του τουρνουά Μαριώτα Αγγελοπούλου και Μανωλίνα Κωνσταντίνου παρέα με τον προπονητή τους, Περικλή Αθανασόπουλο
M. Αγγελοπούλου και M. Κωνσταντίνου στο Sport24.gr by sport24tv ]]> Οικογενειακή υπόθεση... Ο Μενέλαος Κοκκινάκης ήταν το πρώτο καλοκαιρινό… απόκτημα της ομάδας βόλεϊ του Ολυμπιακού. Όχι ότι δεν ήταν πολύτιμο κομμάτι του συνόλου που κατέκτησε το τρεμπλ, αλλά εδώ και λίγες μέρες «αναβαθμίστηκε» και έγινε επαγγελματίας με την βούλα, υπογράφοντας το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο της καριέρας του.

Ο 18χρονος δεν έχει το μονοπώλιο να είναι ο μοναδικός «ερυθρόλευκος» βολεϊμπολίστας της οικογένειας Κοκκινάκη αφού τα βήματά του ακολουθεί και η αδελφή του.
Η κατά τρία χρόνια μικρότερή του Ειρήνη έχει και εκείνη τη δική της φανέλα με τον Δαφνοστεφανωμένο Εφηβο, αφού αγωνίζεται ως ακραία στην ομάδα νεανίδων του συλλόγου, με ορατό το ενδεχόμενο να προωθηθεί και στις Γυναίκες. Τα… Κοκκινάκια ξεχειλίζουν από ταλέντο, το οποίο προσφέρουν στην υπηρεσία του Ολυμπιακού. Ως μεγαλύτερος και… επαγγελματίας πλέον, ο Μενέλαος παίρνει πρώτος τον λόγο.
Μενέλαε, πριν λίγες ημέρες υπέγραψες επαγγελματικό συμβόλαιο στον Ολυμπιακό, ενώ αγωνίζεσαι πλέον και με την Εθνική Ανδρών. Και είσαι μόλις 18 χρονών! Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου;
Μενέλαος Κοκκινάκης: Αυτό που θέλω τώρα είναι να καθιερωθώ ως βασικός στον Ολυμπιακό και στην Εθνική Ανδρών. Αλλά το μεγάλο μου όνειρο είναι ένας ευρωπαϊκός τίτλος με την ομάδα μου.

Όπως το Τop Teams Cup, που πήρε ο Ολυμπιακός το 2005; Αλήθεια, το πρόλαβες αυτό;
Μ.Κ.: Πώς δεν το πρόλαβα! Ήμουν 12 χρονών, ball boy, κάτω από τη γραμματεία! Είχε γεμίσει το ΣΕΦ Ολυμπιακούς, είναι να μην το θυμάμαι; Δεν τα ζεις κάθε μέρα αυτά τα πράγματα! Θες να σου πω και ποιοι έπαιζαν; Ο Μιλίνκοβιτς, πασαδόρος ο Κουρνέτας, ακραίοι ο Σάλμον και ο Χριστοφιδέλης, κεντρικοί ο Τσακιρόπουλος και ο Χατζηαντωνίου και λίμπερο ο Δημητρακόπουλος. Αφού το έζησα απέξω, τώρα θέλω κι εγώ! Δεν λέω, δεν με χαλάει το πρωτάθλημα και το Κύπελλο, αλλά το ευρωπαϊκό είναι άλλο πράγμα!
Ξέρεις ότι θα πρέπει να περιμένεις λίγο για να κυνηγήσεις το Champions League… 
Μ.Κ.: Και το Challenge Cup ευρωπαϊκή διοργάνωση είναι. Εντάξει, μπορεί να μην έχει την ίδια ποιότητα με το Champions League, αλλά θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο. Να φτάσουμε όσο πιο ψηλά μπορούμε.

Σε τι θέση βλέπεις να παίζεις στον Ολυμπιακό την επόμενη σεζόν;
Μ.Κ.: Τώρα για ακραίος τη βλέπω τη δουλειά. Πάω καλά σαν ακραίος στις εθνικές ομάδες, θα κάνω μία προσπάθεια να καθιερωθώ και στον Ολυμπιακό σε αυτή τη θέση. Αν και είναι αλήθεια ότι πέρσι μόνο σε τρία παιχνίδια έπαιξα λίμπερο. Σε δύο ήμουν πασαδόρος και σε όλα τα υπόλοιπα έμπαινα αλλαγή σαν τεσσάρι…

Σε τι αποδίδεις την ευκολία με την οποία αλλάζεις έτσι εύκολα ρόλους;
Μ.Κ.: Νομίζω ότι έχει να κάνει με τα χρόνια που παρακολουθώ το βόλεϊ. Βρίσκομαι στο γήπεδο από τριών, τεσσάρων ετών, έδινα τη μπάλα σε αυτούς που έπαιζαν. Εδώ από το πολύ βλέπε βλέπε έχει μάθει βόλεϊ και ο κύριος Μπλέτσας (σ.σ. ο φροντιστής της ομάδας βόλεϊ Ανδρών). Τον βλέπω στη 12άδα φέτος (γέλια)!

Ε: Δεν είναι απίθανο, τώρα που όλοι θέλουν να φύγουν για το εξωτερικό.
Μ.Κ.: Είναι φυσικό να θέλουν να φύγουν πολλοί. Πιστεύω όμως ότι ο Ολυμπιακός με καλές κινήσεις μπορεί να κρατήσει πρωταγωνίστρια την ομάδα, να διεκδικήσει και πάλι όλους τους τίτλους.

Εσύ σκέφτεσαι καθόλου το ενδεχόμενο να παίξεις έξω;
Μ.Κ.: Ισως να γίνει κάποια στιγμή αλλά ακόμα δεν το σκέφτομαι καν. Είμαι στον Ολυμπιακό, θα συνεχίσω να είμαι για τουλάχιστον τρία χρόνια και πρώτο μου μέλημα είναι να βελτιωθώ κι άλλο.

Φέτος περάσατε μία δύσκολη σεζόν. Πώς τα βλέπεις τα πράγματα;
Μ.Κ.: Προς το παρόν καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολη η κατάσταση. Αλλά είμαι αισιόδοξος, ότι μπορούν να «μαζευτούν» τα πράγματα. Έτσι όπως πέφτουν τα μπάτζετ, σε δύο τρία χρόνια ελπίζω ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως ήταν.

Παίζεις σε όλες τις εθνικές ομάδες και σε όλες τις ομάδες του Ολυμπιακού. Δεν σε αποσυντονίζει αυτό;
Μ.Κ.: Είναι διαφορετικό το επίπεδο στις ομάδες Παίδων και Εφήβων. Παίζω λίγο πιο εύκολα, μετά τους αγώνες με τον Ολυμπιακό και την Εθνική Ανδρών, αλλά και πάλι προσπαθώ να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Η αλήθεια είναι ότι προσαρμόζομαι γρήγορα.

Σε προβληματίζει αυτά που λένε, για τα φυσικά προσόντα που διαθέτεις και για το αν μπορείς να σταθείς σαν ακραίος;
Μ.Κ.: Ξέρω τι λένε αλλά δεν βλέπω να υπάρχει μεγάλη διαφορά με τους άλλους Ελληνες ακραίους. Ούτε πολύ πιο ψηλοί είναι από μένα, ούτε πολύ καλύτεροι στην τεχνική. Αν εξαιρέσουμε τον Ντεσπέιν και έναν, δύο άλλους παίκτες στο ελληνικό πρωτάθλημα, νομίζω ότι οι υπόλοιποι ακραίοι δεν ήταν σε τόσο υψηλότερο επίπεδο από εμένα. Και, εξάλλου, είμαι έτοιμος να δουλέψω πολύ για να γίνω καλύτερος. Πιστεύω ότι είναι ένας στόχος που μπορώ να πετύχω.

«ΔΙΔΥΜΟ» ΑΚΡΑΙΩΝ ΣΤΟ ΡΕΝΤΗ

Καιρός να μπει στο «παιχνίδι» και η Ειρήνη Κοκκινάκη, η οποία πρέπει να είναι η πιο ένθερμη θαυμάστρια του Μενέλαου. Εκτός από τον μπαμπά Κοκκινάκη, ενδεχομένως…

Πώς έγινε και ασχοληθήκατε αμφότεροι με το βόλεϊ; 
Μενέλαος Κοκκινάκης: Ο μπαμπάς ήταν πολύ παθιασμένος με το βόλεϊ. Δεν έπαιξε επαγγελματικά, αλλά διακριτικά μας έσπρωξε προς τα εκεί. Εγώ είχα ξεκινήσει από το ποδόσφαιρο, αλλά εκεί είναι πολύ πιο δύσκολο να διακριθείς. 
Ειρήνη Κοκκινάκη: Κι εμένα ο μπαμπάς με έσπρωξε, αλλά είχα και τον Μενέλαο. Όλοι μαζί ευθύνονται.

Και πώς βρεθήκατε και οι δύο στον Ολυμπιακό;
Μ.Κ: Ήμασταν Ολυμπιακοί από μικροί και θέλαμε να παίξουμε εκεί. Εξάλλου, ήταν η καλύτερη ομάδα και βόλευε γιατί ήταν σχετικά κοντά στο σπίτι μας.
Ε.Κ.: Εννοείται ότι και εγώ ήθελα να παίξω στον Ολυμπιακό. Είναι η ομάδα που πάντα υποστήριζα και βόλευε που ήταν και ο αδελφός μου εκεί.

Σκέφτεσαι ότι μία μέρα, ίσως και από την επόμενη χρονιά, μπορεί να βρεθείς να κάνεις προπονήσεις με την ομάδα Γυναικών του Ολυμπιακού;
Ε.Κ.: Δεν το σκέφτομαι αλλά φυσικά και θέλω να παίξω εκεί. Γι’ αυτό προσπαθώ και ελπίζω να συμβεί, όποτε κρίνουν οι αρμόδιοι ότι είμαι έτοιμη. Και ο Μενέλαος δεν νομίζω ότι ήταν από την αρχή σίγουρος ότι θα συνέβαινε.
Μ.Κ.: Δεν είναι ότι το περίμενα αλλά ευχόμουν ότι θα γίνει. Κάνω πολλές προπονήσεις, δουλεύω όσο μπορώ και πάνω απ’ όλα, μου αρέσει το βόλεϊ. Νομίζω ότι αυτός ο συνδυασμός με βοήθησε να καταφέρω να φτάσω εδώ.

Πώς είναι ο Μενέλαος σαν θεατής στους αγώνες σου;
Ε.Κ.: Δεν έρχεται συχνά, αλλά όταν έρθει, πάντα μου κάνει παρατηρήσεις. 
Μ.Κ.: Όχι τόσο εγώ, όσο ο πατέρας μας!
Ε.Κ.: Και οι δύο, αλλά τις περισσότερες φορές ο Μενέλαος διορθώνει τον μπαμπά (γέλια).

Εκτός από το βόλεϊ, έχετε σκεφτεί για σπουδές;
Μ.Κ.: Εγώ προσωπικά θα δώσω Πανελλήνιες του χρόνου. Φέτος δεν πρόλαβα να διαβάσω με όλες τις υποχρεώσεις, αφού έλειπα πάρα πολύ. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος τι θα σπουδάσω, αλλά είμαι της θεωρητικής κατεύθυνσης.
Ε.Κ.: Καλά, εγώ αργώ ακόμη, αφού τώρα θα πάω πρώτη Λυκείου. Και εγώ δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνω, αλλά ό,τι και αν είναι, φαντάζομαι ότι θα καταφέρω να το συνδυάσω με το βόλεϊ. Προς το παρόν μαθαίνω αγγλικά, γερμανικά και τις υπόλοιπες ώρες ασχολούμαι με το βόλεϊ και με το μπιτς βόλεϊ το καλοκαίρι.

Κάνετε γενικότερα παρέα εκτός… ταραφλέξ;
Μ.Κ.: Εχουμε πολλούς κοινούς γνωστούς και φίλους, εννοείται ότι κάνουμε παρέα. Και ακόμα παίζουμε μαζί επιτραπέζια, χαρτιά. Αλλά λείπω πολύ συχνά και ίσως δεν βλεπόμαστε αρκετά.
Ε.Κ.: Είναι αλήθεια ότι μου λείπει αρκετά αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Πάντως, όταν είμαστε και πολύ μαζί, τσακωνόμαστε αδερφικά. Το παίζει σκληρός αλλά ξέρω ότι αν συμβεί οτιδήποτε, αν με πειράξει κανείς, θα «καθαρίσει».

Ειρήνη, έχεις κάποια αθλήτρια σαν πρότυπο;
Ε.Κ.: Όχι, συνήθως βλέπω τον αδερφό μου για να παίρνω παράδειγμα. Κι εγώ νομίζω ότι, όπως και ο Μενέλαος, είμαι καλή σε άμυνα και υποδοχή. Στην ομάδα, πάντως, υπάρχουν αρκετά κορίτσια που έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν, ελπίζω να είμαι ένα από αυτά.

Θέλετε να μου πείτε τρία κύρια χαρακτηριστικά ο ένας του άλλου;
Μ.Κ.: Ομορφος να πεις!
Ε.Κ.: Ε, αφού επιμένει, ας το πω (γέλια). Είναι και αρκετά συγκρατημένος και έχει τσαμπουκά.
Μ.Κ.: Κι εγώ θα ανταποδώσω το κομπλιμέντο και θα πω ότι η Ειρήνη είναι ζωηρή και δεν κρύβει τίποτα από τα συναισθήματά της. Οταν θέλει να γελάσει, θα γελάσει, όταν θέλει να κλάψει, θα κλάψει.

Ειρήνη, ξέρεις ότι από φέτος η ομάδα στην οποία κάποια μέρα ίσως αγωνιστείς έχει και τίτλο στο παλμαρέ της. Σε αγχώνει αυτό;
Ε.Κ.: Όχι, δεν θα το έλεγα. Χάρηκα για τον τίτλο που πήρε η ομάδα των Γυναικών αλλά συνήθως παρακολουθώ την ομάδα των Ανδρών και δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά μου για το τρεμπλ του Ολυμπιακού.
Μ.Κ.: Καλά, για τους τρεις τίτλους και η δική μου ήταν δεδομένη. Δεν περίμενα ότι θα το πετυχαίναμε για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας. Παρόλα τα προβλήματα, δείξαμε ότι αγαπάμε το βόλεϊ και τον Ολυμπιακό.

(H συνέντευξη δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 19/06/2011)
]]> Ταλαντούχες και... ωραίες! Η Κατερίνα Γιώτα και η Εύα Χαντάβα, είναι δύο από τα πιο ταλαντούχα κορίτσια που απαρτίζουν την Εθνική ομάδα, και αποτελούν το μέλλον του ελληνικού βόλεϊ.

Άλλωστε η φετινή Εθνική ομάδα βόλεϊ γυναικών «χτίστηκε» με γνώμονα την επιτυχία σε βάθος χρόνου. Οι… παλιές προσφέρουν εμπειρίες και γνώσεις και οι… νέες πάθος και διάθεση για διάκριση. Όταν αυτά τα στοιχεία προσαρμοστούν κατάλληλα, η Εθνική γυναικών θα δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, και θα έρθουν και τα αποτελέσματα.

Οι νέες, όμορφες και επιστήθιες φίλες, Κατερίνα Γιώτα και Εύα Χαντάβα, μίλησαν στην απεσταλμένη στην Ισπανία, Δήμητρα Πολυχρονοπούλου, για την Εθνική ομάδα, τα σχέδιά τους για το μέλλον και για όλα αυτά που τις προβληματίζουν!
 
 
Είστε το μέλλον της Εθνικής ομάδας βόλεϊ πως αισθάνεστε γι’ αυτό;
Κ.Γ.: «Είμαι υπερήφανη που είμαι μέλος της Εθνικής ομάδας και ανήκω σε αυτήν την νέα φουρνιά. Αυτή η ομάδα αποτελείται από παιδιά που έχουμε στόχους και θέλουμε να δικαιώσουμε τους ανθρώπους που μας επέλεξαν».
E.X.: «Είναι πολύ μεγάλη τιμή για μένα. Σίγουρα είναι το όνειρο του κάθε αθλητή να αντιπροσωπεύει τη χώρα του! Πιστεύω στο μέλλον να μπορέσουμε να κάνουμε πολλές επιτυχίες με αυτήν την ομάδα!»
 
Είναι βάρος για εσάς να φοράτε την φανέλα με τον εθνόσημο; Σας αγχώνει;
Κ. Γ.: «Παρόλο το άγ